l'art pour l'art

2011-02-06T17:05:00.002+01:00

i to by bylo na tyle.
dziekuje wam za uwage. :)

2011-01-30T17:45:00.014+01:00

-wygladasz teraz niczym divy, ktorych obrazami tak chetnie sie otaczasz.

zmruzyla oczy i poslala mu nieznaczacy usmiech, zastanawiajac sie jednoczesnie nad tym, czym zaslugiwala na tak trywialne komplementy. byc moze miala juz za soba zbyt wiele romansow, by moc docenic ow kolejny, byc moze jej wymagania staly sie z czasem zbyt wygorowane, by moc nasycic tak bardzo nieposkromiony apetyt. byc moze... nie, tej mysli starala sie do siebie nie dopuscic. nie teraz. nie dzis, kiedy przeciez.

gdy nastepnego dnia dyskretnie zamknal za soba drzwi odetchnela z ulga i rozpoczela przygotowania na spotkanie z przyjaciolmi, beztroska gawiedzia, pozbawiona problemow finansowych i moralnych dylematow. przepelniona dziecieca niemalze radoscia liczyla na to, ze wreszcie bedzie mogla uciec choc na chwile myslami od calej tej uciazliwej sytuacji. gdy jednakze stanela przed lustrem uswiadomila sobie nagle, ze przeciez nie bedzie w stanie przebyc chocby nastepnych kilku centymetrow. drzac na calym ciele ledwo dowlokla sie do fotela bezskutecznie szukajac odpowiedzi na to po co i dlaczego. jaki sens moglaby miec cala ta historia, te niby nic nie znaczace wydarzenia.

wydarzenia, ktorych poczatek mial miejsce pewnego upalnego wieczoru. wowczas to zajeta byla wlasnie podlewaniem ich ogrodu, podczas gdy on z zona i dziecmi wybral sie na dlugi i kosztowny urlop do odleglych krajow. nie sadzila jeszcze wtedy, ze on powroci kilka dni wczesniej, podajac za pretekst obowiazki zawodowe. nie przypuszczala, ze zaproponuje jej kolacje i kieliszek wina oraz odwiezienie do domu, w ramach wdziecznosci za przyjacielska przysluge, mimo jetlagu, mimo potwornego zmeczenia. przystala, przeczuwajac rozwoj dalszego ciagu zdarzen i mimowolnie przyzwalajac na to, co mialo nastapic potem.

to on nalegal na przekroczenie tej granicy. upajal ja alkoholem, kwiatami, komplementami. zaskakiwal nieoczekiwanymi wizytami, spontanicznymi wycieczkami, nocami w odleglych miastach i stylowych, dyskretnie anonimowych hotelach. nie musial uciekac sie do specjalnych srodkow. wiedzial doskonale, ze plawila sie w swej depresji odkad tylko setki podatnikow na mocy lekarskiej decyzji zmuszone zostaly do sponsorowania jej przypadlosci. wyczuwal, ze predko i szybko zdobedzie jej przychylnosc, pozwalajac dojsc do glosu temu, co od lat ich laczylo.

ona z kolei bezblednie wyczuwala niezrecznosc i cala te niestosownosc sytuacji. mimo to ulegala mu coraz bardziej, nie potrafiac stawic aktywnego oporu, nie dopuszczajac do siebie mysli o zdradzie a zarazem udajac wysmienita przyjaciolke jego zony. nawet swiadomosc faktu, iz on nigdy nie zdecyduje sie na to by opuscic swa malzonke /jego pozadanie nosilo znamie zbyt duzego wyrachowania/ nie zniechecilo jej do podtrzymania owej toksycznej relacji. wielokrotnie przemysliwala powod, dla ktorego pozwalala soba manipulowac w tak banalny sposob, zwiazana niemoca, bez szansy na wrywanie sie z pozbawionego jakichkolwiek fundamentow czy tez glebszych doznan uzaleznienia. przygladala sie samej sobie z niejakim zdziwieniem, tak, jak gdyby trudno bylo jej samej uwierzyc w fakt, ze to, co przeciez nie wyplywa z jej serca, ze to co ogarnia ja z zewnatrz tak bardzo moze zawladnac jej swiatem i pochlonac jej mysli. i nawet jej zadza uczuc czy tez pragnienie poczucia bezpieczenstwa zdawaly sie byc tu nie na miejscu, gdyz pozbawione szansy na jakiekolwiek spelnienie jawily sie byc tylko groteskowym dopelnieniem calosci. w calej tej sytuacji najbardziej jednak dziwil ja fakt, ze i jemu trudno bylo sie od tego wszystkiego oderwac. on cierpial przeciez niemniej niz ona! rowniez zmuszony byl grac, odnalezc sie w tej chorej zaleznosci, tlamsic swe pragnienia, a jednak nie potrafil zakonczyc tej historii najzwyczajniej i egoistycznie zostawiajac wszystko za soba, chlodno i bez zalu.

kiedy juz opanowala drzenie rozejrzala sie powoli po mieszkaniu. jej wzrok padl na fotografie rity hayworth. i nagle zrozumiala dlaczego sen, ktory tak pieknie przez tyle miesiecy trwal nagle przerodzil sie w koszmar.
on tak naprawde nigdy jej nie pozadal. miedzy nimi nie bylo nic... oprocz ubostwienia projekcji, projekcji bedacej wytworem jego wyobrazni: gildy.

2010-11-21T10:48:00.003+01:00

nie, chyba nie bylabym zagorzala czytelniczka wlasnego bloga, mimo, ze odczuwam don pewnego rodzaju sentyment, ba!, co wiecej, nawet go lubie. ale mniemam, ze zbyt predko znuzylyby mnie owe misternie plecione slowne przekladanki, ktore, co w tym wszystkim zdaje sie byc najbardziej absurdalne, wydarzyly sie naprawde. i naturalnie, a jakze, tu i owdzie ukazane one zostaly w zbyt jaskrawym swietle, z dorysowanym wasikiem i drewniana noga. lecz bezspornym faktem jednak pozostanie to, iz zarys architektoniczny calej konstrukcji oddany zostal tu az nazbyt wiernie.
i coz. nawet jesli mozolnie, po wieloletnich trudach uda mi sie nabrac do wielu rzeczy dystansu, jesli zdolam przyswoic sobie trudna sztuke negocjacji, cierpliwosci, brodatego medrkowania i czego by tam jeszcze, to i tak charakter tutejszych wpisow nie ulegnie zmianie.

bo zawsze trafiac bede na okreslony typ mezczyzny i wzajemna fascynacja bedzie stanowila kolejny podklad do kolejnego dramatycznego scenariusza.
chociaz kto wie, moze wowczas juz nie bede fascynowac zonatych, ktorzy wracajac z pracy przypadkiem zapragna zlozyc mi wizyte celem naprawienia mi komputera i przy okazji niewinnego niby podarowania czekoladek? moze przestana mnie interesowac pieknoduszne meskie narcyzowania, ktore bezwarunkowo i wciaz od nowa wymagac beda admirowania, skladania im holdow, oferujac mi w zamian cuda sztuki poetyckiej, malarskiej, etc? i ktore nie znosza chocby cienia uczuciowej niesubordynacji, urzadzajac wowczas dantejskie sceny zazdrosci slowami ungarettiego? i wreszcie, moze przestane biegac na randki z tymi, ktorzy niezobowiazujaco i bezdzietnie, ale jakze ach intelektualnie i gornolotnie niczego bardziej nie pragna jak wiesc ze mna wieczny zywot?

zdaje sie, ze marne szanse na poprawe i na to, ze moj kochany madry m. oddalony o tysiace kilometrow przestanie byc karmiony owymi pensjonarskimi opowiastkami. mimo, ze nie sprawia wrazenia znudzonego. mimo, ze wciaz i na nowo, podczas kazdej kolejnej nadarzajacej sie pelni, probuje mi przyjacielsko dowiesc, ze istnieje roznica pomiedzy arogancja, pewnoscia siebie a poczuciem wlasnej wartosci. ze przeciez osoba pewna siebie zawsze zachowuje sie bardziej agresywnie niz powinna a osoba posiadajaca poczucie wlasnej wartosci po prostu nic juz nie musi. nie posiada wladzy, nie dazy do niej, nie potrzebuje jej. nie szuka czegos, czego jej nie trzeba. nie udowadnia. nie porywa sie na z gory przekreslone wyzwania.

gdyz

to inni walcza o nia.

2010-11-06T14:32:00.005+01:00

kiedy juz udalo mi sie mozolnie zagrzebac szczatki wspomnien wieczerzystej rozmowy w sluchawce rozlegl sie glos r. z zapytaniem o spotkanie. jak gdyby nigdy nic. bo moze jednak mialabym ochote. bo przeciez to nie do konca tak jak wtedy i moze rzeczowo i na bardziej chlodno znalezlibysmy jakis konsens. i w sumie dlaczego by nie.

wiec dobrze, wiec gdzie i kiedy. wiec przystalam.
po odlozeniu sluchawki drzenie i po raz tysieczny rozwazania odnosnie tego na ile bede mogla byc soba, na ile kobiecosci moge sobie pozwolic a ile punktow z czarnej listy zmuszona bede dyplomatycznie przemilczec.

r. obsypal mnie na powitanie komplementami po czym otoczyl troskliwie ramieniem i juz mniej troskliwie armia krytycznych argumentow, dochodzac do wniosku, ze on bardzo, ze sprobujmy, ale... wysluchalam cierpliwie wszystkich przykazan i juz po kilku upojnych chwilach zalowalam, ze znalazlam sie wlasnie przy tym stoliku. otoz mam zracjonalniec, mam ulec cudownej przemianie vel zmaskulinizowac sie i o zgrozo jakby tego wszystkiego bylo malo zapomniec o tym, ze kiedykolwiek r. bedzie chcial miec ze mna dzieciatka. niech zyja romantyczne wizje i dowody milosci.

slicznie, a zatem biore udzial w programie: szukamy sobowtora. ktory bedzie jednak wyposazony w kilka dodatkowych, praktyczynch cech, umilajacych zycie typu kucharzenie, sprzatanie etc.
i ktory rzecz jasna pozbawiony bedzie jakiejkolwiek sily charakteru, ze o wyraziscie zakreslonej tozsamosci nie wspomne.

a jednak. jednak spotkanie nie okazalo sie straconym czasem, poniewaz r. zdolal wprawic mnie w oslupienie wiara w to, ze jesli obstawi sie kogos tysiacami murow, to ow bedzie nadal szczesliwy i zacznie sie realizowac i radosnie rozwijac swoj potencjal. to troche tak jakby oznajmic uzdolnionemu dziecku, ze jest genialne, po czym wyslac je do kamieniolomow, a w czasie wolnym obwarowac psychodelicznymi profesorkami, skostnialymi instytucjami, pozbawic dodatkowych zajec i pomnozyc zasob presji oraz oczekiwan wobec jego zdolnosci w nieskonczonosc.

otoz niestetyz.

nigdy nie bylam dobra w biegu przez plotki. do dlugodystansowcow rowniez nie nalezalam. i bez znaczenia bylo dla mnie czy rozwscieczony wuefista wykrzykiwal i dopingowal, marzac, abym tylko nabrala tempa, a tym samym odbierajac moj bieg jako obraze wlasnej godnosci. choc w sumie kto wie, moze nawet mial racje? moze przyczyna mojego wolnego tempa nie lezala jedynie w konstytucji fizycznej czy tez nieodpowiednio dobranym obuwiu, ale przede wszystkim w pielegnowanym przez lata buncie przeciwko definiowaniu mej inteligencji /czy tez mej osoby ogolnie/ w sposob kapitalistyczny? patrzenia na nia przez makiawelistyczna wrecz lupe konkurencji, wartosciowania, mierzenia i przydatnosci docelowego spozycia?

wyglada zatem na to, ze naleze do rodziny niejadalnych, zlotych, holdujacych wygodnej stagnacji rybek. stworzen, ktore po uplywie sekundy zapominaja juz jaki odcinek drogi przemierzyly i dokad w sumie plyna. ktore wola tkwic w znanych i oswojonych mechanizmach, albowiem instynktownie czuja, ze opuszczenie bezpiecznego szkielka byloby jednoznaczne ze stawieniem czola rzeczywistosci. i wrogiemu swiatu tam gdzies. na zewnatrz. za szyba.

2010-10-25T09:26:00.003+02:00

no author, who understands just the boundaries of decorum & good-breeding would presume to think all: the truest respect which you can pay to the reader's understanding, is to halve this matter amicably, & leave him something to imagine, in his turn, as well as yourself, for my own part, i am eternally paying him compliments of this kind, & do all that lies in my power to keep his imagination as busy as my own.

laurence sterne

ostatnia wieczerza

2010-10-23T12:55:00.011+02:00

kylie bax, helmut newton.

idealna kompozycja. tworzona tygodniami, przemysliwana i przezywana juz od miesiecy. gesta, zawiesista, ciemna, aromatyczna, intensywna. powoli i pewnie opanowujaca podniebienie. hipnotyzujaca juz od pierwszego kesu, zawladniajaca zmyslami i nie pozwalajaca sie odpedzic, wprawiajac jednoczesnie w oslupienie i skazujac na opetanie. z luboscia, niecierpliwym oczekiwaniem i dziecieca jak zwykle naiwnoscia oddalam sie zatem wychwytywaniu poszczegolnych skladnikow tego niebywalego spektrum rozkoszy. r. usmiechnal sie dolewajac sobie kolejny lyk wina. po czym spojrzal mi prosto w oczy i nie przerywajac krojenia krwistego befsztyku kontynuowal swoj monolog.

- wiesz, dlugo o tym wszystkim myslalem. i zmuszony jestem stwierdzic, ze..., ze to wszystko nie dla mnie.

- ?

- no, nie dla mnie te inscenizacje, nie dla mnie te wyrafinowane bielizny, stroje, perfumy, makijaze, potrawy, slowa, mysli. ja zostalem zupelnie inaczej wychowany.

-??

- otoz mnie pociagaja kobiety androgyniczne, wyemancypowane, takie, ktore podobnie jak i ja nie wiedza jak pisze sie slowo dzentelmen. bo nigdy o tym slowie nie slyszaly. a swiat w jakim ty sie poruszasz to wg mnie swiat sztuczny, swiat anachroniczny, jestes dla mnie zbyt kobieca. rozumiesz?

- nie. hm, tzn. tak i nie. ale kontynuuj.

- kurcze. nie zrozum mnie zle. ty jestes wyksztalcona, madra, urodziwa. ale jestes kobieta. taka rasowa. a ja z takimi jednak nie potrafie. jestes zbyt swiatowa. zbyt zjawiskowa. masz piekny styl, ale nie pasujacy do mnie. ty bardzo akcentujesz kobiecosc, a ja nie zwracam uwagi tak na wyglad. i tego oczekuje od mojej partnerki. tego, zeby byla wyemancpowana od tych wszystkich schematow damsko meskich. zeby miala w dupie pojecie dzentelmena. taki we mnie nie mieszka.

unioslam brew. odlozylam sztucce. stracilam jakikolwiek apetyt. omiotlam spojrzeniem moje mieszkanie i moja garderobe. dzinsy i koszula. bardziej mesko chyba juz nie bylo mozna. r. dostrzegl moja reakcje. po czym dodal napredce:

- nie nie. to nie tak jak myslisz. to nie tylko ubior, to tez twoje zachowanie. obojetnie co masz na sobie przykuwasz uwage, zle sie czulem bedac z toba w kawiarni. mezczyzni przy sasiednim stoliku nie spuszczali z nas przeciez oczu. moze ty nie pasujesz do tutejszego swiata. moze powinnas zyc w jakiejs metropolii albo w 18 wieku. ale tu jestes ewenementem. diva. i ja tego nie uniose. nie przystajemy do siebie.

nie wierzylam wlasnym uszom. ktos, kto biegal za mna od miesiecy. ktos kto pisal mi niewiarygodnie piekne, madre, cieple listy z nagla i niespodziewanie podaje mi zmrozony kawalek deseru. i bezlitosnie wpycha mi go do buzi. tak, jak gdyby wczesniej nie dostrzegal, kim jestem i jak sie zachowuje. a wszytsko to dlatego, ze nagle doznal olsnienia i czym predzej rzucil sie do ucieczki, gnany panika. kosztem moich uczuc. moich mysli. moich pragnien. trudno bylo mi zrozumiec, ze ktos, kogo slowa tyle znacza, ktos kto bez najwiekszego wysilku skupia na sobie uwage studentow czy tez sluchaczy w sali sadowej potrafi tak bardzo ulec obawie przed tym, ze moglby nagle zostac zepchniety do roli statysty. nie liczy sie uczucie. liczy sie tylko to jakie wrazenie sprawiam na zewnatrz. i jak bardzo jego swiat moglby ulec przez to zagrozeniu. ogarnal mnie przerazliwy smutek. i spogladajac w kierunku rozbebeszonych ksiazek judith butler na biurku resztkami sil zodbylam sie na ostatni gest amazonki.

- nie bede probowala zmieniac twej percepcji mej soby, drogi r., tak, jak nie bede zmieniala siebie po to, by ktos mnie zaakceptowal taka jaka jestem. ale jesli twierdzisz, ze stoisz ponad stereotypami, ponad akcentowaniem kobiecosci czy tez meskosci, to dlaczego nadal odgrywa to tak powazna role dla ciebie? dlaczego tak bardzo probujesz sie od tego odgraniczyc? czynisz to tak intensywnie, ze deprecjonujesz przez to wszystkie inne cenne skladniki naszej znajomosci. ze juz nie wspomne o uczuciu.

- nie potrafie tego zmienic, droga a. ale... ale moj ostatni zwiazek byl wlasnie z taka kobieta i wiem, ze tego juz kolejny raz nie zniose.

- wyglada zatem na to, ze cala ta "milosna" tyrada miala innego adresata? od ktorego tak bardzo pragniesz sie odgraniczyc? i przypadkiem napatoczylam sie ja? wiesz, ja nie przepadam za androgynicznymi mezczyznami. sa dla mnie zbyt niezdefiniowani. ja lubie silnie zarysowane kontury, ty zdawales sie takowe posiadac. cenie przed wszystkim mezczyzn, ktorzy wiedza czego chca. i - wybacz mi, ze znow bede stereotypowa, ale ponoc stygmat sprawia, ze czynimy wszystko by sie do niego dopasowac - potrafia to zdobyc. a skoro juz jestesmy przy temacie, mam nadzieje, ze jestes androgyniczny na tyle, by wyczuc ow nietakt i zamowic sobie taksowke....

don't

2010-08-17T11:23:00.005+02:00

woman writing a letter with her maid /detail/, vermeer, 1670/71.

if it doesn't come bursting out of you in spite of everything, don't do it. unless it comes unasked out of your heart and your mind and your mouth and your gut, don't do it. if you have to sit for hours staring at your computer screenor hunched over your typewriter searching for words, don't do it. if you're doing it for money or fame..., don't do it. if you're doing it because you want women in your bed, don't do it. if you have to sit there and rewrite it again and again, don't do it. if it's hard work just thinking about doing it, don't do it. if you're trying to write like somebody else, forget about it. if you have to wait for it to roar out of you, then wait patiently. if it never does roar out of you, do something else. if you first have to read it to your wife or your girlfriend or your boyfriend or your parents or to anybody at all, you're not ready. don't be like so many writers, don't be like so many thousands of people who call themselves writers, don't be dull and boring and pretentious, don't be consumed with self-love. the libraries of the world have yawned themselves to sleep over your kind. don't add to that. don't do it. unless it comes out of your soul like a rocket, unless being still woulddrive you to madness orsuicide or murder, don't do it. unless the sun inside you is burning your gut, don't do it. when it is truly time, and if you have been chosen, it will do it by itself and it will keep on doing it until you die or it dies in you. there is no other way. and there never was.

charles bukowski

firnissage

2009-10-19T14:38:00.009+02:00

turner, william

nie.

poniewaz byloby to dla mnie w pewnym sensie rownoznaczne z procesem reinfantylizacji. nie po to zmienialam miejsce zamieszkania, numer telefonu, etc., ulegajac przy tym memu doprowadzonemu do perfekcji eskapizmowi, aby (p)oddac sie g. ponownie. nie po to przez caly rok systematycznie i mozolnie budowalam zasieki, znakomicie zdajac sobie przy tym sprawe z faktu, ze juz nigdy nie bede w stanie zrekonstruowac samej siebie takiej, jaka bylam przed owym wydarzeniem.

przed.

wowczas to jeszcze pysznie zywilam w sobie przekonanie, ze nic i nikt nie bedzie mnie juz w stanie zaskoczyc. zaden rodzaj spojrzenia, dotyku, pochwycenia. poniewaz wszystko juz bylo. i dlatego tez zachowanie kontroli, czy tez nieuleganie jakimkolwiek niezechcianym wplywom nie bedzie stanowilo dla mnie najmniejszego problemu. a jednak. w owym rauszu, festynie narcyzmu, samouwielbienia, zmudnym procesie dystansowania sie i konstytuowania mego miniswiatka umknal mi jeden dosc istotny szczegol, a mianowicie ten, ze to, co byc moze spotka mnie w przyszlosci niewiele bedzie mialo wspolnego z grzecznym statycznym obrazkiem, obok ktorego bedzie mozna przejsc obojetnie, nad ktorym bedzie mozna zapanowac.

w najsmielszych snach nie przeczuwalam, ze napotkam na mej drodze monalize mego zycia, dzielo, ktorego istnienie wyrazic bedzie mozna tylko z czasowym odstepem, na zimno, w formie suchego pisemnego sprawozdania. albowiem zbyt swiadome bylo ono swej sily oddzialywania. kopiowane, parodiowane, falsyfikowane, podziwiane niezliczona ilosc razy, figlarnie kokietujace swymi swiatlocieniami i dzieki swemu bogatemu spektrum srodkow, bedace w stanie uwiesc niemalze kazdego. w zwiazku z czym usmiechalo sie tylko poblazliwie na widok kolejnego falsyfikatu, czy tez odbiorcy odczuwajacego nadmierny respekt wobec niego. i nigdy nie przyszloby mi na mysl zatrzymac sie przy nim na dluzej, okazac mu tak otwarcie moj zachwyt i uwielbienie, gdyz nie pozwolilaby mi na to duma. duma, ktora byc moze zaslepila mnie na tyle, iz lekkodusznie porzucajac obawy przecenilam jego magie i sile przyciagania.

jednakze z tego wszystkiego zdalam sobie sprawe duzo pozniej, a wowczas jakiekolwiek analizy czy tez reakcje pozbawione bylyby sensu a mimo to nie potrafilam sie ich wyrzec. wciaz obliczajac w myslach kazda miniona chwile i kazde zachowanie, jakie mialo miejsce, tylko po to, by ulec zwodniczej iluzji zrozumienia, a co za tym idzie wreszcie moc poczuc sie bezpiecznie, gdzies daleko poza jego zasiegem, jego zakresem wladzy absolutnej. teraz wiem, ze takowe miejsce nie istnieje, nie mozna umknac fascynacji emanujacej tak niepojeta, wysublimowana sila. mozna jedynie na chwile uciec w zapomnienie, ale juz po chwili wkradna sie owe dyskretne swiatlocienie, potrzasajce fundamentami i sprawiajace, ze kazdy najdrobniejszy szczegol zyskuje moznosc odrebnego, suwerennego istnienia, nie dominujac przy tym caloksztaltu, nie niwelujac ladu kompozycji. kompozycji niespotykanego kontrastu swietlistych i mrocznych cech, inspirujacych wyobraznie i tworzacych cos pomiedzy, cos nieuchwytnego, zaszyfrowanego, zawdzieczajacego swa egzystencje owemu niekonczacemu sie napieciu.

w efekcie czego moj zachwyt stawal sie coraz to bardziej bezkrytyczny, a porzadek swiata coraz bardziej zaklocony. z czasem przestaly przerazac mnie jego sceny zazdrosci. przestala zadziwiac dychotomia jaka wywolywaly w nim roznice oczekiwan pomiedzy zmyslowymi zadzami a intelektualnymi potyczkami. oswoilam sie z jego silnie rozwinieta seksualnoscia oraz faktem, ze godnosc utracila swa wartosc ustepujac miejsca gwaltownosci, zaborczosci, szowinistycznemu zarzadzaniu intymnoscia. kontury dziela zaczely rozmazywac sie coraz to bardziej, a ja nie potrafilam juz dostrzec zarysow, na ktorych moglabym oprzec cala misternie tworzona konstrukcje tak, jak czynilam to do tej pory. az w koncu, odarta z jakichkolwiek wartosci i pozbawiona wolnosci interpretacyjnej dziela, zamarlam w bezruchu.

-skad masz moj numer?
-od t.
-t.?
- t. z wydawnictwa, wlasnie bylismy na kawie.
-mhm
-bedziesz na targach?
-nie
-...
-popadlabym w klaustrofobie, nie potrafilabym, wiedzac, ze...
-wiem, ja rowniez nie. po raz pierwszy od 30 lat nie pojade. ale chcialbym sie z toba zobaczyc.
-po co? zeby moc popodziwiac estetyke ruin?
-moze po to by ja uwiecznic? zbudowac na nich cos nowego? nadac im nowego znaczenia?
-sa juz niezamieszkiwalne. nie zniosa nawet najlzejszego japonczyka z aparatem. zostawmy je ich melancholijnej godnosci.

2009-07-31T20:02:00.005+02:00

franck juery

wciaz w zmruzonym oku cyklonu

2009-07-10T22:49:00.004+02:00

spojrzystosc....

2009-06-28T17:40:00.004+02:00

a woman reading a letter and a woman sweeping, pieter j. elinga (1623-1682).

czy nie sadzicie tez, ze to pierwsza niederlandzka rodzina, u ktorej wisi piekne dzielo mondriana? :)

telegraficznie

2009-06-20T11:29:00.005+02:00

upior z opery, rupert julian, 1925

najpierw bylismy na zakupach, w drogerii. po drodze zauwazylismy slimaka przyssanego do samochodu. a. stwierdzil, ze to piekna metafora naszych czasow, obrazujaca fakt, ze nawet slimak poddaje sie dobrowolnie presji predkosci i przyspieszania. s. dodal, ze on w sumie rowniez czuje sie wykorzystywany przez rozniste biedronki, ktore go obsiadaja podczas jazdy na rowerze. a. zapytal czy s. chociaz informuje owe o kolejnych przystankach i mozliwosciach przesiadek. s. dlugo rozmyslal nad odpowiedzia, w koncu wszyscy mielismy tego dnia prawo do slow thinking, bylismy cokolwiek skacowani. koniec koncow s. dodal wkurwiony patrzac sie na mnie: a. scheiße, no nie szuraj tak tymi butami, bo nie moge sie skupic nad odpowiedzia. odparlam: jasne, szuraj forest szuraj! a. podchwycil ochoczo: nie no jesli juz to szuraj for freedom, yeeeah!
mniej wiecej w takiej tonacji dotarlismy powoli do wzgorza matyldy. okolica zapierala dech, stare centrum art deco w niemczech, mnostwo pomnikow i niesamowita architektura uwienczona kolejkami do muzeum spragnionych wrazen amatorow sztuki a. stwierdzil,. ze wygladaja raczej na amatorow konsumpcji i ze pewnie stoja za 5kg sztuki mas(k)owej, polanej sosem z awangardy. a. zapalil trawke podczas gdy s. pilnie zabral sie do dziela. wyjal ze swej magicznej siaty z drogeryjnego dyskountera wielka pianke do golenia i rozpoczal dekoracje pominka. najpierw domalowal mu wasy. a la dali. wygladalo przepieknie. pozniej zaczal... ale nie, nie zaczal, jakis dziodek, najpewniej udzielajacy sie swego czasu aktywnie w hitlerjugend podbiegl co sil i zaczal wrzeszczec na s. ze to demolka. i w ogole i takie tam i ze zadzwoni zaraz po policje. s. dalej ze stoickim spokojem kontynuowal swoje dzielo. podczas gdy a. zapytal upierdliwca, czy ma chociaz z czego zadzwonic. nie mial. s. zmierzyl spokojnym spojrzeniem nieszczesnika, podajac mu wiec swoja komorke, deklamujac manifestacyjnie numer policji i nie przerywajac przy tym piankowania. pan emehyt z ulga przyjal propozycje. juz w kilka minut pozniej siedzielismy na zapleczu komisariatu, wsluchani w dobiegajacy nas z oddali glos s., wielkodusznie i malowniczo referujacego swoje piankowe uszkadzanie obiektow uzytecznosci publicznej. na koniec zawieziono nas na do domu s., na kosz podatnika oczywscie. i przeszukano jego pokoj (mieszkanie swoje s. dzieli z barczystym lysym wytatuowanym i wypiercingowanym osobnikiem, co oczywiscie spotegowalo fale podejrzen), zywiac przekonanie, ze s. od lat zajmuje sie piankowaniem pomnikow i oddaje sie innym temu podobnymi hobby. jakze wielkie bylo rozczarowanie....u Panow Polycyantow...

2009-03-30T15:31:00.003+02:00

jesli ktos z was zna rzadziej komentowane blogi, to bardzo poprosze o linki do nich w
komentarzach ;)

2009-03-28T19:43:00.009+01:00

kate moss

kochani filozofowie nudza sie jak zawsze, wiec postanowili przez weekend nakrecic krotkometrazowy film.

filmek ow jest reklama nowego perfumu o dzwiecznej nazwie
DEPRESSION
(w oparciu o calvinkleinowska obseszyn, tak).

poczatkowe ujecie zaludnione jest zatem slodkimi, H &M-owsko wrecz cukierkowatymi dziewczatkami, ktore radosnie skacza po laczce i beztrosko zrywaja kwiatki. po uzyciu cudownego perfumu zamieniaja sie one nagle w ubrane na czarno, zaplakane, rozmazane samobojczynie, ktore klnac niczym szewce na ten beznadziejny swiat postanawiaja spektakularnie podciac sobie zyly w kabinie natryskowej. akcja nabiera tempa, krew leje sie strumieniami, podklad muzyczny staje sie coraz to ciezszy, az w koncu widz uraczony zostaje mroczna nazwa perfumu i tym samym zyskuje okazje doznania olsnienia, ze istnieje chociaz jeden doskonaly perfum, na ktory go bezproblemowo stac.

fotokomentarz do kryzysu, czyli brak slow.

2009-03-23T21:17:00.005+01:00

widok z toalety meskiej w commerzbank, frankfurt nad menem.

apoteoza proznosci

2009-03-23T14:33:00.017+01:00

tycjan

otrzymalam dzis po raz tysieczny legitymacje studencka, co sklonilo mnie do refleksji nad tym, czego tak naprawde nauczyly mnie studia i kreta drozka dedukcyji udalo mi sie dojsc do nastepujacych wnioskow, otoz:

- marudzenia na wysokim poziomie, czyli blogowania
- nie mowienia mezczyznom o tym, ze studiuje (jesli dodam, ze filozofie i to po niemiecku uciekaja w poplochu)
-wdzieczenia sie do przeroznej masci urzednikow i ludzi od ktorych poniekad w jakims tam stopniu zalezy moja egzystencja.
- jazdy rowerem, czynnosc bedaca wynikiem gwaltu na wlasnych przekonaniach, gdyz tego nie cierpie. jednakze kobieta poruszajaca sie o wlasnych nogach w tak samochodokratycznym kraju jakim sa niemcy zdaje sie byc podejrzanym indywiduum (i co gorsza pewnie ma to jakies swe uzasadnienie;)
- unikania zbednych porownan
- swiadomosci, ze jesli nie wymieniam sie osiedlowymi plotkami, nie zawoze rozkapryszonych tlustych dzieciatek na lekcje gry na pianinie, nie dyskutuje o najnowszych rachunkach za prad jaki pobiera moja tysiecznokilomerokwadratowa posiadlosc, to

grozi mi to

rozplynieciem sie w depresji, tesknotach tudziez przybraniem pozycji outsiderki
przywdzianiem egzystencjalnego looku i stylu bycia, czyli przesiadywaniem w kawiarniach w czarnym tajemniczym golfie i oparach lufkowocygaretkowego dymu (chociaz od czasu zakazu palenia w lokalach misja ta stala sie dosc impossible) oraz udawaniem, ze tworze jakies niemozebnie madre akrobacje intelektualne, ktore oczywiscie znajduja odzwierciedlenie w mym uwodzicielskim, pelnym glebii spojrzeniu. naturalnie spojrzeniu, na ktorego musniecie zasluguja jedynie ci mezczyzni, ktorzy potrafia odpowiedziec wlasnym w taki sposob, ze jego przenikniecie duszy i ciala nie odziera kobiety z poczucia godnosci. coz, zwazywszy jednak fakt, ze po skonczeniu 40-stki egzystencjalny look staje sie malo atrakcyjny (no chyba, ze ma sie u boku jakiegos sartre, to jest to niezbyt pociagajaca opcja).
rozplywaniem sie we wspomnieniach o rozlicznych romansach i romansikach, na ktore teraz juz nie bardzo mnie stac, iz poniewaz niepraktycznym sposobem zaczelam szanowac sama siebie. jednakze nadal nie wiem na ile uda mi sie wtloczyc w spoleczne schematy damsko-meskie, czyli ulec cudownej przemianie w z trudem zdobywalna twierdze, ktora to nadaje sie na moralna i godna matke czyichs dzieci, na praktyczna inwestycje na kolejne 50 lat, oraz na utworzenie & zachowanie poczucia pragmatycznosci i stabilizacji (litosci!).

i o nie!

nie mam najmniejszego zamiaru wymieniac czego mnie te akademickie lata nie byly w stanie nauczyc.

moze wiec nadszedl na czas na zmiany, tylko cholera jakie?

poranny zachwyt

2009-03-21T12:06:00.011+01:00

marilyn monroe, richard avedon, 1957.

sunny harnett, evening dress by gres, richard avedon, 1954.

dorian leigh in piguet evening dress, paris, richard avedon, 1949.

2009-03-19T23:52:00.005+01:00

tanz im neuen museum, berlin.

na ile tesknota jest tozsama z celem?

2009-03-16T11:30:00.013+01:00

la divine comtesse, pierre louis-pierson, ok. 1863/66.

- ufff, moglbym prosic o szklanke wody? nie wiem co mnie napadlo, by przyjechac tutaj rowerem, shit!

- ehm, szczerze mowiac niechetnie :)

- wariatka :) ech to byly czasy, kiedy plynelo tu morze absyntu i golabki same frunely do ust...

- coz, teraz nie ma komu sie tym absyntem napawac. wlasnie apropos, kogo zaprosisz na swoje urodziny?

- och tylko tych najkochanszych i najgrzeczniejszych rzecz jasna.

- to w takim razie bedzie to dosc przejrzysta grupka :)

- hehe, tak, na to sie zanosi, ale prawda jest taka, ze wszyscy sie po swiecie rozspyali, robia swoje kariery i tylko my nadal tu tkwimy.

- tez sie nad tym zastanawialam. ale spojrz, ty jednak realizujesz swoje zawodowe cele, pisujesz scenariusze, organizujesz jakies tam spotkania i na tym niezle zarabiasz.

- no powiedzmy, jednak daleko mi do stanowiska p. w singapurze, do pozycji a. w teatrze, do stypendium jakie a. otrzymala z deutsche forschungsgemeinschaft etc.

- ale oni od zawsze marzyli o tym by sie piac po szczeblach kariery. poza tym u nich dochodzi jeszcze inny faktor, ktory laczy ich wszystkich.

-?

- nie wiem oczywiscie na ile owa teza jest sensowna i na ile pochodzenie determinuje wlasna droge zyciowa, ale spojrz: oni wszyscy wywodza sie z dosc prostych rodzin i jako pierwsze akademickie pokolenie w rodzinie bardzo pragneli udowodnic cokolwiek. u nas sytuacja jest inna. a poza tym ja nie odczuwam potrzeby spelniana sie w takim stopniu jakos. mimo uszczypliwosci i docinkow ze strony rodzinnej inkwyzycji wiem, ze kuzynostwo i rodzenstwo przejelo misje nawracania swiata. to oni uosabiaja idealy samorealizacji i dumnie niosa sztandary slawy i honoru. ja czuje sie juz zwolniona.

- a jednak wciaz sie ksztalcisz. wciaz probujesz uporac sie z pisanina.

- tak, ale to raczej dla zaspokojenia samej siebie, nie dla tytulow i stanowisk.

- acha. i dla zaspokojenia samej siebie tak bardzo skapisz swoimi slowami? jak gdybys sadzila, ze kazde kolejne slowo moze zostac rzucone na pozarcie krytykom?

- tak, cos w tym jest. ale apetyt na slowa ginie w obliczu presji, pod jaka stawia mnie naukowe tworzenie. ja potrafie tworzyc jedynie wowczas kiedy moge miec poczucie lekkosci, finezji, swiadomosc istnienia wyobrazni i wolnosci. potrzebuje powietrza, przestrzeni, wzbraniam sie przed jarzmem logicznej struktury i isntytucji uniwersyteckiej, ktora nade mna wisza, etc...

- dlaczego? nie pojmuje... przeciez nie musisz kojarzyc pracy naukowej wylacznie z zelazna dyscyplina, silna wola, szalenstwem perfekcjonizmu czy tez ambicji. mozesz pisac z pasja, z przyjemnoscia!

- oszalales, gdzie ty widzisz takie namietnosci u dajmy na to luhmanna albo u foucault?

- alez wybralas przyklady. no ok. wezmy luhmanna. zonglera i osobliwie systematycznego filozofa, przeciez on zbudowal mur wokol siebie. i z tej wysokiej wiezy spogladal od czasu do czasu na czytelnikow i krytykow i im bardziej chcieli do niego dotrzec, tym wyzej sie zamurowywal, poslugujac sie tysiacoma roznojezycznymi cytatami i wiedzac przy tym dokosnale, ze publika pomysli: och skoro on taki poliglota, to na pewno wie o czym pisze, a zatem zostawmy, zaufajmy i tak nie jestesmy w stanie dosiegnac...

- :) a foucualt?

- noo monsieur foucault jest mistrzem elegancji, kokieterii i schlebiania czytelnikowi. wiec moze w pewnym sensie nawet przeciwienstwem stylowym luhmanna. zaprasza laskawie do swego panoptycznego budynku i pozwala sie w nim rozgoscic. niewazne, ze sie czesto powtarza. ten drobny mankament zdaje sie nikomu nie przeszkadzac. ale w sumie nie o to chodzi, bo oboje maja cholernie rozny styl, ale oboje pisuja naukowo. i nie wiadomo ile tysiecy razy korygowali wlasne teksty po ich napisaniu. ale pisali... nie baczac na krytyke.

- ale przeciez analiza to jedno a zastosowanie tych chwytow stylistycznych to drugie, coz, zdaje sie, ze to dlugi temat i potrzeba nam kropli absyntu

- o tak! a juz myslalem, ze nadaremno meczylem sie na tym przekletym bicyklu :)

- pfff

2009-03-07T17:43:00.007+01:00

moulin rouge, eugene atget, 1921.

straszliwy byl halas metra, gdy po raz pierwszy w zyciu jechalem nim z montmartre na wielkie bulwary. poza tym halas ten nie jest przykry, nawet poteguje przyjemne, spokojne uczucie szybkosci. reklama dubonnet bardzo nadaje sie do tego, by czytali, oczekiwali i obserwowali ja ludzie smutni i niczym nie zajeci. wylaczono z komunikacji mowe, poniewaz ani podczas placenia, ani tez wsiadajac czy wysiadajac nie potrzeba mowic. ze wzgledu na duza przystepnosc jest metro dla oczekujacego i slabowitego cudzoziemca najlepsza okazja, aby nabral przeswiadczenia, ze za pierwszym zamachem szybko i trafnie wniknal w paryz.

obcokrajowcow poznaje sie po tym, ze juz na ostatnim stopniu schodow metra traca orientacje i nie gubia sie w zyciu ulicznym tak bezposrednio, jak wychodzacy z metra paryzanie. rowniez przy wyjsciu rzeczywistosc dopiero powoli dopasowuje sie do mapy, poniewaz nie kierujac sie mapa, nigdy pieszo lub powozem nie dostalibysmy sie w to miejsce, na ktorym stoimy teraz, po wyjsciu na gore.

franz kafka: dzienniki: podroz lugano-paryz-erlenbach, sierpien/wrzesien 1911.

spielzeugland

2009-03-04T17:44:00.030+01:00

julia jäger & cedric eich w krainie zabawek.

jest rok 1942. niemiecka rzesza, berlin.

david i henryk sa dwoma zaprzyjaznionymi chlopczykami, zyjacymi ze swoimi rodzicami w jednej z tysiaca berlinskich kamienic. gdy nagle mama henryka dowiaduje sie, ze rodzina dawida zostanie nastepnego dnia deportowana, postanawia swego synka o tym poinformowac. czyni to w sposob lagodny, poslugujac sie dziecieca logika i takowym tez wyobrazeniem swiata. opowiada swemu synkowi, ze david wyjezdza do krainy zabawek i ze niebawem bedzie trzeba go pozegnac, byc moze na zawsze. zasmucony ow faktem henryk oponuje i pragnie towarzyszyc swemu przyjacielowi w owej podrozy, ale mama surowo zabrania mu tego uczynic, dyplomatycznie opisujac wady owej krainy jak na przyklad te, ze w krainie zabawek misie sa zbyt wielkie etc. jednak henryk nie daje za wygrana, pakuje swoje rzeczy, czeka cala noc i w momencie, gdy gestapo przyjezdza po jego przyjaciela stawia czola calej sytuacji. biegnie co sil w nogach w kierunku auta, gubiac swego misia i czyniac wszystko, by tylko moc wyjechac razem z davidem w niezwykla podroz.

w miedzyczasie mama henryka spostrzega jego nieobecnosc i przepelniona strachem rozpoczyna poszukiwania. wypytuje sasiadow, biega, szuka. ale na prozno, nikt nic nie widzial i nikt nic nie wie. zdesperowana i pelna najgorszych przeczuc postanawia pojechac na dworzec i odzyskac swego synka. po dluzszym namysle gestapowcy przystaja na jej prosby zajrzenia do wagonow i rozpoczynaja sie poszukiwania. w koncu wagon dawida zostaje odnaleziony, drzwi wagonu otwieraja sie, matka wola swego syna i oczekuje w napieciu jego reakcji. rodzice dawida przesuwaja sie, ukazujac sylwetke malego chlopca i popychajac go w strone wyjscia. matka henryka spoglada poczatkowo z niedowierzeniem, by jednak po chwili ocknac sie i zdecydowanym tonem poprosic chlopca o pojscie razem z nia. chlopiec przystaje na jej prosbe i wkrotce oboje podazaja w kierunku domu.

po przybyciu okazuje sie, ze henryk czekal na swoja mame, bawiac sie i probujac zapomniec swoj nieudany poranek. scena koncowa filmu ukazuje dwoje starszych panow, grajacych na pianinie utwor na cztery rece.

tyle fabula tego krotkometrazowego (14 minut) oskarowego cacka. cacka, ktore zmusilo mnie do zrewidowania mych pogladow na temat tejze nagrody, pogladow, w ktorych oskar nie zajomwal dotychczas zadnej chlubnej pozycji. dalam temu poniekad wyraz u randalkka, ktory na swoim blogu w dosc krytyczny sposob opisuje slumdog.
otoz dotychczas nie bardzo wierzylam, ze oscary sa czyms wiecej anizeli milym dodatkiem do redcarpetowej gali. ale kraina zabawek przekonala mnie w kazdym calu i pozwolila uwierzyc, ze w jury academy award siedza takze ludzie, ktorzy potrafia docenic cos niebanalnego. co wiecej, ufam skrycie, ze nie uczynili tego tylko dlatego, ze film ten byl juz wczesniej nominowany i nagradzany wielokrotnie na przeroznych festiwalach.

rezyser filmu jochen alexander freydank nakrecil bowiem film godny uwagi, uczynil to, nie zwazajac przy tym na wszelkiego rodzaju niedogodnosci. artysta nie dysponowal przeciez jakimis niewyobrazalnymi funduszami, jakimi moglby sie posluzyc, tak wiec cala produkcja wyniosla zaledwie trzydziesci tysiecy euro. pracujac nad filmem, wiedzial zatem doskonale, ze wstepnie nie bedzie stac go na to, by moc oplacic aktorow oraz wspolpracownikow, a mimo to udalo mu sie w ciagu 5 dni stworzyc cos, co niesamowicie porusza i przekonuje.

ukazywana historia jest skonstruowana w sposob przejrzysty, prosty a jednoczesnie pelen nawiazan i symboli. freydank nie musi bowiem wyjasniac co oznacza wagon pelen ludzi, co oznacza gwiazda dawida i co oznacza strach matki, stojacej przed wagonem. on odwoluje sie do wiedzy i emocji widza w sposob oczywisty, doskonale wiedzac, ze moze liczyc sie z tym, iz kazdy widz (no moze za wyjatkiem biskupa williamsona;) wyposazony w empatie, wrazliwosc, wiedze historyczna, wlasne doswiadczenia etc. sam bedzie w stanie zrozumiec, zinterpretowac, odebrac jego dzielo we wlasciwy sobie sposob. imponujaca ufnosc w umiejetnosci widza, ktora oczywiscie procentuje wzajemnoscia, gdyz widz nie czuje sie manipulowany, nie czuje sie prowadzony za raczke, wrecz odwrotnie, ma poczucie, ze jest brany powaznie, ze rezyser z szacunkiem podchodzi do jego recepcji dziela. owe relacje najbardziej uwidocznione sa w scenie, w ktorej matka stojac przed otwartymi drzwiami wagonu w przeciagu kilku sekund zmuszona jest podjac decyzje. decyzje, ktora uwidacznia jej wewnetrzny konflikt, decyzje, ktora przesadza o tym, ze..., no wlasnie, o czym ?

film freydanka nie udziela odpowiedzi, lecz inspiruje do zadawania pytan.

targowanie (sie)

2009-03-01T18:15:00.011+01:00

powolnym, aczkolwiek smialym gestem dotknal mego obnazonego ramienia, by po chwili objac je cala dlonia i ponapawac sie ta zmyslowostka przez kilka nastepnych, nieznosnie dlugo trwajacych chwil.

-witaj.

-witaj- usmiechnelam sie z trudem skrywajac przerazenie.

w kilka miesiecy po rozstaniu ow gest byl dla mnie synonimem proby. bezpardonowym przekroczeniem linii demarkacyjnej, elementarnym pogwalceniem pieczolowicie budowanych granic. g. zlamal schemat konwencjonalnego powitania, dajac ow gestem wyraz swoim skrywanym tesknotom i niewypowiedzianym zyczeniom. gorset konwencjonalnych, sformalizowanych frazesow powitalnych byl dlan tylko przykrywka, maskarada zdradzajaca prawdziwe oblicze, ktora predko zostala zdemaskowana jezykiem ciala, intensywnoscia spojrzenia. g. rozkoszowal sie kazda miniona chwila, holdujac zarazem swemu fetyszowi ludzkiej skory i najpotezniejszemu bodzcowi erotycznemu jakim jest zakaz, nieosiagalnosc, tabu. wreszcie nie musial tworzyc go sztucznie, za pomoca fantazyjnych wojerystycznych imitacji, nie musial wymyslac niekonwencjonalnych obscenicznych scenerii, nie musial wyszukiwac dodatkowych bodzcow, podsycajacych jego pozadanie. mial je-ze tak powiem-na wyciagniecie reki. namacalna rzeczywistosc, stworzona bez skomplikowanych operacji, istniejaca doslownie i w przenosni, pozwalajaca mu sie realizowac z aktorska wrecz namietnoscia. g. mogl skoncentrowac sie calkowicie na swoich rozkoszach, zatracic we wlasnych tesknotach, nie zwazajac na to, ze pozbawia mnie w ten sposob kontroli, ze trace dla niego zmysly i umieram z przerazenia.

-znalazlabys czas na kawe ?

-tak, oczywiscie- wykrztusilam.

-wiec dobrze, zajde po ciebie wieczorem.

zamarlam. bylam przerazona wizja, ze znow oddam mu sie calkowicie, ze g. ponownie zawladnie mym calym jestestwem, nie zwazajac przy tym na moje odczucia, liczac sie tylko z wlasna ekonomia przezyc, bilansujac i kalkulujac na zimno jak zwykle za i przeciw. wiedzialam doskonale, ze ten wieczor spedzony zostanie w towarzystwie przyjaciol vel statystow, ktorzy pomoga nam przetrwac trudne chwile rozmow. przeczuwalam, ze jako przyczyne wydarzen sprzed kilku miesiecy g. poda swoje obawy i slabostki, swoje ataki zazdrosci wynikajace z roznicy wieku etc. bylam swiadoma tego, ze bedzie zmienny w swych rolach, oscylujac pomiedzy ojcowska troska, meskim pozadaniem, ironia pelna melancholii, arogancja i strachem. jednakze udalo mi sie mimo wszystko podejsc ze sceptyzmem do jego teorii i wyznan, przygladajac sie wychudzonej i zmarnialej sylwetce, tak innej od tej, jaka zapamietalam majac przed oczyma obraz naszego rozstania. czyzby jednak przeliczyl sie w tej miedzyludzkiej inwestycji? czyzbym jednak znaczyla wiecej anizeli zwykla erotyczna przygoda?

-wiesz, ucieklem sie calkowicie w prace, w moim wieku czlowiek bardzo dlugo dochodzi do siebie po takiej historii.- stwierdzil nagle, uwaznie resjestrujac spojrzeniem moja reakcje.

nie odpowiedzialam. poprosilam o odwiezienie mnie do domu, w trosce o to, by uniknac chwili slabosci, by zachowac do konca wlasna twarz i zakonczyc te farse raz na zawsze.

nastepnego dnia przyniosl mi filizanke goracej kawy, podal ja przyjacielskim gestem i po krotkim small talku pozegnal sie chlodno, uciekajac w panice przed samym soba, zostawiajac emocjonalne zgliszcza. w kilka godzin pozniej z zamyslenia wyrwal mnie meski, donosny glos:

-ma pani moze ochote na lyk czerwonego wina?

unioslam glowe do gory i przyjrzalam sie sylwetce francuskiego, cholernie przystojnego narcyza.

-z mila checia.- odparlam.

-straszne te targi, takie depresyjne miejsce, osadzone w zimnej atmosferze i pragmatycznej architekturze. ma sie wrazenie, ze rzadzi tu tylko i wylacznie zadza pieniadza prawda? a ksiazki...coz, sa jedynie milym dodatkiem uzupelniajacym te groteskowa scenerie.

-mhm.

- i pani taka pelna zycia w tym wszystkim, niesamowity kontrast. moze zjadlaby pani ze mna dzis wieczor kolacje?

- niestety, jestem juz umowiona, ktos przyjezdza do mnie z wizyta z daleka.

-szkoda, ja mam do dyspozycji tylko te jedna jedyna noc, jutro rano wracam do paryza.- dodal, usmiechajac sie bezczelnie.

odusmiechnelam sie. wino mialo posmak zbytniego deja-v(ec)u...

wqr.wienie

2009-02-25T15:20:00.016+01:00

- to niemozliwe, aby pani mogla z tego wyzyc.
- ale przeciez siedze tu, zyje, egzystuje, moze mnie pani uszczypnac :)
- prosze pani, ja pani wierze, ale komisja nie uwierzy. prosze zalaczyc jeszcze jakis inny dokument uwierzytelniajacy pani dochody.
- czy sugeruje pani, ze musze cos wymyslic? sfikcjonalizowac rzeczywistosc, aby stala sie bardziej rzeczywista?
- no niestety, inaczej nie bede mogla tego przyjac, dziekuje pani, do zobaczenia.

niemiecki bastion biurokracji wydal usta i wymownym gestem podal mi moje dokumenty.

od tamtej chwili minelo pare lat. pare lat, w ktorych znalazlam dach nad glowa i jakies drobne zajecia, ktore pozwolily mi uporac sie z sytuacja, w jakiej znalazlam sie pare sekund po naglym rozstaniu z exem na obczyznie.
nie zmienia to faktu, ze nadal zyje z reki do ust, ze nadal moja sytuacja jest finansowo trudna. ale ja nie narzekam. kocham te niezaleznosc, kocham chwile, w ktorych to ja decyduje z kim sie spotkam i czy dzis spedze pol dnia w lozku z kawa i doskonala lektura na kolejne zajecia na uniwerku. ja nie mam problemow z takim sposobem na zycie.

ale inni wciaz maja.

caly czas bowiem zmuszona jestem tlumaczyc dlaczego moje zycie poswiecilam ksiazkom i edukacji, decydujac sie zarazem na samotnosc i egzystowanie na krawedzi spoleczenstwa. kazdy poczatek rozmowy z kims, kto wiedzie "normalne" zycie naznaczony jest zepchnieciem mnie na pozycje defensywna.z gory. ze jak to?! ze dlaczego nie stoje przy tasmie od rana do wieczora, dlaczego nie oszczedzam i nie ciulam, dlaczego nie buduje mego zycia na paru tygodniach w roku, kiedy to nagle Wielki Pracodawca laskawie przyzna mi pare chwil urlopu, abym mogla wybrac sie na majorke i uchlac tam do nieprzytomnosci? przeciez powinnam sluzyc Spoleczenstwu, przeciez powinnam zyc tak jak zyja Wszyscy! powinnam siedzac w biurze z nienawiscia spogladac na zegarek i wspolpracownika, grzecznie wypracowujac pkb. powinnam rozliczac kazdego, kto nie wiedzie tak znienawidzonego zycia. jak on w ogole smie nie poddawac sie owej presji, jak smie udawac, ze jest spelniony? skoro nie egzystuje w ramach parametrow przecietnego obywatela? skoro nie mieszka we wzorowej dzielnicy z idealnie wylizanymi domkami z wzorowymi rodzinami w srodku?

coz, jednak malo kto potrafi zrozumiec, ze dla mnie studia moglyby trwac cale zycie. ze najchetniej przeszlabym od trybu zwyklych studiow do studiow dla seniorow. ze dopiero na uniwerku zyskuje inspiracje i napawam sie towarzystwem innych osob, osob, ktorymi chce sie otaczac, wsrod ktorych nie musze rozdawac sztucznych usmiechow. osob, dla ktorych nie jest istotne, ze zajecia dobiegly konca i nie zwazajac na zegarek nadal tocza zagorzala dyskusje, bo sa zadni wiedzy, zadni ciekawych wartosci i kontaktu z drugim czlowiekiem.

dlaczego zatem edukacja w naszym spoleczenstwie musi oznaczac luksus? dlaczego zinstytucjonalizowane uniwerki umozliwiaja dostep do wiedzy tylko nielicznym? za ogromna oplata i wymagajac ogromnych poswiecen? byc moze tak musi byc, aby zagwarantowac jakosc. ale ja nie popieram takiego systemu. marze o tym, zeby wiedza nie byla tak elitarnie definiowana, aby byla dostepna dla wielu. i aby ten sposob na zycie nie zmuszal kogos do ciaglego tlumaczenia sie wszem i wobec i wyjasniania, ze elitarnosc jest iluzja, albowiem nie ma nic wspolnego z lsniaca konstrukcja, jest raczej ruina, pozbawiona miejsca na laury.

nie, nie siedze nikomu w kieszeni, oplacam swoj czynsz, oplacam swiadczenia socjalne oraz skladke do kasy chorych (to czy stac mnie na lekarstwa to juz inna sprawa, ale to moja wlasna decyzja). nie wyciagam reki do panstwa o jakiekolwiek pieniadze. i tak, oczywiscie, wiem i mam te swiadomosc, ze miejsce na studiach utrzymywane jest z pieniedzy podatnikow. ale wlasnie to moze mogloby ulec jakiejkolwiek zmianie, moze mozna by bylo edukacje udostepnic w inny sposob, jakis bardziej ludzki?
dzis znow zetknelam sie z kims, kto nie porafil zrozumiec, ze zyje jak zyje. ze nie ciulam na kolejny samochod, na kolejny mebel, aby poczuc sie lepsza wobec innych, ze wystarczy mi lekutra kanta, aby poczuc sie spelniona. ze nie odczuwam potrzeby okazywania mego bogactwa na zewnatrz i udawania, ze jestem "lepsza", silniejsza, snobistyczniejsza od innych, whatever. ze obojetne mi sa jakiekolwiek dyplomy i odznaczenia oraz mozolne zdobywanie kolejnych szczebli kariery. doprawdy szczesciem napawa mnie spokoj, w ktorym moge sie oddac jakimkolwiek ksiazkom, dyskusjom bez nadmiaru spietrzonych oczekiwan ze strony innych. oddycham z ulga, ze nie mam wlasnego "doradcy finansowego" i tlustego konta w banku. ze nie definiuje sie poprzez "oszczedzanie", ktore dzieki wszelkim kryzysom przestalo miec w dzisiejszym swiecie jakikolwiek sens.

tyle i nic wiecej. tylko: dlaczego musze bez przerwy udowadniac cokolwiek i poddawac sie konformistycznym strukturom, aby zostawiono mnie w spokoju?

powoli, bardzo powoli przestaje sie tlumaczyc,
komukolwiek.

2009-02-20T14:28:00.001+01:00

zmyslowosc w filozofii uwieziona jest w niezmyslowosci pojecia.

2009-02-20T14:27:00.000+01:00

flugsteig, frank kunert.

tym tylko bylem
czego ty dotknelas dlonia
nad czym w noc glucha wronia
pochylalas sie strzegac
tym tylko bylem
co rozroznialas tam w dole
w licach zatartych
w czole rysy nawykla ciac

tys potracala przeciez zmysl
by drzal by nie usnal
mnie malzowine uszna
lepiac w goracym szepcie
tys to w wilgotna glab krtani
luki podniebien
kiedy wzywalem ciebie
miekki wkladala glos

slepy bylem lecz szlas
przeslonieta i jawna
wzrok wszczepiajac mi z nagla
tak zostawia sie slad
i tak swiaty sie stwarza
a stworzone od nowa
zaczynaja wirowac
i darami obdarzac

tak to blaskiem
ta mgla spowity
ziabem ogniem
wsrod przestworzy samotnie
krazy zblakany glob

josif brodski

stopniowanie

2009-02-20T14:26:00.002+01:00

jestem zakochany, szaleje za toba!

nie znaczy

kocham cie.

jestes dla mnie bardzo wazna!

nie znaczy

jestes najwazniejsza.

2009-02-20T14:24:00.000+01:00

paper drop, wolfgang tillmans, 2006.

niedomowienie

2009-02-20T14:22:00.000+01:00

morning awekening, eva gonzales.

... swit nas obudzil obook siebie

przez niedomkniete okiennice

jestesmy teraz dwojgiem ludzi

co maja wspolna tajemnice

wiem juz - jezeli bedziesz ze mna

wszyskiego mi nie powiesz o nas

bo sol milosci - to niepewnosc

to prawda wciaz niedomowiona

niedomowienie...

_{/j. kofta, fragm./}

berlinale

2009-02-20T14:20:00.000+01:00

ciekawa perspektywa, zwlaszcza, ze napis na transparencie trzymanym przez pana w niebieskiej czapeczce pod koniec filmu glosi: "dosc mam zycia w roli statysty".

http://www.youtube.com/watch?v=DG_KNFYItec

g.

2009-02-20T14:00:00.000+01:00

jego milczenie bylo dlugie i dwutygodniowe. przypisywalam je wydarzeniom w jego zyciu prywatnym. tlumaczylam sobie na wszelkie sposoby i wierzylam, ze musze to wszystko rozumiec. ale teraz wiem, ze sie mylilam. ze niekoniecznie ktos zawsze ma wplyw na przebieg wydarzen i ze jego zachowanie wynikalo tez przede wszystkim z checi porozmawiania ze mna twarza w twarz. g. nie chcial bowiem pakowac informacji w jakies zimne, wrogie komunikacji medium, a swoja niekonwencjonalna postawa wzbudzil wowczas moja ogromna sympatie. potrafilam przeciez docenic jego chec poswiecenia czasu wylacznie dla mnie i wylacznie w tych a nie innych okolicznosciach.

tylko dlaczego pozwalal sobie na takie zachowanie juz od poczatku, czyli w momencie, w ktorym procesy idealizacyjne osiagaja swoje cholerne apogeum? apogeum pieczolowicie wyhodowanych fantazji, obaw, projekcji, rajskich wyobrazen, z ktorych tworzymy swoisty oltarz osobistej utopii i ktore tak lekko i bez skrupolw opanowuja swiat zakochanych?

wiec jesli juz teraz potrafil tak postapic, to co bedzie mialo miejsce pozniej? i czy zdolam utrzymac balans pomiedzy okazaniem mu glebokiego zainteresowania a zachowaniem don dystansu, pomiedzy zatraceniem sie w fascynacji a zachowaniem wlasnej godnosci?

byc moze nalezaloby przyswoic sobie jego polityke i obrocic ja przeciwko niemu. przyjmujac podobna postawe, asertywnie broniac wlasnych interesow, oficjalnie nie raniac. bo przeciez jestem w koncu atrakcyjna intelektualistka, majaca dzien wypelniony ogromnym nawalem rozmaitych zajec, dla ktorej czas na milosne igraszki stal sie niezwykle luxusowa instytucja. bo przeciez mam tlumy wielbicieli, ktorzy tylko czekaja na to, abym znalazla dla nich czas i wybrala sie wraz z nimi na wystawe cranacha, pojechala relacjonowac wydarzenia z berlinale, whatever. stad tez moja arogancja, w wyniku ktorej nie czuje sie zobowiazana do nadmiernego okazywania uczuc ani zbytniego podazania za kimkolwiek.

i moze wlasnie dlatego, gdy g. niespodziewanie napisal mi otwarcie o swoich uczuciach, mowiac o nich wprost, odwaznie i namietnie, zdziwilam sie niezmiernie. bo uczynil to w sposob naturalny, bez dekoracyjnej egzaltacji, bez naglego rozpalenia i slomianych uniesien, bez obawy, ze moglabym wykorzystac te otwartosc przeciw niemu raniac jego najczulszy punkt. w swym wyznaniu g. nie przestawal byc przekonujaco szczerym, takze wobec siebie.

nic wiec dziwnego, ze nie potrafie uwolnic sie od tego, czego podswiadomie wciaz poszukuje, a czego on jest nadmiernym uosobieniem. pozostaje mi zatem przyjac jego zaproszenie do jego atrakcyjnego zycia, do tych wielorakich, barwnych, absolutystycznyh struktur, tworzonych przez niego latami. byc moze w nadziei na to, ze uda mi sie je oswoic, im przyblizyc, zrozumiec. i nic poza tym, i tylko tyle i az tyle. bo jestem swiadoma tego, ze straca dla mnie swoja atrakcyjnosc, w momencie, w ktorym uda mi sie nimi w jakikolwiek sposob zawladnac.

2009-02-20T13:59:00.000+01:00

expo sartre, alexandre lafaurie

antydzien

2009-02-20T13:54:00.000+01:00

- pan wywarl na mnie presje, panie profesorze.

- w jakim sensie?

- podczas ostatniej rozmowy mowilismy o tym, ze powrocimy jeszcze do tematu i omowimy to, jesli zajdzie taka potrzeba, pan jednak podjal decyzje duzo wczesniej bez mojej zgody.

- wpisujac pania na liste?

- tak.

- ale to przeciez tylko lista mentalna?!

- to bez znaczenia.

usmiechnal sie kawasno i cale cieplo jakim wczesniej otaczal moja osobe zniknelo w mgnieniu oka, ustepujac miejsca lodowatemu chlodowi.

- dobrze, w takim razie nie bede na razie oczekiwal od pani udzialu w tym, ale czekam nadal na prace i tu mialbym prosbe.

- ?

- prosze jej zbytnio nie eseizowac, ja wiem, ze pani lubi ale... :)

ale no wlasnie. nigdy przenigdy nie naucze sie tego naukowego, radykalnego stylu. bo nie umiem zdobyc sie na meski styl pisania, ktoremu zmuszona jestem sie poddac. tej samotnej dyscyplinie, podazajacej za ascetycznie akademicka logika wywodu, z uniesionym palcem, egzemplarycznie, strukturowo, systematycznie. daleko mi do roberto musil-owych filozofow, ktorzy pozbawieni armii probuja zamknac swiat w systemie, podporzadkowujac go sobie intelektualna dominacja. ale moze dlatego tkwie w chaosie. moze dlatego trudno mi okreslic cel. i stad moje turbulencje, nie tylko tekstowe.

lecz czy tylko takimi kryteriami mozna okreslic egzystencje? czy tylko ktos, kto ma cel i zyje dalej, wyzej, szybciej, ergonomicznie i pragmatycznie ma prawo zyskac uznanie? zdaje sie, ze we wspolczesnej kosntrukcji swiata tylko to jest mozliwe, ze w niej szczescie egzystuje tylko w uporzadkowanym wydaniu.

po kropkowym (milczacym) dniu On podjal temat pisania bloga nawiazujac do naszej wczesniejszej dyskusji o festiwalu blogowym i zielkowym dziele. rozwinal dyskretnie, bez nachalnosci, pytajac o definicje mej pisaniny. po krotszym zastanowieniu odpowiedzialam mu, ze jest ona wyrazem mej samotnosci i checi zblizenia zarazem. dodalam, ze unikam instrumentalizacji jezyka, mimo jego koturnowatosci i zamaskowania, mimo tego, ze jest moj. a on po cierpliwym wysluchaniu mych refleksji odwazyl sie je ocenic i stwierdzil, ze powinnam pisac dalej, bo calkiem mozliwe, ze jest to kawalek dobrej literatury, ktorego nie musze usprawiedliwiac jakimis cytatami wyjetymi z naszej rozmowy. a jednak...

kuszenie spinozy

2009-02-20T13:52:00.000+01:00

Baruch Spinoza z Amsterdamu
zapragnal dosiegnac Boga

szlifujac na strychu
soczewki
przebil nagle zaslone
i stanal twarza w twarz
mowil dlugo
( a gdy tak mowil
rozszerzal sie umysl jego
i dusza jego)
zadawal pytania
na temat natury czlowieka

- Bog gladzil roztargniony brode

pytal o pierwsza przyczyne

- Bog patrzyl w nieskonczonosc

pytal o przyczyne ostateczna

- Bog lamal palce
chrzakal

kiedy Spinoza zamilkl
rzecze Bog

- mowisz ladnie Baruch
lubie twoja geometryczna lacine
a takze jasna skladnie
symetrie wywodow

pomowmy jednak
o Rzeczach Naprawde
Wielkich

- popatrz na twoje rece
pokaleczone i drzace

- niszczysz oczy w ciemnosciach

- odzywiasz sie zle
odziewasz nedznie

- kup nowy dom
wybacz weneckim lustrom
ze powtarzaja powierzchnie

- wybacz kwiaty we wlosach
pijackiej piosence

- dbaj o dochody
jak twoj kolega Kartezjusz

- badz przebiegly
jak Erazm

- poswiec traktat Ludwikowi XIV
i tak go nie przeczyta

- uciszaj racjonalna furie
upadna od niej trony
i sczernieja gwiazdy

- pomysl
o kobiecie
ktora da ci dziecko

- widzisz Baruch
mowimy o Rzeczach Wielkich

- chce byc kochany
przez nieuczonych i gwaltownych
sa to jedyni
ktorzy naprawde mnie lakna

teraz zaslona opada
Spinoza zostaje sam

nie widzi zlotego obloku
swiatla na wysokosciach
widzi ciemnosc

slyszy skrzypienie schodow
kroki schodzace w dol.

2009-02-20T13:50:00.000+01:00

documenta 12 kassel, 16.06-23.09 2007, the zoo story, peter friedl, 2007.

sobota, 11 sierpnia 2007 roku, paryskie centre pompidou. daniel richter ustawia 2 rozkladane krzesla i temeprujac olowek pozdrawia malarzy ulicznych siedzacych w poblizu.

tymi slowy rozpoczyna sie artykul, ktory 18 sierpnia ukazal sie w niemieckiej frankfurter allgemeine zeitung. opisuje on performance jednego z najslynniejszych wspolczesnych artystow, ktorego dziela na majowej aukcji w sothesby's wyceniono na niemalze milion dolarow. po tak oszalamiajacym sukcesie malarz postanowil przekonac sie o tym jaka wartosc w ulicznym kontekscie uzyskalaby jego sztuka i wspolnie z redakcja faz przeprowadzil eksperyment, portretujac zwyklych przechodniow. pod koniec dnia artyste stac bylo na lepszy obiad w jednej z pobliskiej restauracji, zarobil bowiem okolo 50 euro.

artykul napisany zabawnie i ciekawie, a sama performance do zludzenia przypomina zdarzenie, o ktorym swego czasu na zielowym blogu pisal kriek we wpisie zatytulowanym perly przed wieprze.

czyzby zatem odwieczny recycling idei? dlaczego nie, skoro juz sam shakespeare zaopatrywal sie u seneki? calkiem prawdopodobne zatem, ze podobnym argumentem posluzyli sie kuratorzy wystawy documenta 12 /ruth noack i roger martin buergel/, ktora niedawno odbyla sie w kassel. podobnie bowiem jak u bella i richtera postawili oni sobie za cel odejscie od skostnialych struktur i uprzedzen na rzecz zainicjowania ciekawego dialogu i przesuniecia, a zarazem ozywienia perspektywy. organizujac studniowa wystawe i angazujac 113 artystow organizatorzy nadali jej szczegolny charakter. zadne z wystawianych dziel nie uzyskalo szczegolnego statusu, zadne uprzywilejowanego miejsca, a nazwiska artystow bioracych udzial w wystawie okryte byly tajemnica do momentu jej otwarcia na tyle, na ile tylko jest to w ogole mozliwe w przemedializowanym wspolczesnym swiecie. i o ile koncepcje mozna uznac za ciekawa o tyle jej efekt byl dosc latwy do przewidzenia. pozbawienie hierarchii wywolalo dezorientacje i fale krytyki. rozgniewani niemoznoscia zrozumienia sztuki odbiorcy nie potrafili zareagowac inaczej, jak odrzuceniem czy tez mniej lub bardziej dyskretnym poszukiwaniem wsparcia. znajdowali je w katalogu wystawy, w publikacjach, audycjach i na blogach /ze nie wspomne juz o tlumach owieczek grzecznie truchtajacych za jeszcze bardziej przerazonymi przewodnikami muzealnymi/. tworzono nawet generatory, ktore po wpisaniu tytulu dziela produkowaly jak na zamowienie opis w jezyku beurgela. w ten sposob kazdy chociaz przez pare minut mogl poczuc sie ekspertem sztuki i poplawic w postmodernistycznym, pseudonaukowym belkocie.

a sam buergel? w artykule napisanym dla tygodnika der spiegel krytykuje zabia perspektywe krytykow sztuki i dziennikarzy opisujacych wystawe. twierdzi, iz jest ona efektem ignorancji, braku motywacji, doswiadczenia, a nawet ucieczka przed wystawowa rzeczywistoscia.

coz. nie mnie oceniac czy documenta miala na celu zadowolenie proznosci kuratorow, krytykow czy publicznosci. byc moze byla swietna wystawa, ja osobiscie zachwycona nie bylam i dlugo musialam sie zastanawiac nad tym, ktore dzielo naprawde zrobilo na mnie wrazenie. doszlam do wniosku, ze najciekawszym bylo dzielo ines doujak: siegesgärten, ukazujace ciemne machlojki wielkich koncernow. ogrody zwyciestwa to 17 metrow grzadki z opakowaniami po nasieniu i wydrukowanymi na nich informacjami. dzielo to obrazuje nasza bezsilnosc wobec tego jak bardzo jestesmy zdani na laske ogromnych koncernow i tego co racza dla nas wyprodukowac. w zasadzie napawajace obawa opisy bezwzglednej polityki firm i wykorzystywanie krajow 3 swiata pozbawione skrupulow nie powinny juz zaskakiwac. ale jednak przeraza mnie fakt, ze praktycznie nie mamy wplywu na to, czy niewinny blady pomidor na kanapce jest dzielem przytulnego ogrodka pani zosi z koziej wolki czy raczej produktem z probowki czarnoksieskich gentechnikow etc.

no coz. o ile na temat dziel mozna by pisac w nieskonczonosc, o tyle twarze ich odbiorcow mowia same za siebie. ;)

podsumowywujac wyznac musze, ze coraz bardziej sklonna jestem przyznac racje mojemu ulubionemu historykowi sztuki, ktory usilnie twierdzi, ze odkad duchamp przykleil mona lizie wasy, odtad nic przelomowego w sztuce juz sie nie wydarzylo.

nocny matisse

2009-02-20T13:47:00.000+01:00

2009-02-20T13:46:00.000+01:00

gdziez, jezeli nie tutaj zmierzyc sie ze swiatem,

porozbierac na czesci, rozstawic na strony,

wzniesc pod niebo, rozpedzic go na cztery wiatry

lub pusciwszy z torbami dac krzyzyk na droge?

gdziez jezeli nie tutaj te sile fatalna

dana nam od przeznaczen na wieczna smiertelnosc

wyprobowac przeciwko fizyce i chemii?

my i swiat tylko tutaj mamy rowne szanse.

tylko tutaj mozemy istniec ponad miare,

ponad mozliwosc ducha, wlasnosc materii.

a swiat takze jest piekny, jasny, oczywisty,

obliczalny, skonczony tylko tutaj, w slowie.

_{z. bienkowski: wstep do poetyki.}

2009-02-20T13:42:00.000+01:00

le grand déjeuner, ferdinand léger, 1921.

- i want your pussy for breakfast. czytala k., niecierpliwie i glosno wyrzucajac z siebie slowa. pelna entuzjazmu i energii zdawala sie byc uosobieniem namietnosci, podczas gdy ja z wlasciwym sobie sceptycyzmem przygladalam jej sie krytycznie i z nieukrywana zazdroscia. zazdroscia powodowana jej nieskomplikowaniem i latwoscia z jaka k. potrafila zachwycic sie tak blahym i banalnym zdaniem.

siedzialysmy w jednej z tysiecy heidelbergerowskich knajp, w ktorej umowiliysmy sie na sniadanie. za oknem przewijaly sie tlumy japonskich turystow, barwnych studentow i rozleniwionych tubylcow. na tle szarosci i codziennej rutyny entuzjazm k. wydawal sie byc nie na miejscu. jej burza rudych lokow rodem z "pachnidla" i ogromne niebieskie oczy wydawaly sie nalezec do innego swiata. swiata zakochanych. k. czytala mi bowiem list od amerykanskiego zolnierza, ktorego poznala przed paroma miesiacami w jakims klubie i z ktorym zdazyla spedziec juz niejedna upojna noc. jj stacjonowal w naszym miescie (jak by nie patrzec niemcy sa wciaz jeszcze okupowanym krajem) i obecnie przebywajac w domu na urlopie pisal do niej z alabamy. k. dzielila sie ze mna swoja radoscia i przekonaniem, ze wreszcie znalazla milosc swego zycia.

a ja nie potrafilam wyjsc ze zdziwienia, skad bierze sie taka stuprocentowa wiara. skad pewnosc, ze to ten i tylko ten? skad wiadomo, ze nie jest to tylko chwilowa fascynacja, a jesli juz, to czy aby na pewno osoba, czy razej moze obrazem, zyczeniem, wyobrazeniem, jakie nosilo sie w sobie latami i jakie nagle mozna bylo poddac projekcji znajdujac dla niej odpowiednie tlo? nie rozumialam fenomenu bezkrytycznego poddania sie emocjom, bez ustawiania poprzeczek, bez wymaganego dystansu, bez wyliczanki i ekonomii, na ile ta osoba przedstawia soba cos ciekawego. bez poddawania jej zachowan refleksji, bez analizowania, bez cynizmu i ironii wlasciwej przeindustrializowanemu czlowiekowi wspolczesnej cywilizacji, ktory na wieksza dawke uczuc pozwala sobie jedynie w bollywoodzkim kinie. bezradnie przygladalam sie zdjeciu jj, ktore lezalo pomiedzy zmietymi serwetkami a filizankami kawy, na prozno doszukujac sie w nim czegos, co przykuloby moja uwage lub udzielilo odpowiedzi na nurtujace mnie pytania. jego twarz nie wyrazala nic. pozbawiona myslowych bruzd i intelektualnego spojrzenia a la beckett byla dla mnie jedna z tysiecy odartych z wyrazu fizjonomii.

byc moze k. patrzyla na to wszystko z innej perspektywy. byla w koncu jedna z nielicznych znanych mi osob, ktore mialy odwage przezywac swa seksualnosc do konca, bez mieszczanskich granic, nie traktujac aktu seksualnego na rowni z energetycznym skurczem sterowanym sila miesni etc. wytatuowana, ekspresywna, biegajaca po gang bang party byla przeciwienstwem mej klasycznej malej czarnej, obwieszonej perlami i zamknietej w sferze intymnosci. k. definiowala swa zmyslowosc w zupelnie inny sposob, obce jej bylo kompletnie uduchowienie i zaklamanie cielesnosci z jakim ja mialam do czynienia na codzien obracajac sie w gronie moich kochanych filozofow. dla nich, zapalonych naukowcow, badaczy i teoretykow zmyslowosc byla tabu, stanowila zagrozenie, dla k. natomiast uosabiala zywiol, wypelniala jej zycie.

nic wiec dziwnego, ze potrafila zachwycic sie tym jednym, zwyklym zdaniem, podczas gdy dla mnie musialoby ono zajmowac cala strone, zawierac 5 teorii filozoficznych, ktore potencjalny laureat nobla raczylby zaludnic polowa mitologii a la freud.

oczywiscie, ze swiadoma jestem faktu, iz zwiazek z mezczyzna, ktory podalby mi sniadanie udekorowane orchideami i okrasil je wykladem o malarstwie renoir nie gwarantowalby jeszcze wielkiej milosci na wieki. ale tylko ktos taki bylby w stanie wzbudzic moj podziw. ktos, kto zawsze znajdowal sie bedzie na wyzszej pozycji, bo zajmowal sie wieloma rzeczami w bardzo intensywny sposob. ktos, kto oniesmielalby mnie swa wiedza, a zarazem sprawial, ze chcialabym sama dorownac mu w jego kunszcie, zdobywajac kolejne arkana, nawet, gdybym zmuszona byla doksztalcic sie w rolnictwie, bo byloby to zapewne jedyna dziedzina, w ktorej nie bylby obeznany.

takich mezczyzn istnieja naturalnie tysiace, wiec nic dziwnego, ze skazana jestem na singlowa egzystencje, owinieta w kokon moich chorych oczekiwan. bo ktoz bawi sie dzisiaj w taka intelektualnosc. komu chce sie jeszcze potrzasac mankietem, tak jak czynil to niezrownany hrabia valmont? :) gdzie znalezc niespiesznie i pozadliwie rozwijajaca sie w sposob nieodgadniony wyrafinowana gre umyslu i ciala, gre odrzucania a zarazem obietnicy (powrotu, spelnienia, etc.) ?

byc moze jednak to ja zamknelam sie w zbyt wysokiej wiezy, wiedzac, ze nawet znajdujac upragniony skarb uciekne w poplochu, niezdolna do wykazania sie chocby odrobina odwagi by sie zaangazowac. i po raz tysieczny - tu posluze sie slowami niezrownanego t. - wlaczy mi sie spierdalaczka, dzieki, ktorej skaze sama siebie na kolejny etap samotnosci.

2009-02-20T13:39:00.000+01:00

przez ten moj bezwstydny ksiezyc, mu sie przypomnialo, wiec siegnal po nia do plytoteki, by po chwili zacytowac:

o drugiej dziesiec
ksiezyc liznal ucho twe
tak bardzo szybko
nie zlapalem go za jezyk

o czwartej piec
to slonce
we wlosach twych
urzadzilo sobie
legowisko dla promieni

a ja cie pilnuje
towarzystwo gonie podejrzane
ktore tu nad ranem
sciaga patrzec jak spisz

wcale sie nie dziwie
jest to nawet zrozumiale lecz
lecz moga cie obudzic
a widze jak nad toba

nad toba sie unosza
nad toba sie unosza
nad toba plyna wolno moje sny

nad toba sie unosza
nad toba sie unosza
nad toba plyna wolno moje sny

nad toba sie unosza
nad toba sie unosza
nad toba plyna wolno moje sny
i pewnie teraz o mnie snisz

tuz po polnocy wpadla
do ciebie cma wybacz ale
wyprosilem ja na wieki
masz pozdrowienia od
najblizszych gwiazd
to Droga Mleczna
pozdrawia twoje piersi

nad toba sie unosza
nad toba się unosza
nad toba plyna wolno moje sny

nad toba sie unosza
nad toba sie unosza
nad toba plyna wolno moje sny

nad toba sie unosza
nad toba sie unosza
nad toba plyna wolno moje sny
i pewnie teraz o mnie snisz

_{g. ciechowski /straznik snu/}

depesza nieemska

2009-02-20T13:37:00.000+01:00

nie pisze bo, izboponiewaz:

- najulubiony moj historyk sztuki, madry niczym 200letni zolw, w ktorymze to sie onegdaj podkochiwalam bylam, stwierdzil, ze grafoman, to ktos, kto lubi pisac ;]

- jedynie psychiatra bylby w stanie zaliczyc wyprodukowany przez mnie chaos do kategorii textu.

- nie mam sieci, oligarchiczny telekom odcial mi doplyw powietrza, uzurpujac sobie prawo do nieuzasadnienia awarii przez 72h (pieprzone drobne druczki).

- & wobec powyzszego mam nadduzo czasu, co sklania mnie do refleksji nad pewna rzecza. otoz, drogi adresacie, czy aby tylko przypadkiem nie jest czasami tak, ze niektorzy kreca swoj film li i tylko. i w momencie, gdy nie jestesmy juz w stanie zagrac roli przez nich nam przypisanej wg scisle okreslonych wskazowek, to zostajemy brutalnie wykresleni ze scenariusza? evtl. zostajemy laskawie obdarzeni statusem statysty tudziez innej ropuchy pod miedza ?

nevermind, dobranoc na czas nieokreslony.

ceci n.est pas une perle

2009-02-20T13:35:00.000+01:00

_{motyw zaczerpniety z reklamy}_de'longhi_.

zamast zanurzyc sie w epoce medyceuszy i ich wyrafinowanie tkanych intrygach wolalam spedzic pol nocy przy kawie, pochylona nad kolejna blogowa perelka: proza agaty passent.

frankfurter buchmesse 06

2009-02-20T13:27:00.000+01:00

donna leon rozwodzila sie na temat ameryki, ktorej nadala miano disneylandu. z zapalem opowiadala o amerykanskich pastorach telewizyjnych wieszczacych wszem i wobec: jesus loves you, tylko po to, by w chwile pozniej mogli dodac: te msze otrzymacie panstwo na dvd za jedyne 25 $.

na kolejne pytanie dziennikarki 3sat, co sadzi na temat najnowszego pomyslu georga busha, a mianowicie wzniesienia na granicy meksykansko-amerykanskiej bariery w postaci muru, pisarka odparla z rozbawionym poirytowaniem:

- nie jestem w stanie odczytac mysli georga busha, sa one wypisane zbyt drobnym druczkiem. :)

günther grass natomiast obruszal sie na frankfurter allgemeine, porownujac jej poziom do bildzeitung, jako ze uprzednio wymieniona smiala wydrukowac jego prywatna korespondencje bez zezwolenia autora.

z dala od pisarskiego tumultu dziennikarka telewizyjnej stacji ard zazywala laskawie masazu stop, wykonywanego przez hinduske (indie byly gosciem honorowym tegorocznych, 58. frankfurckich targow ksiazki).

a wydawcy? coz, ci smacznie odsypiali swe pelne wrazen nocne high life, roztaczajac wokol siebie przecudny alkoholowy aromat ;)

2009-02-19T20:24:00.000+01:00

la joconde, endre tót, 1971/90.

in: superstars: das prinzip prominenz. von warhol bis madonna. hrsg. von kunsthalle wien & ba~ca kunstforum. 2005.

d.

2009-02-19T20:22:00.000+01:00

matt damon & jude law in the talented mr. ripley, anthony minghella, 1999.

- wiesz czuje sie jak matt damon w utalentowanym mr. ripley.

- ? zwariowales, przeciez ty masz tyle klasy!

- byc moze, patrzac na to z twojej perspektywy... ja sam wobec siebie nie posiadam jej wcale, mam w swoim rejestrze zbyt duzo podjerzanych kompromisow.

- sadzisz, ze definicja klasy zalezna jest od perspektywy spojrzenia?

- w jakims stopniu z pewnoscia.

- coz. pod wzgledem przedawkowywania samokrytyki pasowalismy do siebie idealnie.

d. zastal mnie w lozku. wychudzona i niezbyt zdolna do zycia po ostatnich turbulencjach uczuciowych. nonszalanckim ruchem zaparzyl mi herbaty i usiadl na przeciwko mnie by znudzonym tonem podyskutowac na temat ponownienia umowy o ubezpieczenie prywatne i innych formalnosci. mimo naszego rozstania sie przed kilkoma laty d. nadal troszczy sie o wiele spraw.

- eh, nigdy sie nie nauczysz, prawda?

- czego mam sie uczyc? racjonalizowania uczuc? obchodzenia sie z nimi? wylaczania za pomoca guzika? dlaczego w dzisiejszym spoleczenstwie bliskosc stala sie tabu? ktoz traci czas na takie rzeczy? a jesli nawet, to wymierza wszystko dokladnie, wprowadzajac surowa ekonomie czasu i emocji. i z czego to wynika? z internetu, medii, tej calej pieprzonej techniki niwelujacej kontakty socjalne, redukujacej je do koniecznego minimum, a moze ze zbyt dobrej sytuacji finansowej, a co za tym idzie niezaleznosci? nie wiem, ale moze masz racje, moze biegam za falszywymi idealami, bo stracilam orientacje, za jakimi powinnam.

sluchal mnie ze smiertelna powaga i szacunkiem tolerujac ma trudnosc w znalezieniu slow, moja medytatywna powolnosc, graniczaca z transem. tak jak by chcial poznac dokladnie cala sytuacje, zglebic uczucia, nie dbajac przy tym o symetrie rozmowy. sluchal w skupieniu mego monologu, przerazajac mnie swa intensywnoscia. tak jak by ta pozbawiona egoizmu postawa chcial zaprzeczyc mej tezie o instrumentalizacji uczuc w dzisiejszym spoleczenstwie. d. nie udzielil mi odpowiedzi. wstal, przepraszajac za nagle najscie i zostawiajac nietknieta, zimna herbate. przed wyjsciem spojrzal w moim kierunku pytajac czy spotkamy sie po urlopie, za jakies 2 tygodnie. z ochota przystalam na te propozycje.

- nie umiem odpowiedziec ci teraz, ale pomysle nad tym co powiedzialas, pa :)

-pa, dobrego urlopu.

gdy odszedl uswiadomilam sobie, ze dal mi najwieksza rzecz, jaka ktos moze dac drugiej osobie: siebie, swoj czas, probe zrozumienia.

bigapple

2009-02-19T20:19:00.000+01:00

haute couture autumn/winter, christian dior, 2004/05.

dearest bigapple,

dlugo zastanawialam sie nad twoim czerwonosukienkowym komentarzem zamieszczonym tutaj. i doszlam do nastepujacych wnioskow, otoz:

czasy, kiedy to wysiadalam z tlustego mercedesa teatralnie potrzasajac przy tym wlosami i zakladajac sloneczne okulary od gucciego, minely raczej bezpowrotnie :) obecnie wysiadam z nieobecnym prawie usmiechem na ustach z tramwaju, w ktorym nigdy nie moge oprzec sie wrazeniu, ze bakterie tam urzedujace skocza na mnie hurmem i pozra zywcem, a chwiejna konstrukcja okularow za 10 erykow nie zdola mnie uchronic przed jakimkolwiek atakiem. no moze za wyjatkiem tego codziennej banalnosci, wlazacej bezpardonowo w kazdy zakamarek.

a zatem z gucci-girl nie pozostalo wiele. okulary srzedalam kupujac za nie sliczne prastare wydanie balzakowskiej prozy oraz flache absynthu na pocieszenie. obecnie preferuje sportowe odzienie, sportowe buty, jakies dzinsy, zakiety aksamitne/sztruksowe i szale/apaszki owijajace mnie kilometrami. to wszystko uwienczone take-outs-ami, na ktore wydalam majatek i ktore mnie zrujnowaly, chyba. so what. nic tak nie smakuje jak kawa dopijana zachlannie w pospiechu przed drzwiami biura, uosobienie ostatniej kropli zmyslowosci przed rozpoczynajaca sie asceza ;)

bo tak naprawde na luxus sukni - odzienia, ktore przez ostatnich 20 lat bylo dla projektantow mody kompletnym tabu - pozwolic moge sobie bardzo rzadko. stala sie ona dla mnie symbolem statusu, czy tez wyrazem kobiecej dojrzalosci, zeby nie powiedziec wrecz buntu spolecznego. zyje bowiem w kraju, w ktorym podkreslanie kobiecosci bardzo szybko uznane moze zostac za uncool i malo trendy, albo po prostu za cos smiesznie konserwatywnego. suknia kojarzona jest raczej z otyla ciocia jadzia za urodzinowym stolem, ze staroscia, pachnie formalina. wiec jesli nawet ktos odwazy sie ja zalozyc, to musi byc to bardzo drogi kawalek dobrego materialu zalozony na odpowiednia okazje tudziez jakas tania szmatka z h & m, polaczona z plastikowymi perlami i skarpetkami do wyjatkowo niegustownych highheels. taka zlamana estetyka, majaca swiadczyc o nonszalancji. czesto jednak takie mieszanie konczy sie po prostu zwykla katastrofa a obiekt tego experymentu przyprawia mnie o torsje :)

tak wiec z uwagi na powyzsze pozostac wole w bezpiecznych lagodnych liniach, jasnej, precyzyjnej strukturze wygladu, wygodnych klasycznych kompozycjach, zdajac sobie naturalnie sprawe z tego, ze miara kobiecosci nie jest ilosc motylkow wpietych we wlosach, a zmyslowosc sama w sobie tak naprawde odbywa sie w glownej mierze w naszym umysle.

i tylko czasem, wieczorowo, pozwalam sobie na te odrobine szalenstwa, skladajac hold memu przeblyskowi milosci do luxusu: gorsety, olowkowe spodniczki, szpilki do nieba, piora w kolorze fuksji czy tez sztuczne rzesy. i wtedy bawie sie ta rola spoleczna, polaczeniem mego pochodzenia, mojej estetyki z kilkoma groszami w sakiewce. wowczas odpieranie nawalu spojrzen przyklejonych przez caly wieczor, jest dla mnie czyms wyjatkowym i przyjemnym. oczywiscie zdaje sobie sprawe z tego, ze sa one efektem calosci obrazu oraz tego, ze jestem wysoka blondynka, co sprawia, ze automatycznie przyciagam wzrok. /bo do bialoglowy przecudnej urody mi daleko :) / ale wiem doskonale, ze nie potrafialbym napawac sie tak bardzo ta chwila, gdybym nie miala przed soba perspektywy kolejnego dnia spedzonego w wygodnym obuwiu i jakze anonimowej, idealnej czerni. dnia wolnego od nerwowej ostentacyjnosci nowobogackiej warstwy kapiacej tanim luxusem, wolnego od udowadniania, ze stac mnie na oryginalnosc, trafne dokonywanie wyboru, bezkompromisowosc, indywidualnosc i inne czynniki, definujace dzisiejsza "sile".

love

a. :)

2009-02-19T20:17:00.000+01:00

simon procter

dawno dawno temu, za siedmioma gorami, za siedmioma lasami w pewnej prowincjonalnej garderobie, na kilka chwil przed pokazem:

- kurcze, chcialabym kiedys spotkac mezczyzne w zyciu, dla ktorego to czy uzywam pomadki karmazynowej czy zoltej w kropki bedzie malo istotne. takiego, ktoremu obojetne beda zbedne kilogramy i to, ze kocham jesc tak bardzo, iz moglabym z powodzeniem zagrac glowna role w wielkim zarciu, ferreriego.

- mhm, w roli boskiego marrrcelllo czy prosiaka z jablkiem w pysku? :) - odparl znudzony m. zmanierowanym glosem.

- wrrr w roli puszki manzoniego goopku ;)

- heh, a myslalem, ze marzysz o mezczyznie, ktory doceni twe wnetrze, a nie twoje wnetrznosci :P

- ok, ok, poddaje sie :)

- nie no, dobrze, nie bede taki, pociesze cie, ty nigdy nie bedziesz miala takiego szczescia ;)

- nie?

- nie.

- bo?

- boponiewaz przyciagasz inna publicznosc. musialabys przyciagnac jakiegos zielarza, ekologa, antysexa, bojawiemkogojeszcze. a przyciagasz marzycieli, estetow, jakichs niespelnionych artystow albo biznesmenow szukajacych slicznego dodatku do swego über-ich.

- zapomniales o szalencach...

- nie, tych pominalem dyskretnie :P hm, ale wiesz w sumie...

-no?

- podobno wg starego dobrego oskara proznosc jest oznaka inteligencji, idzie z nia w parze czy cos.

- wilde'a?

- oui madame.

- o, wiec jednak chodzisz pilnie na wyklady? well well well :)

- chodzilem, ale od czasu kiedy p. przestal bywac, przestalem i ja.

- nie ma juz na kim oka zawiesic?

- mhm, dolaczyli nam zaocznych, ktorzy wygladaja tak, jak by mieli znac okazje wilde'a osobiscie.

- so irish?

- so ooold & ugly :)

- no wlasnie, to tyle apropos wartosci wewnetrznych, echhh ...

d.

2009-02-19T20:15:00.000+01:00

after delvaux, melvin sokolsky.

sceneria nie odbiegala niczym od poprzednich. lotus wijacy sie wiejskimi uliczkami, malowniczo okalajacymi tutejsze metropolie oraz idealnie wystylizowany d. chelpiacy sie californijska opalenizna i smalltalkujacy w takt dzwiekow muzyki klasycznej. w tym wszystkim ja, blada jak zwykle, wbita w marilynolowata sukienke in black, kokietujaca kazdym centymetrem mego ciala i napawajaca sie kazdym jego spojrzeniem.

gdy w koncu dotarlismy do jednej z najdrozszych (wloskich ofkors) restauracji atmosfera byla juz na tyle rozluzniona, ze d. bezpardonowo odwazyl sie zwierzyc mi sie ze swej obecnej sytuacji. sluchalam z ciekawoscia i skrywana satysfakcja, bedac zarazem pod wrazeniem mocy jego slow, spotegowanej dramatycznie wyrezyserowanym swiatlem oraz pieknem wnetrz, jakich nie powstydzilby sie najbardziej snobistyczny salon meblowy.

- ech - westchnal ciezko - w miejscu, w ktorym u niej bulgoce jeszcze wulkaniczna lawa u mnie juz dawno rosna winorosle - stwierdzil, przelamujac z wlasciwa sobie grandezza i stoickim spokojem langustynke - wiesz, nie wiem co zrobic, przeroslo mnie chyba to wszystko, powinienem sie rozstac, ale nie potrafie.

usmiechnelam sie. bo coz mialam mu odpowiedziec? ze potrzebuje on kobiety-matki, tudziez pielegniarki a ironicznie stal sie ojcem, nie bedacym w stanie wychowac swej mlodszej o ponad 10 lat partnerki/corki? ze udal sie na poszukiwanie prawdy oklamujac samego siebie? a moze, ze stal sie ofiara czarnobialych, wygodnych dualizmow oraz, ze wychowany na hierarchiach i patriarchalnych autorytetach potrafi uznac jedynie demonstracje sily? pewnie jak zwykle nadinterpretuje, plawiac sie w aroganckich, glupiomadrych analizach, bo sama brne od jednej porazki do drugiej z ta tylko roznica, ze nie potrafie sie do nich przed nim przyznac. doskonale rozumiem jego zlosc, poczucie bezradnosci wobec reakcji ludzi, tak czesto dla mnie niezrozumialych. podobnie jak i on probuje to wszystko objac intelektualnie, mimo, ze doskonale zdaje sobie sprawe, ze od pewnego momentu dalekowzroczne, racjonalne argumenty staja sie juz bezuzyteczne, a jedyna rzecza zdajaca sie zawsze funkcjonowac bez zarzutu sa obawy, wszechogarniajacy strach, ktorego zakladnikiem stac sie tak latwo. doprawdy, az niebywale, ze w calym tym chaosie istnieje jeszcze miejsce na uczucie.

sluchalam jego wywodow, z ktorych kazdy zawieral nasza historie, byl odwolaniem sie do niej, asocjacja, poruszeniem. szukalam jego zagubionego spojrzenia, zastanawiajac sie czy czasem nie stalam sie ofiara permanentnie funkcjonujacego mechanizmu, polegajacego na tym, ze bezwiednie przyciagam innych mezczyzn moja suwerennoscia. moja pozorna sila. po to tylko, by po blizszym juz poznaniu rozczarowac ich, bo majac nadzieje na cos szczegolnego zmuszeni sa dostrzec zwyczajna kobiete miast oczekiwanej krzyzowki rambo z femme fatale, whatever.

nie rozumiem tylko dlaczego jednak decyduja sie powrocic. d., k. a ostatnio takze kochanek sprzed kilku lat, ktory nagle zaginal w otchlaniach milczenia, zmuszajac mnie do zabawy w okrutna zgadywanke pt. "dlaczego?" oczywiscie poslusznie przyjelam reguly gry i zatopilam sie w rozwazaniach, dotyczacych tego, czy jego milczenie bylo zwyklym odrzuceniem czy tez raczej swoista asymilacja wycwiczona latami, by uniknac zranienia? czy uczuciem nadmiernym, czy tez po prostu jego brakiem, jako, ze nie byl don zdolny? zapewne zlakl sie po prostu namietnosci z mej strony i udal sie na poszukiwanie mniej skomplikowanej zieleninki na kolejna noc. tylko po co pisze do mnie znowu? czyzby zabraklo latwej okazji na blyskawiczny sex? zreszta, teraz to juz niewazne. teraz spotkalabym sie tylko po to, by ponownie ponapawac sie kazda jego mysla, kazdym slowem, bo jedna rozmowa z nim znaczy dla mnie wiecej, anizeli kilka lat studiow. bo jako jeden z niewielu potrafi mowic o sztuce ciekawie, nie nadajac dzielom stuki statusu workow z kartoflami, i nie traktujac swego sluchacza z arogancja mentora czy tez terapeuty tak, jak czyni to wielu historykow sztuki.

- powrocisz? - zapytal niesmialo d.

- tak, tylko do czego? - zapytalam kokieteryjnie, naiwnie oczekujac odpowiedzi.

do zycia, porazki, problemow... ?

zdaje sie, ze niektorzy musza byc nieszczesliwi, aby moc byc szczesliwymi. zreszta skad wzielo sie to zobowiazanie do poszukiwania szczescia i przekonanie, ze wszystko jakos sie ulozy. moze wlasnie droga pozbawiona wyjscia jest o wiele latwiejsza do zniesienia niz jakis plastikowy happy end?

jedwab duszy

2009-02-19T20:14:00.000+01:00

nigdy
nie mowilem z nia
ani o milosci
ani o smierci

tylko slepy smak
i niemy dotyk
biegaly miedzy nami
gdy pograzeni w sobie
lezelismy blisko

musze
zajrzec do jej wnetrza
zobaczyc co nosi
w srodku

gdy spala
z otwartymi ustami
zajrzalem

i co
i co
jak myslicie
co zobaczylem

spodziewalem sie
galezi
spodziewalem sie
ptaka
spodziewalem sie
domu
nad woda wielka i cicha

a tam
na szklanej plycie
zobaczylem pare
jedwabnych ponczoch

moj boze
kupie jej te ponczochy
kupie

ale co zjawi sie wtedy
na szklanej plycie
malej duszy

bedzie to rzecz
ktorej nie dotyka sie
ani jednym palcem marzenia

zbigniew herbert

ohne den verdammten titel

2009-02-19T20:13:00.000+01:00

rzeczywistosc fikcyjna, niczym w polsnie. taka, w ktorej wszystko zdaje sie byc mozliwe. surrealistyczny scenariusz, ktorego zlozonosc jest duzo wieksza, anizeli pozwalaloby to przypuszczac pierwsze, powierzchownie uzyskane wrazenie. detal urastajacy nagle do rangi glownego elementu, plaskosc zyskujaca nieoczekiwana glebie, nisza zamieniajaca sie w niezglebione pomieszczenie, drzwi prowadzace do nikad.

i nagle czas staje sie zbyt cenny, by tracic go na zbyteczne proznostki czy tez aranzacje watpliwej jakosci. i mozolne, stopniowe uswiadomienie sobie, ze nie ma sie juz nic do stracenia, ze nie zylo sie dotychczas tak, jakby zyc mozna bylo, nie kochalo sie tak, jak sie kochac powinno. strach paralizowal kazdy ruch, nie pozwalajac znalezc odwagi do bledu, do osmieszenia sie.

i sprobowac. mimo tej swiadomosci. mimo rozwleklych i permanentnych rozwazan nad kategoriami moralnymi i tego, do jakich akrobacji potrafia nas zmusic. mimo wykalkulowania i suchej ekonomii logiki. dzialac, kochac, zatracic sie, godnie i bez potepienia, bo nawet w wypadku odrzucenia, wiedza, ze uczynilo sie wszystko, ze wreszcie znalazlo sie te odwage, zlagodzi wszelkie mozliwe konsekwencje. pozwoli predzej odnalezc wyjscie, zminimalizuje milczaca zadume nad bezkresem samotnosci, przyda koncowi miano kolejnego, pozbawionego uprzedzen poczatku.

zignorowac pryncypia negatywnego wyboru elementow z poprzednich zwiazkow, tylko po to, by moc im sie przeciwstawic. i wreszcie pozwolic zrealizowac sie temu, co od lat pragnie wydostac sie na powierzchnie. i uchwycic, drzac z podniecenia, tak, jak chwyta sie cos przelotnego i dlugo oczekiwanego, spontanicznie, nerwowo, entuzjastycznie, postulujac odwage, prawde, nadajac im bezpardonowo konstytucyjny charakter.

fikcyjna rzeczywistosc

2009-02-19T20:10:00.000+01:00

poklon trzech kroli, leonardo da vinci, ok. 1481-82.

sztuka zycia jako zadanie glowne? wszechobecnie propagowany indywidualizm, bedacy wyrazem udanego zycia? czy raczej tylko zmudne, codzienne kosntruowanie, umiejscawianie samego siebie i innych wokol mnie?

bo nagle sama probuje odnalezc swe miejsce, zdefiniowac sie, zmierzyc i obliczyc swiat, by latwiej poddac go - a tym sama siebie - ustanowionym przeze mnie regulom. usystematyzowanie swiata, myslowe przenikniecie go, przyswojenie sobie w nadziei, na odnalezienie w nim odpowiednio sensownej pozycji, dla mnie, dla innych, wsrod innych, bez potrzeby kurczowego wskazywania im ich miejsca, bez potrzeby ingerowania w ich autonomie i odwrotnie.

i tylko czasem nie potrafie oprzec sie wrazeniu, ze w tym permanentnie towarzyszacym mi procesie racjonalizacji, Niestniejacy stal sie instytucja zbedna, a w najlepszym wypadku podrzedna. ze przestal mentorsko wskazywac mi droge i ograniczac ma wolnosc, ze zaczal egzystowac gdzies z boku, przygladajac sie z rozbawieniem mej nieudolnie zdobywanej wolnosci, miotaniu sie w kokonie autonomii. wiec tworze, za pomoca woli, odpowiedzialnosci i whatever czego tam jeszcze jakas rzeczywistosc, poddajac sie przy tym autorefleksji, najgorszemu wynalazkowi modernizmu, ktory stal sie nieomal forma egzystencji wspolczesnego czlowieka. autorefleksja bedaca iluzorycznym synonimem stabilizacji. i oklamanie samej siebie, ze przeciez wbrew wszystkiemu istnieja mozliwosci manipulacji rzeczywistoscia, a amerykanski mit (slynne: od pomywacza talerzy do milionera, choc dla mnie wazniejsze od materialnosci byloby tu osiagniecie intelektualnosci, uduchowienia) nie jest bajka dla naiwnych studentow i emigrantow. wiec ciagle podtrzymuje ma watla wiare, pomimo wszelakich badan filozofa/socjolga bourdieux lub tez tutejszego socjologa, ktory w swych dlugoletnich badaniach udwodnil niedawno, iz ok. 96 % przywodczych sil w obecnym systemie gospodarczym to dzieci ludzi zajmujacych takowe pozycje juz wczesniej i tworzacych owe hierarchie/systemy od wiekow.

tak, wiec nadal brne uparcie w dazeniu do perfekcjonizmu, konstrukcji niekoniecznie skonczonej, aczkolwiek idealnej. w dazeniu do geniuszu, najcenniejszego produktu w otaczajacym mnie swiecie, z tym calym istniejacym wokol niego kultem, hypem i pogarda dla zwyczajnosci.

i narzucajace sie pytanie, czy uduchowienie rownoznaczne jest z wrogoscia do swiata, do cielesnosci, z wkruwieniem na smietnik codziennosci (zarabianie na chlebek & mleczko, tudziez na szampan & kawior) z calym tym jego inventarzem zmudnych i pospolitych czynnosci. czy oddalenie sie, samotnosc i kontemplacja sa rownoczesnie synonimem tworczego zycia? i czy stary, dobry cezanne, tworzacy podczas alienacji z wyboru najlepsze dziela swego zycia (malujac np. wierzcholek jednej jedynej gory po raz 80 ;) stanowi najlepszy dowod powyzszej tezy? byc moze mial racje, zwracajac sie w liscie do pewnego mlodego malarza z prosba, by ow zdefiniowal cylinder, kule i kregle w sposob geometryczny, spogladajac na nie jednoczesnie z naukowo-artystycznej perspektywy?

trudno mi jednak pisac o oswojeniu rzyczywistosci, gdy ta wciaz zdaje sie byc nudna, wulgarna i do obledu koltunska. jednakze slowa cezanna pozwalaja wierzyc w to, ze pojecie przestrzeni, rzeczywistosci mnie otaczajacej nie jest czyms skostnialym i danym mi juz wczesniej przez nature. ze dopiero powstaje, jest dzielem mej, wlasnorecznie utworzonej konstrukcji.

lecz jak na ironie przyznac musze, ze matematyka, a juz o geometrii i architekturze nie wspomne, nie nalezala nigdy do moich najmocniejszych stron...

2009-02-19T20:09:00.000+01:00

portrait of marquise de pompadour, francois boucher, 1756.

nie obawiam sie pajakow (no moze troche;) , w d.pie mam bomby atomowe, gieldowe krachy i przemowy terorrystow. na nie i tak nie mam przeciez wplywu.

to czego obawiam sie najbardziej, to samotnosc. nie, nie ta o poranku, szarym swicie, kiedy on dyskretnie wychodzi napredce zbierajac swe rzeczy, a ja zapalam papierosa usmiechajac sie do siebie skrycie i lubieznie na wspomnienie minionej nocy. przeraza mnie inna wizja, a mianowicie owa pustego domu, pozbawionego zapachu domowego ciasta i wrzaskow ganiajacych radosnie dzieci. stoje przed nia z rozdziawiona buzia, niczym przed ogromnym plakatem reklamowym. teatralnie przeinscenizowanym, odleglym i malo realistycznym. stoje przed nim w pokornym milczeniu, aby za chwile odwrocic sie na piecie i udac sie w kierunku fabryki, wytwarzajacej w rytmicznym takcie rzeczy idealnie do siebie podobne.

wroc, przesadzam. mam przeciez bardzo ciekawa prace. prace, ktorej zazdrosci mi wiele osob, prace, ktora jest mi kompletnie obojetna, bo przeciez...

ze co prosze? ah, nie nie no tak, owszem, jak najbardziej cenie sobie kazdy jeden spalony gorset, za to, ze potrafil wywalczyc pewien rodzaj szacunku, ze potrafil uzyskac tyle praw i nazwac godnosc kobiety po imieniu. ale nie cierpie feministek za to, ze pojecie matki w obecnym swiecie przestalo miec jakikolwiek status. za to, ze dzieki nim zmuszona zostalam do 6 dni pracy w tygodniu w szalonym tempie, zyjac z kawy i papierosow, szukajac sensu w pragmatycznej, postmodernistycznej, przerazajco samotnej egzystencji. za to, ze to wlasnie przez nie zdobywam mozolnie te cholerne trzy literki, od ktorych zalezalo bedzie, czy znajde sensowna prace, ktorej oczywiscie tez nie bede cierpiec. magiczny mgr, majacy wplyw na to, czy bede dysponowala srodkiem, ktorym zdolam wywolac presje na przyszlym pracowniku, dumnie rzucajac mu pod nos dokument o ukonczeniu studiow. pieprzone trzy literki, ukazujace jak doskonale poddalam sie presji spolecznej. bo przeciez nie powiem, ze jestem "tylko" mama, to malo efektowne na bankietach, jeszcze mniej przed nowym pracodawca.

tak wiec zdobywam, kolejne szczebelki, bladzac w poszukiwaniu uznania, bez przekonania zatapiajac sie w skomplikowanych konstrukcjach myslowych foucault etc. i chociaz czasem to niesamowite, jakie wnioski potrafia sie nasunac po przeanalizowaniu chocby pokreconej prozy jelinek, to przeciez absurdalnym jest fakt, ze tak naprawde to mnie to wszystko kompletnie nie interesuje. przecietny czlowiek postukalby sie w glowe, gdybym nakreslila mu moje tezy, wynikajace z kilkutygodniowej pracy seminaryjnej. przecietny czlowiek poszedlby do pracy i nie posiadalby sie ze szczescia gdyby wreszcie bylo go stac na kupno jakiegos domowego kina.

wiec? dlaczego ja tak nie potrafie?

za duzo wina. as usual...

ksiegarnia czyli wellness center?

2009-02-19T20:06:00.000+01:00

scriptorium, warsztat kaligrafa andreasa schenka, bazylea, bücherwelten, wyd. gerstenberg, 2005.

dostrzeglam ja katem oka, przechadzajac sie obok okna wystawowego. lezala posrod wielu innych, ginela w tlumie. postanowilam wiec podejsc blizej i przyjrzec jej sie dokladniej. sposrod wszystkich ogromnych, ciezkich i drogich albumow ta nosila najwiecej sladow uzycia, miala z lekka zadarta obwolute oraz mnostwo tzw. oslich uszu i plam. a zatem nie bylam pierwsza osoba, ktora ulegla jej magii i ktorej ulec mialam jeszcze na dlugo.

byla to ksiazka duzego formatu, album zdjeciowy, opatrzony tekstem. ludzie i ksiazki, ich wzajemne zwiazki, prywatne biblioteki niczym oltarze i holdy oddane opaslym tomiskom. na dobra chwile zapomnialam o swiecie na zewnatrz, spokojnie sadowiac sie na podlodze ksiegarni i zatapiajac sie w albumie.

z kazda przekartkowana strona pozadalam go coraz bardziej, ale doskonale zdawalam sobie sprawe z faktu, ze w mojej sytuacji finansowej jego zakup rownalby sie szalenstwu. odlozylam go zatem z powrotem i rozejrzalam po ksiegarni. byla ona jedna z wielu nalezacych do ogromnej sieci, majcej swe sklepy w calych niemczech. i rozgladajac sie uswiadomilam sobie fakt, ze w zasadzie nie dostrzegam zadnej prawie roznicy pomiedzy perfumeria, w ktorej bylam przed paroma minutami a owa ksiegarnia. tu rowniez na srodku wybudowano ogromna kiczowata fontanne, pluskajaca wesolo i durnie, poustawiano kilka skorzanych kanap i otwarto kawiarenke. regal zas, pietrzacy sie wprost przede mna, nalezacy do jednego tylko wydawnictwa przypominal do zludzenia regal firmy kosmetycznej jaki mialam okazje podziwiac wczesniej. wrazenie potegowal drugi regal wypchany tylko i wylacznie artykulami nonbook, czyli kubkami, olowkami, maskotkami, kolorowymi kamyczkami, etc. zniesmaczona postanowilam odszukac pozytwnej strony calego przedsiewziecia i z podziwem skontastowalam, ze ksiazki posegregowane sa bardzo dobrze oraz ze w asortymencie ow ksiegarniany potwor zawarl rowniez dziela nieznanych i biedniejszych wydawnictw. ale moze sobie na to pozwolic, biorac pod uwage rowniez fakt, ze kazdy centymetr stolika, na ktorym wylozone sa ksiazki podobnie jak i kazdy fragment okna wystawowego oplacany jest sowicie przez ogromne wydawnictwa. albowiem, istotne bardzo jest, czy ksiazki wylozone sa na stoliku, w witrynie, czy tez gina w regalach ukazujac tylko swoj - nie zawsze atrakcyjny - grzbiet.

byc moze takie sa prawa rynku, ale watpie, ze prawdziwe mole ksiazkowe potrzebuja fonatnny i innych roznych cyrkow, aby pokochac i kupic dana ksiazke? czyz ten zuzyty, cudowny album o bibliotekach nie swiadczyl o tym, ze milosc nie musi byc podsycana sztucznym ogniem?

faktem jednak jest, ze jedna z niewielu egzystujacych w tym miescie ksiegarni, instytucja z tradycja, przekazywana z pokolenia na pokolenie zostanie niebawem zmuszona do likwidacji. wlasciciel lokalu - pan s. -, majac noz na gardle zdecydowal sie przejsc do owej ogromnej sieci, oddajac przy tym swe zacne pryncypia i sprzymierzajac sie mimo woli z konkurencja. genialny ruch? byc moze, jezeli preferuje sie los tchorza, ktory ledwo uszedl z zyciem, unikajac bohaterskiej smierci. potwor ksiegarniany natomiast skwapliwie liczy na to, ze ow wlasciciel wniesie do bazarowego klimatu ciekawsza atmosfere, lata doswiadczen, a przede wszystkim miejscowa inteligencje, ktora dotychczas bojkotujac ogromnego potwora rynkowego, zaopatrywala sie w ksiazki u pana s. byc moze slusznie, ale nie bylabym do konca pewna, czy inteligencja pozostanie wierna nadal owemu wlascicielowi. niewykluczone, ze postanowi ona wsprzec ostatnie bastiony prawdziwych, nielicznych juz bardzo miniksiegarni.

zaniebawem kolejny potwor rynkowy otworzy w naszym miescie swe podwoje. bedac ostatnio na sympozjum, mialam okazje poznac jednego z ich wspolpracownikow. byl nim starszy mezczyzna, byly wojskowy. postac bardzo charyzmatyczna i ofensywna. byl jedynym, ktory podczas prezentacji power point nie stawal przed ekranem, z wdziekiem go zaslaniajac. jedynym, ktory wyglaszal glosno i wyraznie, patrzac sluchaczom w oczy i szukajac z nimi kontaktu. jedynym, ktorego mowa ciala byla idealnie dopasowana i ktory nie uciekal spojrzeniem, wypatrujac przez szyby okienne romantycznych pejzazy, w skrytosci ducha marzac o ewakuacji. podczas pauzy jego asystent towarzyszyl mu bez przerwy. byl on niezauwazalny i wtapial sie idealnie w tlo niczym szpieg, materializujac sie li i tylko na zyczenie "generala" i sluzac mu w razie potrzeby pomoca. general byl jednym z najbardziej drapieznych, pewnych siebie i ofensywnych osob, jakie spotkalam w zyciu. wizja w sumie przerazajaca, ale najwidoczniej tylko z takimi wspolpracownikami ksiegarniane potwory zdobywac moga kolejne bastiony.

jak kazdy szanujacy sie germanista i ja kiedys miewalam marzenia o otworzeniu wlasnej, urokliwej ksiegarni. bylaby ona instytucja minimalistycznie urzadzona, majaca w swej ofercie tylko okolo 30 - 50 tytulow i przyciagajaca bardzo wyszukana klientele. oczywiscie zdaje sobie dosknale sprawe z tego, ze moja dyscyplina i zapal pozostawiaja wiele do zyczenia, wiec szalonemu marzeniu nie grozi realizacja. poza tym unikam wszelkich uzaleznien i rutyny na ile jest to tylko mozliwe, chociaz owo unikanie rowniez stalo sie juz rutyna ;) poki co zatem, najchetniej zaopatruje sie w antykwariatach i miniksiegarenkach, w ktorych nikt mi nachalnie nie oferuje krzykliwych tytulow i w ktorych moge odkryc ksiazke jako taka, a nie fartuch kuchenny z podobizna goethego :)

2009-02-19T20:04:00.000+01:00

sophia loren & jayne mansfield, c. 1958.

we wloszech powidziano by o niej: dama w pewnym wieku, w niemczech zadowolono by sie okresleniem kobieta po siedemdziesiatce.

z zarzuconym na ramie liliowym futrem z norek, w towarzystwie opalonego dzentelmena dostojnym krokiem przemierzala pomieszczenie. la lollobrigida nie kroczyla, lecz plynela, na niebotycznych, dziesieciocentymetrowych obcasach, a kolorowe secesyjne mozaiki, zielono polyskujace statuetki brazowych efebow, zlote kolibry przetykane liliowym kwieciem hibiskusa i wreszcie zoltorozowe bukiety gerberow stanowily dla niej idealne tlo.

to ona wybrala restauracje, w ktorej mielismy sie spotkac, swiadomie decydujac sie na miejsce reprezentatywne, wrecz teatralne, usytuowane nieopodal rzymskiego parlamentu. z koralowymi ustami i paznokciami w kolorze lososia, w czarnej, wyszywanej cekinami spodniczce, gorsecie wysadzanym perlami, owinieta purpurowoliliowym szalem podazala promieniejac w naszym kierunku.

i gdy nagle fotograf odwazyl sie oznajmic jej, ze sesja zdjeciowa utrzymana bedzie w tonacji czarno-bialej, ziemia zadrzala, a gina gromiac nas swoim gniewnym spojrzeniem, wyrazila natychmiastowa chec odwrotu. mina jej zlagodniala dopiero wowczas, gdy fotograf przyznal jej prawo doboru zdjec, a ja czym predzej zajelam blaha, niezobowiazujaca konwersacja. rozmawialysmy o pogodzie, rzymskim ruchu ulicznym i roznych nieistotnych rzeczach, gdy wtem nieopatrznie wypowiedzialam jedno zdanie:

- czy wie pani, ze syn pani urodzil sie w tym samym roku co ja?

niestety, bylo juz za pozno. pozalowalam mych slow jeszcze zanim zdazylam wypowiedziec je do konca. czyzbym oszalala do reszty? stracila rozum? przeciez od wiekow zyje we wloszech i wiem doskonale, ze pobieranie nauki u wloszki rownoznaczne jest z nabywaniem umiejetnosci zwyciezania.

gina obserwowala mnie. mierzyla spojrzeniem tak, jak krokodyl mierzy kurczaczka, ktory nie bylby godzien znalezc sie na liscie jego dan. az w koncu laskawie usmiechnela sie i polyskujac swa garderoba, rzekla:

-ah , wiec pani jest jeszcze taka mlodziutka?

oczywiscie moznaby tutaj pokusic sie o stwierdzenie, ze nie wszystkie wloszki sa jak gina. z pewnoscia znalazlyby sie dwie lub trzy, ktore nie maja w sobie nic z divy. ale wszystkie inne zareagowalaby identycznie jak ona - i ukamieniowalyby mnie na miejscu. wiek jest bowiem dla wloszek czyms w rodzaju nieuleczalnej choroby, o ktorej nie nalezy rozmawiac. nawet z krewnymi. pamietam np., ze babcia mego przyjaciela federico przechowywala swoj dowod osobisty w sejfie, ktorego kombinacja szyfru znana byla tylko i wylacznie jej.

wloszka bowiem zajmowac moze rozne stanowiska, byc burmistrzem, poslanka w parlamencie, sprzedawczynia, czy tez mafioza, moze byc matka lub tez babcia - ale przede wszystkim zawsze bedzie jednym: kobieta. i przeklete niech beda niskie obcasy, siwe wlosy, krotko przyciete paznokcie, metryka urodzenia i wszystkie inne rzeczy, ktore tylko czyhaja na to, by pozbawic ja kobiecosci. but na wysokim obcasie nie bedzie dla niej nigdy ponizajacym instrumentem patriarchatu, a nieumiejetnosc chodzenia na wysokich obcasach nie stanowila bedzie zadnego argumentu. bo ktoz mowil tutaj o chodzeniu?

kobiecosc dla wloszki nie jest przeklenstwem, od ktorego trzeba uciec, lecz blogoslawienstwem, ktore nalezy zachowac. i bez znaczenia pozostanie fakt, czy ma ona lat 18 czy 80. urodzila sie w koncu w kraju czcicieli maryji, miejscu, w ktorym kazda straganiarka jest primadonna, grajaca glowna role na scenie zycia. i wyrosla posrod radosnych okrzykow wielbicieli, wychwalajacych jej czarne loki, piekne usta, cudowne oczy. bella! belllissima! wszystko to ksztaltuje przeciez i zobowiazuje.

jednakze pomimo tej masy komplementow wloszki sa w stanie zachowac swoje racjonalistyczne myslenie i nie utracic kontaktu z ziemia. jako katoliczki sa przede wszystkim pragmatyczne. nigdy nie skarza sie na to, czego im brakuje, lecz wyslawiaja to, co maja.

u giny bylby to przede wszystkim usta. miekkie, pelne, idealnie zarysowane. gdy stoi przed toba nie dostrzega sie nic poza nimi. a sama gina? nigdy nie znizylaby sie do stwierdzenia: oh, tak, ale moje lydki sa zbyt grube, moj tylek za plaski, moj biust zbyt wielki. e allora, cos jeszcze?

probowalam kiedys wytlumaczyc pewnej wloszce, ze tak naprawde pragne byc odbierana przez innych taka, jaka jestem, a nie taka jaka wydaje sie byc. spojrzala na mnie z niedowierzaniem i zapytala dlaczego? wzruszylam ramionami i wymamrotalam cos na temat sztucznosci, o ktora w niemczech latwo posadza sie kobiete. opowiedzialam, ze w niemczech kobieta uzywajaca pomadki ryzykuje bycie posadzona o brak autentycznosci, o lekkomyslne koncentrowanie sie wylacznie na swej przynaleznosci plciowej, stawianie owej na pierwszym planie, a co za tym idzie degradowanie sie do obiektu tudziez kobietki. wloszka cierpliwie wysluchala mego wywodu, aby po chwili skwitowac go dwoma slowami: gowno prawda.

jesli ktos z panstwa mial okazje byc swiadkiem niebywalej umiejetnosci, z jaka wloszki - obojetnie w jakim wieku - radza sobie z przepychaniem sie w kolejce, ten wie: te kobiety zdolne sa do wszystkiego. nie bez powodu wloska organizacja feministyczna zyskala sobie miano mistrzyni riposty. lotta femminile. albowiem jesli chodzi o kobiety, sa one w stanie zsolidaryzowac sie w parlamencie nawet z komunistyczna alessandra mussolini.

gdyby jednak zdarzylo sie nieszczescie i wloszka zmuszona zostalaby do opuszczenia swego kraju i wkroczenia na lad, na ktorym mezczyzna w krwistym paznokciu dostrzeze paznokiec, a nie obietnice uwodzenia, wowczas pojawilyby sie trudnosci. ale nie na dlugo. pewnego razu bardzo znana wloska prezenterka telewizyjna byla gosciem w programie günthera jaucha. sytuacja przypominala spotkanie heriberta faßbendera ze stalinem.

- coz takiego zakwalifikowalo pania do prowadzenia programu o pilce noznej? - zapytal w pewnym momencie günther jauch, z zadowoleniem mierzac spojrzeniem dekolt alby parietti i usmiechajac sie szelmowsko pod nosem do siebie.

alba swobodnie oparla sie o porecz krzesla, powiodla spojrzeniem po ciele jaucha, poczynajac od miesistych uszu i na palcach u stop konczac, po czym odrzekla chlodno:

- nie wiem, co pana zakwalifikowalo do panskiej pracy, ale z pewnoscia nie byly to panskie nogi.

rozmowa z gina nabrala wraz z uplywem czasu mimo wszystko bardzo przyjemnego charakteru. jadlysmy szaszlyki, popijajac barolo, a po siodmym szaszlyku gina wyznala szczerze, ze tak naprawde to ona miesa nie jada. opowiadala mi o swych licznych wielbicielach, tak licznych, ze zasob moich tasm grozil blyskawicznym wyczerpaniem sie. byl wsrod nich howard hughes, multimiloner, ktory przez 13 lat prozno staral sie o jej reke, aby pod koniec zadowolic sie gra w tenisa z jej exmezem, za co ona sama potepila go bezlitosnie. byl takze orson wells, ktory potajemnie nakrecil film portretujacy zycie giny lollobrigidy oraz francois mitterand, ktory wspanialomyslnie obdarzyl ja krzyzem legii honorowej.

obecnie aktorka preferuje towarzystwo ptakow. w ogrodzie jej willi, mieszczacej sie przy via appia przechadza sie okolo 700 pawii, przepiorek, kaczek i labedzi. i czasem, jedzac makkaroni z sosem pomidorowym gina siada na parapecie i rzuca labedziom kilka lyzek makkroni, bo przeciez smiesznie wygladaloby, gdyby labedzie ubrudzily sie sosem.

mniej hojnie niz o ptakach wypowiadala sie o swych kolezankach. uzywala wowczas tylko zdan pobocznych, ah, ta, ktora smiala sie jak mezczyzna, mawiala o melinie mercuri. w odpowiedzi natomiast na moje odwazne pytanie, z ktorymi aktorkami grywala najchetniej, gina zmarszczyla tylko czolo. jakie aktorki?- zdawala sie pytac. jakie kobiety? gdzie? przeciez oprocz niej nie istnialy zadne inne.

koniec koncow nasza rozmowa przebiegala ciekawie, chociaz do przyjazni bylo nam daleko. ale przyznac musze, ze na wyzej juz wspomnianych, czarnobialych fotografiach, gina wygladala rewelacyjnie.

[w przekl. wl.] z: die zeit: im land der diven: die italienerin als meisterin der inszenierung, ein treffen mit gina lollobrigida, petra reski, nr. 7, 9 februar 2006.

2009-02-19T20:02:00.000+01:00

irving penn, 1949.

znudzone, narcystyczne, piekne, kaprysne, zachowujace zimny dystans. czy istnieje cos bardziej erotycznego od kociej lazyness?

nie bez powodu tysiace reclining nudes dumnie prezentuje swe miekkie ksztalty, przeciagajac sie leniwie niczym kotki. oblozone poduszkami, wtulone w kosztowne materialy, spod na wpolsennie przymknietych powiek, laskawie spogladajac na ten-ach jakze pospolity-swiat. czynia to wyrafinowanie, tak jak by za chwile zamierzaly oznajmic mu swa arystokratyczna wyzszosc, odrzucajac wszelkie propozycje jakiejkolwiek aktywnosci.

na wspomnienie fitness clubu, diety rodem z cosmopolitan, czy tez rewolucji seksualnych, wzruszaja jedynie ramionami, wydymajac wzgardliwie usta. wiedza doskonale, ze w swej pewnosci siebie nie potrzebuja uciekac sie do takich srodkow. nieosiagalne, odlegle i co najistotniejsze, pelne tajemniczosci, wzbudzaja instynkt mysliwych, chcacych ich posiasc. jednakze posluszenstwo, poddanczosc, przyjazn, hiperaktywnosc, czy tez brak przeciwienstw sa kotkom obce. divy, podazaja zazwyczaj swoimi drogami, drapiezne i anarchistyczne, lagodne i spokojne zarazem, sa uosobieniem slodkiej obietnicy spelnienia meskich (i nie tylko ;) zadz. ich stylowa pasywnosc, podszyta namietnoscia i pikanteria sprawia, ze automatycznie znajduja sie w centrum zainteresowania.

a publicznosc? oczywiscie chciwie napawa sie widokiem, zachwycona bezwstydna zmyslowoscia, zelektryzowana pozadaniem, pelna podziwu dla gracji, powabu, beztroskiej frywolnosci, swobody poruszania sie, ufnosci we wlasne sily, a moze nawet arogancji. i szczesliwa, ze wreszcie udalo jej sie znalezc godny obiekt swych uniesien, w ktorym bez przeszkod ulokowac moze swe fantazje, z rozkosza ulegajac przy tym mitowi swiadomej lub nieswiadomej wladzy kobiecej erotyki.

2009-02-19T20:00:00.000+01:00

literaturwurst (martin walser: halbzeit), dieter roth, 1961.

"milosc do czytania? to niepomowienie

oczekuje pani, ze wypowiem sie teraz na temat mojej milosnej afery z czytaniem. otoz nic bardziej blednego, to plotka, niecne pomowienie, poniewaz sadze, ze pomiedzy nami istnieje li i jedynie cos na ksztalt przyjazni, a moze nawet biznesu, tudziez umowy handlowej. czytam raczej ze wzgledow zawodowych, w celu pozyskania informacji na temat najnowszych wydarzen, takze tych, jakie maja miejsce w literaturze. wlasciwie rzecz biorac, nasz zwiazek nie ma nawet wyzej opisanego charakteru. przyczyna jest prosta, otoz nie potrafie znalezc do czytania wygodnej pozycji, ze juz o sensownej podporce pod ksiazke nie wspomne. czesto tez zasypiam podczas czytania. wiec gdy czytam lezac, ksiazka opada mi z hukiem na twarz i budzi w bolesny sposob. nawet jesli uda mi sie nie zasnac to czytam bardzo wolno. alez to cudownie!- pocieszaja mnie wowczas inni- przeciez w taki sposob zapamietuje pan na pewno o wiele wiecej od szybkich czytelnikow. bzdura. zapominam wszystko natychmiastowo, nie majac nawet bladego pojecia o tym, czy przeczytalem wlasnie powiesc czy raczej biografie. naturalnie, gdy stwierdzam, ze to, co czytam jest bardzo istotne, robie sobie notatki, ale i one musza zostac kiedys przeczytane i caly problem zaczyna sie od nowa. [...] czasami dopada mnie mysl, ze zostalem pisarzem tylko po to, aby moc uciec od ksiazek. pisanie ksiazek jest bowiem rzecza, ktora pochlania mnostwo czasu i absorbuje calkowicie, sprawiajac zarazem ogormna przyjemnosc. jednakze, aby pozwolic sobie na ten luxus, trzeba zarabiac pieniadze, a to z kolei wiaze sie z publikowaniem napisanych textow. w efekcie koncowym oznacza to, ze jacys nieszczesnicy zmuszeni beda te dziela przeczytac, co sila rzeczy skazuje biedakow na zeslizgywanie sie z foteli i zasypianie nad lektura.[...]"

michael frayn

"czytanie moze unicestwic

czasem mam wrazenie, ze czytac potrafilam juz od zawsze, i ze kazda inna czynnosc rownoznaczna byla dla mnie z utrata czasu. to tak, jak gdybym przekraczala granice czegos prostackiego, malo wyrafinowanego (przede wszystkim w kontaktach z ludzmi), tak, byc moze wlasnie to jest moim grzechem glownym: ze czytam, aby nie musiec zyc (i dlatego tez pisuje). czytuje takze szmire, powiesci brukowe, w zasadzie obojetnie co, poniewaz odczuwam taka potrzebe oraz dlatego, ze nic lepszego nie przychodzi mi do glowy. czytanie jest dla mnie elegancka sukienka zycia, bedaca zawsze przy mnie, przylegajaca, tulaca sie do mnie. i nie ma znaczenia fakt, ze inni ludzie wbijaja sie w moje wnetrze niczym kolce, bo nieprawdziwa mowa liter bedzie zawsze w stanie odeprzec ich atak, pomoze utrzymac przy zyciu. [...]

podczas procesu czytania wytwarza sie paradoxalny stan, wyrazajacy sie tym, ze w zaleznosci od mego szacunku jakim darze dany text, skala uwagi jaka jestem w stanie mu poswiecic waha sie niemozebnie. filozofie np. czytam niczym gryf. cos kartkuje, bezwiednie obejmuje spojrzeniem i nagle spostrzegam, ze to wlasnie jestem ja, moje miejsce, na ktore rzucam sie z okrzykiem drapieznego ptaka, wyrywam je dla siebie, krwawiace jeszcze, ociekajace krwia, polykam, sok myslowy splywa mi po brodzie. to wszystko, co robie jest malo estetyczne, ale nie zatrzymuje sie, lecz jak najpredzej zaczynam sie zastanawiac nad tym, w jaki sposob moglabym najsensowniej wykorzystac cenna zdobycz. pozniej wklejam ja w moja proze tak, jak kiedys zamurowywano zywe istoty. mialo to zapewne na celu podtrzymanie wytrwalosci fundamentow budowli. ale bledem byloby sadzic, ze zywie przekonanie, iz moje texty beda bardziej trwalsze tylko dlatego, ze zakopalam w nich kawalek heiddeggera czy tez nietzschego, ukrywajac go jawnie, nie silac sie na dyskrecje i zdajac sobie doskonale sprawe z tego, ze germanisci rozesla swoje pieski, wydajac im polecenie szukaj!, mimo, ze w zasadzie nie powinni byli tego robic. [...]"

elfriede jelinek

"czytanie to upokorzenie

cala wczesniejsza kultura byla kultura obrazow. dlaczego zatem mialoby to nagle ulec zmianie? czytanie wymaga wysilku, bez obietnicy zaplaty. czytanie nie przynosi zadnej korzysci czy tez radosci. najlepsze i najciekawsze ksiazki na swiecie sa smutne. [...]

czytanie jest rzecza uciazliwa, problemem, wyzwaniem. podczas czytania dowiadujemy sie, ze w zadnym wypadku nie nalezymy do najlepszych, ze jestesmy idiotami. czytanie przerasta nas. czytanie jest lekcja pokory, ba! upokorzeniem wrecz, gdyz kazda dobra ksiazka jest madrzejsza od czytelnika. czytelnik nie jest w stanie zaofiarowac ksiazce nic w zamian.[...]"

andrzej stasiuk

"bez czytania nie ma pisania

bez czytania nie ma pisania. w zasadzie kazda wolna minute poswiecam czytaniu. czesto panuje u mnie tzw. stan wyzszej koniecznosci, nadchodzacy wowczas, kiedy nie mam nic pod reka do czytania ( w pociagu, przy sniadaniu, w lozku). jest to stan wrecz katastrofalny (bywalo, ze z rozpaczy pochlanialem etykietki na sloiku z dzemem).

pisanie jest dla mnie wynikiem czytania. wlasciwie proces pisania jest niczym innym jak tylko upismiennianiem przeczytanego. moim najwiekszym marzeniem jest uswiadomienie czytelnikowi, ze to co wlasnie znajduje sie przed nim, jest przede wszystkim textem. ze moja tworczosc, jest tylko literackim protokolem, produktem, w gruncie rzeczy niczym innym jak czytaniem. ze czytajac mnie sa swiadkami mego czytania swiata (textow, muzyki, ludzi, swiata), rozszyfrowywania znakow, ze maja moznosc zagladac mi przez ramie. [...] wciaz uparcie probuje moich sil, mierzac sie z najtrudniejszymi, zlozonymi tekstami. uwazam - takze podczas pisania - iz najciekawiej jest dotrzec do granicy tzw. wlasnie-przed-chwila-zrozumienia, i nad nia sie pochylic, zatrzymac, popracowac. czytelnicy moich powiesci mawiaja czesto, ze lektura tychze ksiazek byla dla nich trudnym wyzwaniem. odpowiadam im wowczas, ze i ja nie mialem duzo lzej, podczas procesu ich tworzenia."

thomas meinecke

"jestem zawszeczytelniczka

czytanie bylo dla mnie nalogiem, od zawsze. zle czulam sie w mieszkaniach pozbawionych ksiazek. cudze texty byly moim pokarmem, wchlanialam je, wdychalam i probowalam nasladowac. w wieku 15 lat imitowalam styl maxie wunder, w wieku 16 brigitte reimann, w wieku 17 thomasa manna. moje dzienniki pelne sa tej mieszanki, wielkiej milosci i wielkiego zwatpienia, ujetych w niewyobrazalnie dlugie zdania, ciagnace sie niekiedy przez 2, 3 strony.

jadac przez grecje na inter-rail, z bagazem osmiu i wiecej ksiazek na plecach, pod rozzazrzonym sloncem, w temperaturze 45° C ani przez chwile nie pomyslalam o tym, ze jestem szalona wariatka, tylko dlatego, ze wloke ze soba opasle tomiska theodora fontane. [...]

nigdy jeszcze nie opuscilam domu nie zabierajac ze soba ksiazki. siedzac na przystanku autobusowym czy tez stacji metra, zawsze zatopiona jestem w lekture i przechodnie pytajacy mnie o czas, numer peronu, etc. zmuszeni sa zawrocic mnie z fantazyjnych sciezek wiodacych przez szwajcarskie gory czy tez rzymskie przedmiescia. moje torebki wybieram zawsze wg wielkosci ksiazek, tzn tak, abym mogla miec przy sobie chociaz jedna z nich. wyjezdzajac na urlop pakuje do torby podroznej tysiace ksiazek i tuz po przybyciu goraczkowo szukam dla nich miejsca, by je godnie ulokowac. jednak najtrudniejszym jest dla mnie ten moment, w ktorym zmuszona jestem stwierdzic, ze zapomnialam jakiejs bardzo istotnej ksiazki i ze stalo sie tak tylko dlatego, gdyz podczas pakowania wyjelam ja na chwile z torby, aby sprawdzic, czy tez aby na pewno jej nie zapomnialam."

zsuzsa bánk

"moja milosna afera z czytaniem

obojetne o jakiej porze, podczas wschodu i zachodu slonca, nowiu i pelni, gdy spadnie pierwszy snieg, kiedy pojawi sie pierwsza jaskolka, w srode, o wpol do drugiej, pol do trzeciej, pol do czwartej, na boze narodzenie, na wielkanoc, na zielone swiatki, 3 sierpnia 1969 roku, w sylwestra, podczas winobrania, gdy spadaja gwiazdy, podczas wybuchu rewolucji w 1956 roku, podczas wkroczenia rosjan do pragi, polakow do polski, amerykanow do kuwejtu, podczas opuszczenia przez rosjan kabulu, budapesztu, pragi, kijowa itd., podczas zbombardowania przez nas vojvodiny, podczas nadejscia moich dni slway, i po raz drugi i trzeci, w czasie, gdy moj brat strzeli niemcom gola, gdy moj dziadek ze strony ojca zmarl, gdy moja babcia ze strony matki umarla, gdy moja babcia ze strony ojca umarla, podczas smierci mej matki i mego ojca, w chwili mej smierci, podczas narodzin mej corki, mego syna, jeszcze jednej corki, kolejnego syna, podczas narodzin mego wnuka, podczas gotowania flakow, podczas gdy moja matka otworzyla drzwi i ujrzala nas. podczas przyrzadzania beefsteaku a la wellington (krwiscie! krwiscie!), w zasadzie bez znaczenia gdzie i jak, na stojaco, lezaco, spacerujac, lezac na plecach, stojc na rekach ( w nadziei na czyjas pomoc), w kucki, na wszystkich czterech, nago, we fraku, z cylindrem, z wlozonym obuwiem futbolowym, z pantoflami, w biustonoszu, plaszczu, w paryskim métro, wiedenskim tramwaju, berlinskiej kolejce podmiejskiej, na najwyzszym pietrze londonskiego autobusu, przed explozja, w czasie explozji, po explozji (zamiast explozji: jaka piekna mysl!), w lozku, na rècamierze, na sofie, w jaskini materacowej, na stole, na krzesle, w uszatym fotelu, na podlodze, na pledzie, w piwnicy, w lodowce, w zupie gulaszowej, na trzezwo, pod wplywem alkoholu, w znakomitym nastroju, z humorem i bez, w peru, w japonii, w hoyerswerdzie, obojetne z kim, z klasykiem, autorem wspolczesnym, autorem majacym sukces, nieznanym i malo znaczacym, znanym tylko w polowie, w cwiartce, w jednej osmej, w jednej szesnastej, w jednej trzydziestodrugiej, w 2 do potegi n-tej, z pisarzem duzym i malym, blondynem i brunetem, brazowym, zoltym, czarnym, z kobieta i z mezczyzna, z kims pomiedzy, z mlodym (ba! bedacym jeszcze nieletnim!), starym (ze slina splywajaca z kacika ust), z wysokim (kosztolányi), z miekkim (ödon von horváth), z ogromnodupiastym (balzac), z cebulkowodupiastym (joyce), i da capo, podczas wschodu i zachodu slonca...

peter esterházy

[w przekl. wl.] z: literaturen: das große lesen., das journal für bücher und themen, 10/05

skapiec niemolierowy

2009-02-19T19:58:00.000+01:00

nie zamierzalam przerywac rozmowy, jaka prowadzily ze soba j. i k., ale moja malostkowosc nie dawala mi spokoju. przekonana, ze dyskutuja na tematy sercowe, podazylam dyskretnie w ich kierunku

- cholera no wiesz, chyba nie ma nic gorszego od dlugiego i chudego meskiego czlonka.

- o tak. ale...

(ekhm, jednak nie tak sercowe, jak przypuszczalam)

- hej, sluchajcie jestescie mi jeszcze winne pieniadze z tamtego wieczoru.

zaklopotana j. nagle zaczyna w panice szukac w torbie pelnej chaosu banknotow i w swej dobroci i naiwnosci wyciaga zwoj papierow, wciskajac mi w dlon wytluszczony zwitek 20 erykow.

- j. oszalalas, przeciez to duzo za duzo!

- dobra, bedzie na juz przyszlosc!

k. obserwujac katem oka cale zajscie ze stoickim spokojem demonstracyjnie zaczyna bawic sie komorka, tylko po to, aby po chwili laskawie uniesc z nad niej wzrok i zwrocic sie do mnie pelnym wyrachowania tonem:

- ok, to jak sie nastepnym razem spotkamy, moze byc? 15 erykow, tak?

- mhm.- odpowiadam rownie ascetycznie.

- wow, wygladasz pieknie, masz dzis jakies szczegolne plany? :)

z oddali dobiegl mnie glos zachwycongo a. odwrocilam sie ku niemu i odpowiedzialam rozbawiona:

- tak, drobne morderstwo na podlizujacym sie studencie ;) oddaj mi lepiej kase, bo jestem kompletnym bankrutem po ostatnim jetsetowym excesie.

- dobra dobra, to...

- nie nie, zadne dobra, oddawaj ;)

- kurcze, coz za ton i stanowczosc. nie musztruj mnie tak moze co? a! wlasnie juz wiem, w sumie pasowalabys wygladem na posiadaczke dobr ziemskich w prusach wschodnich, czy cos. wysoka, blond wlos, te oficerki, torba filcowa, spodnie do kolan i aksamitny zakiet. well well well. bismarck bylby wniebowziety :)

zgromilam go wzrokiem

- zjedz lepiej cos porzadnego. masz juz najwidoczniej halucynacje wywolane glodowka. poza tym w takim stroju przynajmniej nie jestem narazona na to, ze w supermarkecie poleca mi jabola z kartonika, jak to mialo miejsce u niektorych, bo wygladaja jak wygladaja :P

- hehe, no tak, raczej poleciliby tobie paulanera czy jakis inny konserwatywny browar dla wasatych bawarczykow, igggit!:P cholera, przesadzilem? :)

- alez skad, kontynuuj, lubie twoja wizje pseudofeudalnego kiczu tak samo jak twoje wrozby ;)

- o wrozby tez? no wiec dobra. jako pani na wlosciach bedziesz musiala odgrywac strasznie skomplikowana role. bo wiesz to troche genealogia bedaca celem samym w sobie. bedziesz musiala byc zawsze zgorzknialym, okropnym babskiem, zrzedzacym na plebs, debilna mlodziez i takie tam. wywijajac laska, tudziez pejczem do jazdy konnej, zawsze lady in black ( to masz juz zreszta opanowane do perfekcji), przechadzala sie bedziesz po swych dobrach. no wiesz cos w stylu hrabiny, urodzonej tak wysoko, ze juz nic nie bedzie w stanie jej dosiegnac. cale zycie spedzisz w konserwatywnym biotopie, redukujac strone uczuciowa do niezbednego minimum, wywierajac swa postawa ogromne wrazenie, oczywiscie postawa utrzymana w pionie tylko i wylacznie dzieki pruskiemu poczuciu dyscypliny i obowiazku....

-hil-fe!, stop stop stop, troszke podstarzale te twoje wizje. we wspolczesnych czasach raczej uciekalabym przed lakomymi kamerami pozbawionych skrupolow paparazzich, czyhajacych na zer dla mas zywiacych sie obrazami w cyberprzestrzeni :P bylabym slodka i sliczna krolowa serc, a nie wrednym babskiem i w ogole to powiedz czy przyniosles mi tego foucault?

- mam :)

- ooo swietnie, oddam tobie za 2 tygodnie.

-hahaha, chyba sama w to nie wierzysz ;)

- ehm? :)

- no wszystkie tak mowia: za 2 tygodnie. pozniej robia sie z tego 2 miesiace, pozniej 2 lata, az w koncu ( tu a. przeszedl w spiewny ton i teatralna gestukulacje) pelne rozpaczy wdaja sie w romans z oblesnym, zapyzialym, profesorskim macho, w pogoni za nedznym zaliczeniem, spiewajac mu do... ucha tudziez innej czesci ciala besame beesameeeee muchoooooooo, cooooomo si fuerrrra....

- jezu, szczerze mowiac, jesli mialabym juz wybierac to zaspiewalabym raczej mu raczej voooolare oooooooo. a tak w ogole to idziemy na to piwo, zanim odlecisz juz zupelnie ;)

- cantareeee, oooo

no tak i pomyslec ze jedynym moim zamiarem bylo zebrac zalegajace dlugi. swoja droga interesujace jest to, jak bardzo jedna, zwyczajna z pozoru sytuacja jest w stanie ujawnic cale spektrum charakterow :)

2009-02-19T19:57:00.000+01:00

wiecej tutaj ;)

d.

2009-02-19T19:53:00.000+01:00

kilka godzin poswieconych na wykonanie makijazu tylko po to, by w efekcie koncowym ow stal sie niewidoczny. strategiczny dobor garderoby: oczywiscie klasyka, oczywiscie czern i - wyjatkowo - buty na wysokim obcasie. jeszcze tylko zwiazanie wlosow, ostentacyjne dociagniecie idealnej kreski na powiece oraz uwienczenie calosci, wyrazone jednym, zdecydowanym odbezpieczeniem flakonu perfum.

spojrzenie do lustra. bezlitosnie krytyczne a zarazem szukajace pewnosci, ze nie bedzie mi grozilo sploszone, uciekajace spojrzenie, nerwowe skubanie wlosow czy tez spieta mimika twarzy. ze poradze sobie z kazda najdrobniejsza trudnoscia, a domniemane ataki, odepre z godnoscia i swoista pokerface, obojetne, czy trafia mnie w samo serce, czy tez ponizej pasa..

ale tym razem wszystko mialo wygladac inaczej.

mimo przeszywajacego zimna i mego kilkunastominutowego opoznienia d. oczekiwal mnie z usmiechem, tak jak by przyszedl tam just for fun i by the way, nie demonstrujac przy tym swych najskrytszych emocji i rozbrajajac mnie juz na wstepie. w kilka chwil pozniej siedzielismy w knajpie, przy odprezajacych dzwiekach muzyki tilla brönnera, kompozycji stanowiacej notabene niezbyt udane tlo dla spotkania sie dwoch exkochankow.

z podziwem przygladalam sie ogromnemu kawalkowi tortu, ktory dumnie pietrzyl sie na moim talerzu niczym zmaterializowany dowod (bylej?) milosci. d. pamietal doskonale, czym mozna mnie kupic i w jaki sposob wprawic w dobry nastroj. oczywiscie zadbal rowniez o siebie zamawiajac przepyszny crepes, po czym oddalismy sie ciekawej rozmowie, rezygnujac po raz pierwszy z wszelkich oskarzen, atakow, wyjasnien i poszukiwan cudownych rozwiazan.

zamiast tego porownywalismy nasze swiaty, analizujac je za pomoca asocjacji, przezyc, myslowych konstrukcji, wrazen. ja opowiadalam mu o zagubionych filozofach, probujacych odnalezc sie w tzw. rzeczywistosci i tkwiacych niezmiennie pomiedzy slowem a absyntem. on z kolei opisywal mi swoj swiat, ktory tak dobrze zachowalam w pamieci, a w ktorym nigdy nie potrafilam sie odnalezc. d. - nadal cholernie przystojny, introwertyczny, bezblednie opanowujacy trudna sztuke konformizmu - nie mial z tym powazniejszych problemow. pielegnowal starannie swoje connections, obejmujac na powitanie najgorszego wroga, aby tylko przy najblizszej okazji niepostrzezenie wbic mu szpileczke. zreszta connections takze nie pozostawaly mu dluzne. wytresowane w genewskich internatach, przekonane o swej nieomylnosci, perfekcyjnie obchodzace sie z konwencjami, w swych dyskretnych szarych sweterkach, rownie dyskretnie usunely sie w cien, odmawiajac podania mu przyjacielskiej dloni wowczas, gdy jej najbardziej potrzebowal.

obecnie d. zyskal stabilizacje i cieszy sie, ze moja sytuacja rowniez ulegla poprawie. tym razem nie ignorowalismy, nie spychalismy do podswiadomosci tego co bylo i tego co nas czeka. ale tez nie ukladalismy kurczowo i bojazliwie planow na przyszlosc. zdecydowalismy sie na do_wolnosc, zatracajac, a moze bardziej odrzucajac owczesny uklad wspolrzednych, w mysl zasady: anything goes.

bo coz tak naprawde mamy do stracenia? nic, procz zycia.

wiec moze tamto wspolne 8 lat pozostanie tylko pamiatka, jaka zachowuje sie z pieknej, egzotycznej, choc skomplikowanej podrozy, bedacej doskonala inspiracja dla kilku dramatow tudziez filmow z gatunku mindfuck ;)

koniec koncow, po kilku godzinach zajmujacej rozmowy w dosc erotycznej atmosferze, spojrzelismy na opustoszale talerze i z niedowierzaniem usmiechnelismy sie do siebie. tak jak by trudno bylo uwierzyc nam, ze to juz wszystko, ze nie bedzie juz nic poza tymi niezobowiazujacymi spotkaniami, ze regresja jest synonimem utopii. ale rownoczesnie doskonale zdawalismy sobie sprawe z tego, jak trudno byloby nam ponownie zdobyc sie na odwage, aby zamowic kolejna porcje tej jakze wyrafinowanej i ciezkostrawnej potrawy.

2009-02-19T19:50:00.000+01:00

la dama con l'ermellino, leonardo da vinci, 1485-1490.

az nie do wiary, ze w swiecie, w ktorym szczytem marzen stala sie zmywarka do naczyn, a milosc zrdeukowana zostala do masturbacji nad rozkladowka z playboya, przetrwalo wlasnie takie miejsce. miejsce pozbawione banalnosci, pospiechu i zimnej aury kapitalizmu, przepelnione madroscia, duchowa atmosfera, cieplem, kultura, humanizmem. miejsce, w ktorym depresje, intrygi oraz krwawe vendetty nie mialyby racji bytu i w ktorym sekty a la scientology nigdy nie znalazlyby posluchu. miejsce, w ktorym falszywi misjonarze, chcacy doprowadzic swiat do dobrobytu i demokracji, pograzajacy przy tym pol swiata w bezmyslne wojny, nie zaistnieliby nigdy.

idealizujac w ten oto sposob krakowski pejzaz popijalam wysmienita kawe w kawiarni europejskiej, nie omieszkajac przy tym ukradkiem poobserwowac pary siedzacej na przeciw mnie. ona wysoka brunetka, w sztywnym kostiumie i ciasno spietych wlosach, on w najmodniejszym garniturze i w zapietej po szyje koszuli. oboje pochlonieci rozmowa na temat strategii marketingowych nie zwracali uwagi na otoczenie. w pewnym momencie jednak jegomosc poderwal sie, nerwowo wyjal srebrna, efektowna komorke i bez slowa przeprosin energicznym krokiem opuscil sale aby zatelefonowac. w swym pospiechu minal stolik, przy ktorym siedziala drobna kobieta z gromadka glosnych dziewczynek. dzieci byly bardzo ozywione i zatopione w absurdalne dla doroslego ucha dialogi. licytowaly sie roznymi przedmiotami i wyrazami, literujac kazde pojecie od nowa i z dziecieca naiwnoscia poddajac zwatpieniu rzeczy najbardziej oczywiste. z zadowoleniem obserwujac chaos, jaki tworza nie zwracaly uwagi na zaczytana mame. ta z kolei, wyposazona w luxus podzielnej uwagi, ze stoickim wrecz spokojem zdawala sie kontrolowac cala sytuacje, spogladajac raz po raz znad gazety. sprawiala wrazenie zarowno przygwozdzonej przed wiekami na czas tzw nieokreslony skrupulatnej gospodyni domowej jak i wyemancypowanej kobiety jednoczesnie. perfekcyjnie wyczuwala moment, w ktorym powinna byla surowym wzrokiem skarcic nazbyt glosne dziewczeta, czy tez ogolnie oddac sie pedagogicznym obowiazkom. spelniala je zaleznie od sytuacji ze swoiscie teatralnie zmarszczonym czolem lub kolezenska lekkoscia i humorem, precyzyjnie poslugujac sie arsenalem argumentow.

w pewnym momencie wyczulam ma niedyskrecje i postanowilam ponownie poswiecic sie lekturze najnowszego spiegla, gdy poczulam na sobie spojrzenie. odwrocilam glowe i ujrzalam mezczyzne, w ciemnych rogowych oprawkach, miodowej marynarce ze sztruksu i z papierosem w dloni. byl zbyt daleko, abym mogla mu sie przyjrzec, nazbyt blisko jednak, aby dostrzec, ze skupil na mnie swa uwage. oniesmielil mnie i zmusil do spuszczenia wzroku. ale zdazylam dostrzec jego chlodne, analityczne spojrzenie i gre gestow, pozwalajacych przypuszczac, ze gdzies tam w glebi klebia sie wulkaniczne namietnosci. moglam uniesc wzrok i sprowokowac moment podpalenia lontu. jednakze nie bylam pewna tego, jakiej bylby on dlugosci, wiec zrezygnowalam ;) wynikiem czego bylo chlodne ignorowanie sie, az w koncu zapomnienie, pozbawione nadziei na wyprobowanie nieznosnej lekkosci bytu w ramionach miodowego dzentelmena.

ostatecznie rozbawiona wlasna fantazja i domyslami zaplacilam horrendalnie wysoki rachunek i zrezygnowanie usmiechnelam sie do samej siebie, doskonale wiedzac, ze zmuszona bede zrewidowac moje wyidealizowane wyobrazenie o krakowie. jednak poki co, postanowilam zaczekac z tym do potem i podazylam w strone muzeum czartoryskich na spotkanie ludzi, ktorzy - jak skontastowalam pozniej - dzieki swej niepowtarzalnosci, madrosci, poczuciu humoru, etc., nie pozwola mi na jakiekolwiek rewidowanie.

studium przedmiotu

2009-02-19T19:49:00.000+01:00

najpiekniejszy jest przedmiot

ktorego nie ma

nie sluzy do noszenia wody

ani do przechowania prochow bohatera

nie tulila go antygona

nie utopil sie w nim szczur

nie posiada otworu

cale jest otwarte

widziane

z wszystkich stron

to znaczy zaledwie

przeczute

wlosy

wszystkich jego linii

lacza sie

w jeden strumien

ani

oslepienie

ani

smierc

nie wydrze przedmiotu

ktorego nie ma

zaznacz miejsce

gdzie stal przedmiot

ktorego nie ma

czarnym kwadratem

bedzie to

prosty tren

o pieknym nieobecnym

meski zal

zamkniety

w czworobok

teraz

cala przestrzen

wzbiera jak ocean

huragan bije

w czarny zagiel

skrzydlo zamieci krazy

nad czarnym kwadratem

i tonie wyspa

pod slonym przyborem

masz teraz

pusta przestrzen

piekniejsza od przedmiotu

piekniejsza od miejsca po nim

jest to przedswiat

bialy raj

wszystkich mozliwosci

mozesz tam wejsc

krzyknac

pion-poziom

uderzy w nagi horyzont

prostopadly piorun

mozemy na tym poprzestac

i tak juz stworzyles swiat

sluchaj rad

wewnetrzengo oka

nie ulegaj

szeptom pomrukom mlaskaniu

to niestworzony swiat

tloczy sie przed bramami obrazu

aniolowie oferuja

rozowa wate oblokow

drzewa wtykaja wszedzie

niechlujne zielone wlosy

krolowie zachwalaja purpure

i kaza trebaczom

wyzlacac

nawet wieloryb prosi o portret

sluchaj rad wewnetrzengo oka

nie wpuszczaj nikogo

wyjmij

z cienia przedmiotu

ktorego nie ma

z polarnej przestrzeni

z surowych marzen wewnetrzengo oka

krzeslo

piekne i bezuzyteczne

jak katedra w puszczy

poloz na krzesle

zmieta serwete

dodaj do idei porzadku

idee przygody

niech bedzie wyznaniem wiary

w obliczu pionu zmagajacego sie z horyzontem

niech bedzie

cichsze od aniolow

dumniejsze od krolow

prawdziwsze niz wieloryb

niech ma oblicze rzeczy ostatecznych

prosimy wypowiedz o krzeslo

dno wewnetrzengo oka

teczowke koniecznosci

zrenice smierci.

herbert, z.: studium przedmiotu ;wyd. dolnoslaskie, wroclaw 1996.

2009-02-19T19:42:00.000+01:00

fondamente nuove, venice, willy ronis, 1959.

wciaz trudno zdecydowac mi sie pomiedzy obiema rzeczywistosciami. kusza i odpychaja jednako. kazda jest zaborcza na swoj sposob i niepredko godzi sie z faktem zdrady. jednak przejadlo mi sie poprzednie ciasteczko, wiec zmuszona jestem znow poswiecic wiecej czasu tzw. realnemu swiatu, po to aby nabral smaku, a takze po to, by udowodnic samej sobie, ze wewnatrz moze zaistniec cos wiecej, anizeli tylko droga prowadzaca donikad i bezlistne drzewo, wyciagajace swe suche ramiona ku niebu, niczym w godotowej sztuce becketta.

2009-02-19T19:39:00.000+01:00

portrait of louis XIV, rigaud hyacinthe, 1701.

l. z uwaga przygladal sie b., lapczywie pozerajac ja wzrokiem. b. odpierala jego natarczywosc znudzonym spojrzeniem , traktujac l. jako kolejna ofiare swego femmefatalizmu. ich uwodzicielska gra trwala juz dobrych kilka minut, wzbudzajac u wiekszosci studentek znajdujacych sie w sali najzwyklejsza zazdrosc. zazdrosc spowodowana faktem, iz to wlasnie b. wygra z nimi w szalenczym biegu o laske, wplyw, pozycje i wladze, skupiajac na sobie uwage l. oraz zaskarbiajac wymarzone namietnosci. w swym uniesieniu zdawaly sie zapominac, ze zazdrosc byla tylko jednym drobnym kleksem posrod wielu innych, znajdujacych sie w ogromnej palecie emocji, jakie byl w stanie wywolac l.

gdy dobrych kilka lat temu pojawilam sie w instytucie, swiat ten zdawal sie byc czarnobialym, zepchnietym na skraj uniwersyteckiej egzystencji miejscem, wypelnionym zapachem starych ksiag i poczuciem odwiecznej, nieznosnej rutyny. profesorowie zyli na przyjacielskej stopie ze studentami, tworzac jedna wielka liberalna wspolnote. z gazeta pod ramieniem, ubrani w tweedowe marynarki, wyblakle sztruksy, w okularach i z lekka lysina nie tworzyli zagrozenia dla mlodych studentek. ich przyjacielska, ojcowska aura zapraszala bardziej do partnerskich dyskusji niz do namietnego flirtu, totez zajecia odbywaly sie w sposob luzny i antyautorytarny. ogolnie mialo sie wrazenie, ze panuje atmosfera dzieci kwiatow ogluszonych oparami marihuany, a konflikty naleza do pojec istniejacych tylko w slowniku wyrazow obcych, jako ze ewentualne obiekty pozadania nie istnialy.

i nagle w ten zmurszaly, matowy i pozbawiony wyrazu swiat wkroczyl l., radykalnie zmieniajac jego dotychczasowa konstrukcje, ratujac ja przed mialkoscia, zgnusnieniem, nadajac jej kontur i przydajac blasku.

mlody i zakochany w sobie do granic wytrzymalosci profesor literatury, powszechnie uznany znawca klasyki niemieckiej, swe pojawienie sie na deskach teatru uniwersyteckiego postanowil rozpoczac ogromnym festynem. pompatyczna uczta, dzieki ktorej zwrocil na siebie uwage i zyskal sobie przychylnosc licznych gosci, wsrod ktorych znajdowali sie zarowno przedstawiciele polityki, mediow jak rowniez elity akademickiej. przyjecie mialo miejsce na uniwersyteckim campusie i bylo oszalamiajace. zadziwialo kulinarnymi konstrukcjami, podkreslonymi dyskretnymi tonami jazzowej muzyki oraz pysznymi dekoracjami. wszystko to sprawialo, ze uczestnicy predko zapominali o swych codziennych troskach i niesnaskach. rozbawieni i pelni uznania dla gospodarza, zartowali pokatnie, ze na przyjeciu brak jeszcze tylko zrodla tryskajacego winem i dziedzinca cukrem wysypanego, imitujacego snieg, jak mialo to miejsce onegdaj za czasow krola polskiego, augusta III.

l. z wlasciwym sobie wyrachowaniem i strategiczna natura zabawial gosci. poczestowal ich swa platonska, napuszona retoryka, tak jak gdyby nie byl pewien tresci przekazywanych w swej powitalnej przemowie, jak gdyby mimo wszystko miotaly nim liczne sprzecznosci. laskawie pozostawil tym samym mnostwo miejsca dla przeroznych domyslow i potwierdzil regule, ze nic w zyciu nie da sie sprowadzic do prostych rownan.

przebrnawszy jednakze przez mowe powitalna wmieszal sie tlum, bedac rownoczesnie aktorem i rezyserem w jednej osobie, doskonalym obserwatorem i uczestnikiem zarazem. pozyskiwal sympatie i zaufanie, raczac gosci blyskotliwa anegdota, deszczem point, interesujaca dyskusja tudziez mimowolnym smalltalkiem.

ow festyn stal sie zapowiedzia czasow, jakie oczekiwaly instytut za jego panowania.

l. dotrzymal obietnicy, lecz bylo to byc moze mozliwe wylacznie dzieki korzystnej mu aurze. wowczas nikt nie liczyl jeszcze ziarenek kawy i nikt nie pytal o to, czy wydawane przez l. ogromne sumy pochodzily z kasy podatnikow, powaznych ludzi, zarabiajacych je zmudna praca. wdzieczni krolowi za ozywienie i dynamike, poddani podazali za nim krok w krok, sluzac mu wiernie.

dlatego tez nigdy wczesniej i nigdy potem instytut nie rozkwitl tak bardzo. licznym wycieczkom, sympozjom, festynom nie bylo konca.

oraz licznym dramatom, kobiecym oczywiscie.

l. otaczal sie bowiem wylacznie kobietami. lalkami, ktore gial i formowal wedle swoich potrzeb, a ktore mimo wszystko potrafily zachowac pewien stopien wewnetrznego zycia. kobietami zdawaloby sie wyemancypowanymi, pieknymi i nadprzecietnie inteligentnymi, majacymi przed soba teoretycznie rzecz biorac kariere w tv, branzy reklamowej, pisarstwie. l. bezlitosnie manipulowal nimi na miare swych potrzeb, a one znajdujac sie w kregu jego fascynacji, tkwily w nim jak zaklete coraz silniej miedzy soba konkurujac. czynily dla niego wszystko, pracujac dlan bez konca i kochajac do utraty zmyslow, ofiarowujac sie do granic szalenstwa, a czasem wychodzac daleko poza nie. niektore z nich w pore zdolaly sie wycofac, lub znalezc inny sposob na uwolnienie sie. dla innych bylo juz za pozno. dojrzaly do terapii, spedzajac w klinice najlepszy okres swego zycia, systematycznie odsylajac kwiaty oraz wizyty, jakie hojnie ofiarowal im l.

niekonczace sie zwolnienia oraz niesnaski spowodowaly, ze atmosfera w instytucie zgestniala. festyny przestaly bawic. wycieczki studenckie i sympozja stawaly sie coraz to rzadszym fenomenem. az wreszcie nagle, powazne zachorowanie corki l. przepelnilo czare. skrupulatnie zaplanowana inscenizacja okazala sie byc krucha niczym dunskie ciasteczka. bogowie odwrocili swe oblicze znudzeni widokiem pustej sceny a nienaganny image gladkiego superhero ustapil powoli zlozonemu psychologicznemu wizerunkowi. krol zaczal dostrzegac, ze jego wladza skostniala, stajac sie oderwana od rzeczywistosci kolejna glowa z gipsu, slaba na tyle, ze nawet mierny przeciwnik potrafilby sie z nia zmierzyc. i stalo sie. przyszli nowi, silniejsi, mniej spektakularni, bez wiekszego rozglosu przejeli wladze, spychajac krola na skraj rozpaczy i instytutu.

metamorfoza i dopasowywanie sie byly dla l. pojeciem obcym. zbyt silna mial ku temu nature. pozostalo mu wiec oddalic sie, tak , jak uczynili to juz liczni dworzanie prze nim, zmuszeni do tego jego bezlitosna polityka. lords & ladies upadali niczym kregle. ale shakespearowskie wymiary sa tu raczej nie na miejscu. w tym teatrze odejscia pozbawione bylyo patosu, a ucieczce w samotnosc nie towarzyszyly fanfary ani blask festynow. nowe pojecie samotnosci, nie majace wiele wspolnego z nieumiejetnoscia nawiazywania kontaktow socjalnych, lecz wynikajace raczej z checi odejscia. odwrot pozbawiony nadziei na powrot.

2009-02-19T19:36:00.000+01:00

lady writing a letter with her maid, jan vermeer, ok. 1670/1672.

zdziwisz sie zapewne, ze pisze do ciebie, a nie zaszedlem po prostu, jak to sie czesto zdarza, do twojej pracowni przed zapadnieciem zmroku. mysle jednak, ze nie mam odwagi, nie potrafie powiedziec tobie w oczy tego, co za chwile przeczytasz. wolalbym nie pisac tego listu. wahalem sie dlugo, bo naprawde nie chcialbym narazac naszej dlugiej przyjazni na szwank. w koncu zdecydowalem sie. sa przeciez sprawy wazniejsze od tego, co nas laczy, wazniejsze od leeuwenhoeka, wazniejsze od vermeera. przed kilkoma dniami pokazales mi przez swoj nowy mikroskop krople wody. myslalem zawsze, ze jest czysta jak szklo, a tymczasem klebia sie w niej dziwne stwory jak w przezroczystym piekle boscha. w czasie tej demonstracji sledziles badawczo i, jak mi sie zdaje, z zadowoleniem moja konsternacje. bylo miedzy nami milczenie. a potem powiedziales bardzo wolno i dobitnie: taka jest woda, moj drogi, taka, a nie inna.

pojalem, co chciales przez to wyrazic: ze my, artysci, utrwalamy pozory, zycie cieni, klamliwa powierzchnie swiata, a nie mamy odwagi ani zdolnosci dotrzec do istoty rzeczy. jestesmy, by tak rzec, rzemieslnikami pracujacymi w materii zludy, gdy ty i tobie podobni - jestescie mistrzami prawdy. jak wiesz, moj ojciec mial przy placu targowym gospode mechelen. przychodzil tam czesto taki stary marynarz, przemierzyl caly swiat od brazylii i od madagaskaru po ocean polnocny - pamietam go dobrze - byl zawsze tego podchmielony, ale znakomicie opowiadal i wszyscy chetnie go sluchali. byl atrakcja zakladu niczym wielki kolorowy obraz lub egzotyczny zwierz. jedna z jego ulubionych powiesci byla historia o chinskim cesarzu szy huang-ti.

otoz, ow cesarz kazal otoczyc panstwo grubym murem, aby odgrodzic sie od tego co inne, i spalil wszystkie ksiegi, aby nie sluchac napominajacego glosu przeszlosci. pod kara smierci zabronil uprawniania wszelkich sztuk. (ich calkowita bezuzytecznosc ujawnila sie sie z cala jaskrawoscia w obliczu tak waznych zadan panstwowych, jak budowanie twierdzy lub scinanie glow buntownikow). tedy poeci, malarze i muzycy ukrywali sie w gorach i zagubionych klasztorach; wiedli zycie banitow tropionych przez sfore donosicieli. na placach plonely stosy obrazow, wachlarzy, posagow, wzorzystych tkanin, przedmiotow zbytku lub takich, ktore mozna bylo uznac za ladne. dzieci, kobiety, mezczyzni chodzili w jednakowych strojach w kolorze popiolu. cesarz wydal nawet wojne kwiatom; ich pola kazal zasypac kamieniami. specjalny dekret stanowil, ze o zachodzie slonca wszyscy maja przebywac w domach, szczelnie zaslaniac okna czarnymi zaslonami, bowiem - sam wiesz - jakie szalencze obrazy potrafi malowac wiatr, obloki i swiatlo zachodu.

cesarz cenil tylko wiedze i uczonych obsypywal zaszczytami i zlotem. astronomowie przynosili mu co dzien wiadomosci o odkryciu prawdziwej lub urojonej gwiazdy, ktorej sluzalczo nadawano imie cesarza, tak, ze wkrotce caly niebosklon roil sie od swietlistych punkcikow szy huang-ti I, szy huang-ti II, szy huang-ti III i tak dalej. matematycy trudzili sie nad wynajdywaniem nowych systemow liczbowych, skomplikowanych rownan, niewyobrazalnych figur geometrycznych, wiedzac dobrze, ze ich prace sa jalowe i nikomu nie przynosza pozytku. przyrodnicy obiecywali, ze wyhoduja drzewo, ktorego korona tkwi w ziemi, a korzenie siegaja nieba, a takze ziarno pszenicy wielkie jak piesc.

na koniec cesarz zapragnal niesmiertelnosci. lekarze dokonywali okrutnych doswiadczen na ludziach i zwierzetach, aby zdobyc tajemnice wiecznego serca, wiecznej watroby, wiecznych pluc. ow cesarz, jak sie czesto zdarza ludziom czynu, pragnal odmienic oblicze nieba i ziemi, aby imie jego na zawsze zapisalo sie w pamieci przyszlych pokolen. nie rozumial, ze zycie zwyklego wiesniaka, szewca, czy handlarzy warzyw jest znacznie bardziej godne szacunku i podziwu - on sam natomiast staje sie bezkrwista litera, symbolem posrod wielu monotonnie powtarzajacych sie symboli szalenstwa i gwaltu. jak na tyle zbrodni, jak na tyle spustoszen, jakie czynil w umyslach i duszach ludzkich, smierc mial okrutnie banalna. udlawil sie gronem winnej latorosli. aby sprzatnac go z powierzchni ziemi, natura nie wysilila sie ani na orkan, ani na potop.

zapytasz pewne, po co to wszystko opowiadam i jaki zwiazek ma ta historia o dalekim i obcym wladcy z twoja kropla wody. odpowiem tobie na pewno niezbyt jasno i skladnie, w nadziei, ze zrozumiesz slowa czlowieka, ktory pelen jest zlych przeczuc i niepokoju. otoz obawiam sie, ze ty i tobie podobni wyruszacie na niebezpieczna wyprawe, ktora przyniesc moze ludzkosci nie tylko korzysci, ale takze wielkie, nie dajace sie naprawic szkody. czy nie zauwazyles, ze im bardziej srodki, narzedzia obserwcji doskonala sie, tym bardziej cele staja sie odlegle i nieuchwytne. z kazdym nowym odkryciem otwiera sie nowa otchlan. jestesmy coraz bardziej samotni w tajemniczej pustce wszechswiata.

wiem, ze pragniecie wyprowadzic ludzi z labiryntu zabobonu i przypadku, ze chcecie im dac wiedze pewna i jasna, jedyna - waszym zdaniem - obrone przed lekiem i niepokojem. ale czy przyniesie ona istotna ulge, jesli zastapimy slowo opatrznosc slowem koniecznosc.

zarzucisz mi zapewne, ze nasza sztuka nie rozwiazuje zadnej zagadki przyrody. naszym zadaniem nie jest rozwiazywanie zagadek, ale uswiadomienie ich sobie, pochylenie glowy przed nimi, a takze przygotowanie oczu na nieustajacy zachwyt i zdziwienie. jesli jednak koniecznie zalezy tobie na wynalazkach, to powiem, ze jestem dumny z tego, iz udalo mi sie zestawic pewien szczegolnie intensywny rodzaj kobaltu ze swietlista, cytrynowa zolcia, jak rowniez zanotowac refleks poludniowego swiatla, ktore pada przez grube szklo na szara sciane.

narzedzia jakimi poslugujemy sie, sa istotnie prymitywne - kij z przytwierdzona na koncu kepka szczeciny, prostokatna deska, pigmenty, oleje - i nie zmienily sie one od stuleci, podobnie jak cialo i natura ludzka. jesli dobrze rozumiem moje zadanie, polega ono na godzeniu czlowieka z otaczajaca rzeczywistoscia, dlatego ja i moi cechowi bracia powtarzamy nieskonczona ilosc razy niebo i obloki, portrety miast i ludzi - caly ten kramarski kosmos, bo w nim tylko czujemy sie bezpieczni i szczesliwi.

nasze drogi rozchodza sie. wiem, ze nie zdolam ciebie przekonac i ze nie zarzucisz szlifowania soczewek ani wznoszenia swojej wiezy babel. pozwol jednak, ze i my bedziemy uprawiali nasz archaiczny proceder, ze bedziemy mowili swiatu slowa pojednania, mowili o radosci z odnalezionej harmonii, o wiecznym pragnieniu odwzajemnionej milosci.

list johannesa vermeera do antoniego van leeuwenhoeka, z. herbert: martwa natura z wedzidlem. wyd. dolnoslaskie, wroclaw 1993.

2009-02-19T19:32:00.000+01:00

naomi campbell, patrick demachelier.

2009-02-19T19:31:00.000+01:00

- boponiewaz potykam sie o slowa, wpadam miedzy nie, przerywam wlasny tok myslowy, dokonujac sabotazu samej siebie. rozumiesz? ta cala destylacja mysli, slow, etc. meczy mnie i mam jej serdecznie dosc.

- mhm, spokojnie i dlatego zdezerterowalas, mam racje?

- tak, masz racje.- odparlam, smiejac sie w duchu z ironii losu. przeciez jeszcze nie tak dawno, zaledwie pare lat temu wspolnie z p. ratowalismy zycie a., dzwoniac o swicie po karetke, gdyz zbyt intensywny tryb zycia a. doprowadzil jego organizm do granic wytrzymalosci.

teraz a. ratuje mnie, mniej spektakularnie i bez elektrowstrzasow, przed arytmia, tym razem nie serca, lecz myslowa.

a., jedna z najbardziej kolorowych postaci, jaka mialam szczescie spotkac na swej drodze zyciowej, siedzial na przeciwko mnie, uwaznie wypatrujac mej reakcji.

- no swietnie i to jest powod, dla ktorego odmawiasz referatu i udzialu w naszej grupie? cholera, jak dlugo w niej jestes? rok, tak?

-mhm.

- wlasnie. zdazylas zatem zauwazyc, ze nie zbieramy sie po to zeby konkurowac miedzy soba jakimis osiagnieciami naukowo-dydaktycznymi, lecz raczej po to, aby moc wytapetowac na nowo nasza skromna wieze z kosci sloniowej. do diabla, sadzisz, ze p. siedzial nad swoim referatem o lessingu dluzej niz 2h? watpie. zapewne nabazgrolil cos pol godziny przed spotkaniem, a reszte bezczelnie wyssal z palca i okrasil durnym usmiechem ;).

- :)) no ok, ale przeciez i ty znasz uczucie milczacego wymogu znajomosci klasyki, dziel wszelakich, whatever. i kiedy cos czytasz na pewno tez wisi nad toba przekleta intertekstualnosc i obawa, ze w calej tej mnogosci kontekstow nie bedziesz w stanie uchwycic elementow niosacych sens danego dziela?

- tak, jasne, ale ktoz z nas nie siedzial nad tekstem pol nocy, rozumiejac koniec koncow tylko jeden akapit? mh? tylko, ze na tym to wlasnie polega, zeby sie tego zrozumienia probowac nauczyc. poza tym mysle, ze o wiele wazniejszy jest fakt, ze mozemy spotykac sie razem, wymieniac sie miedzy soba wiedza i doswiadczeniem, wzajemnie sie wspierac i wspolnie probowac obejsc sie z presja, ktora czasem nas przerasta.

- tak ale ta presja wynika tez ze swiadomosci, ze pracuje z klasycznym tekstem. dzielem, ktore istnieje bez wzgledu na to, czy jego status jest ukonstytuowany, dobry, godny swego miana. i czasem zastanawiam sie nad tym, czy jakas szmirowata ksiazeczka tudziez zwykly zachod slonca nie zainspirowalaby i rozwinely mnie bardziej anizeli te historie o pelnych idealow anty- & bohaterach, slodkich damach ich serca i happy endzie. poza tym kto zdecydowal o tym, ze schiller jest o wiele bardziej uznanym klasykiem od wezmy na przyklad takiego lenza. szalenca genialnego, ktorego dziela schowane gdzies miedzy regalami goethego i schillera odchodza w zapomnienie i tylko od czasu do czasu zostaja wygrzebane przez jakiegos jeszcze bardziej od lenza nawiedzonego naukowca?

-wlasnie i to jest pytanie, ktore zadasz podczas kolejnego spotkania w grupie i nie chce slyszec zadnego ale, on tez nie :) - stwierdzil a., wskazujac przy tym na oddalona o kilkanascie metrow od naszej knajpki mieszczanska fasade domu goethego, napawajac sie przy tym kawalkiem chleba, ktorym zebral resztki sosu z talerza oraz zniesmaczone spojrzenia przystolikowych sasiadow. - tak, tak, za takie wylizywanie dostalbym we francji dozywocie, tutaj na szczescie nikt za to nie skazuje na potepienie ;)

2009-02-19T19:29:00.000+01:00

the

smallest

book
in
the
world.

2009-02-19T19:26:00.000+01:00

barbara in night cap, william klein, 1956.

dialégomai

2009-02-19T19:24:00.000+01:00

jego rzeczowosc, opieranie sie na definicjach i faktach, moje nieustajace zainteresowanie czlowiekiem, emocjami. jego powsciagliwosc, moje zwierzenia. jego opowiesci o wielkim swiecie i przezytych w nim przygodach i moja zaciszna, przytulna prywatnosc. jego anegdoty, poezje, historie i konstruowanie enigmatycznej, pelnej niedopowiedzen atmosfery. moja poddancza wrecz niepewnosc i defensywa, pelna oczekiwania na cos niespodziewanego, nastepnego, zasakakujacego.

wspolne potkniecia, usmiechy i chwile brzemiennego w niewypowiedziane slowa milczenia. wzajemne przenikanie sie odrebnie uksztaltowanych i egzystujacych wyobrazni oraz percepcji.

spotkanie, majace miejsce prawieze codzienne.

i pozniejsza wiwisekcja rytualow odbytej rozmowy, jednej, ciaglej, pozbawionej tak naprawde poczatku i konca.

zblizenie, oddalenie, ustawianie ostrosci, tonu, koloryzowanie. i uswiadamianie sobie faktu, iz kazda kolejna odslona to wielki dar. zaszczyt moznosci zajrzenia do wnetrza. mimo nalozenia maski, jednej, drugiej, kolejnej. i drobna satysfakcja, nastepujaca w momencie, gdy nagle, czesto niezamierzenie, maska ulega przesunieciu, obnazajac nieszczelne miejsce i skrzetnie ukrywane tresci. wkroczenie do sfery imtymnej, strzezonej armia slow, mysli, gestow. i ponowne ustawianie granic, ich przebudowywanie tudziez czesciowa z nich rezygnacja. na rzecz kolejnej gry odsloniec i przykryc, utraty i zysku, zdrady i zwierzen.

w nadziei na? byc moze na cud paradoxu, ze poslugujac sie tak pelnym dystansu medium, jakim jest internet, choc na chwile uda wywolac sie wrazenie bliskosci i autentycznosci.

2009-02-19T19:22:00.000+01:00

2009-02-19T19:20:00.000+01:00

au pont de l'alma, robert doisneau.

bog wymyslil paryzan, by cudzoziemcy nie mogli zrozumiec francuzow – pisal aleksander dumas, syn. a to wszystko sklada sie na jedno slowo: paryzjanizm.

2009-02-19T19:18:00.000+01:00

behind the gare st. lazare, henri cartier-bresson, 1932.

2009-02-19T19:17:00.000+01:00

imperial palace, kioto, arnold newman, 1981.

paradise lost

2009-02-19T19:15:00.002+01:00

casting wreszcie dobiegl konca. zbyt wielka ma nieufnosc wobec milosci, zbyt nikla odwaga, aby wyjsc jej naprzeciw. proba odzyskania raju na nowo, poprzez regresje, badz w jakikolwiek inny sposob z gory skazana byla na niepowodzenie.

czas zatem bylo porzucic obrazy pieczolowicie dotychczas idealizowane, aby nie poczuc sie jak bohater slynnej anegdoty, usilujacy odnalezc zagubiony klucz i wedrujacy wokol latarni, poniewaz tam najjasniej. :)

i nagle poczulam sie wolna, po raz pierwszy od dluzszego czasu. wypelniona praca i zajeciami, rzeczami trudnymi, ale sprawiajacymi, ze z powodzeniem udalo mi sie odnalezc inne drogi do zinterpretowania codziennosci.

obecnie napawam sie drobnostkami, pozbawionymi pozornie znaczenia. coraz rzadziej pije kawe na ulicy w drodze do pracy. sniadanie nabralo charakateru malej uczty, nawet za cene okruchow pieczywa i plam po kawie w lozku. powoli doceniam luxus samotnosci. przestala przeszkadzac mi porozrzucana w pospiechu bielizna i fakt, ze w rozczochranych wlosach i maseczce na twarzy spedzam pol dnia przy sesji kubrickowych dvd. codziennosc stala sie metafora wycieczki/ucieczki do swiata zmyslowej refleksji, podrozy w postaci roznorodnosci stylow, estetycznych form, tresci.

z checia przejelam role w moim malym selfmade-teatrzyku, w ktorym granice melancholii utrzymane sa dzieki zgrabnie skonstruowanej, zwartej fabule. smieje sie zatem z zamierzchlej listy zyczen, skarg i zazalen definujacych ma owczesna egzystencje. nie odczuwam juz potrzeby kruszenia kopii w poczuciu nieodwolalnej dla uratowania ludzkosci misji. odrzucam odwieczne porownywanie sie i perfekcjonizowanie kazdego najdrobniejszego detalu. rozbijam przestrzen dotychczas przeze mnie zamieszkiwana. zmieniam granice i sposob spojrzenia na otaczajaca mnie rzeczywstosc, zaczynajac spogladac na nia jak na maly, prywatny raj i wierzac w to, ze wiele zalezy od perspektywy.

i tylko czasem, gdy logistyka codziennosci przytlacza mnie swym ciezarem, gdy nie potrafie uniesc juz zbyt wielkiego natloku zmeczenia, wowczas zaczynam marzyc o urlopie, o oddaleniu sie. zdajac sobie przy tym doskonale sprawe z faktu, iz byloby ono niczym innym jak tylko adekwatnym odzwierciedleniem codziennosci, w ktorym zmianie uleglby jedynie kolor tla. na bardziej krzykliwy, wypelniony iluzjami.

miodosytnia

2009-02-19T19:15:00.001+01:00

ciekawi mnie, w jaki sposob napawacie sie miodem?

- zanurzajac w nim koniuszek palca?

- powoli nabierajac go na lyzeczke?

- zaledwie maczajac w nim usta?

- wypelniajac nim usta po brzegi?

- smarujac nim cale cialo

a moze

- upajajac sie nim do utraty zmyslow i umyslow? ;)

2009-02-19T19:10:00.000+01:00

parlourmaid and under-parlourmaid ready to serve dinner, bill brandt, 1933.

nie potrafie na razie pisac, tak jak bym tego sobie zyczyla. nie umiem, poniewaz nie moge sobie na razie pozwolic na luxus stworzenia textu koherentnego. na stworzenie czegos zrozumialego, wywazonego w perspektywie, stopniach konstrukcji a zarazem lekkiego i bliskiego.

textu pozwalajacego zawrzec mi pakt z czytelnikiem. malej ekonomii, polegajacej na wymianie mysli, na wierze w slowo przeczytane, na otwarciu sie na skonstruowana przeze mnie iluzje, czy tez na chwiliowym przystanieciu przed obrazem tutaj eksponowanym i ewokowaniu wyobrazonego swiata.

blog jest dla mnie w pewien sposob przedluzeniem rzeczywistosci. projekcja, przestrzenia w ktorej iluzja i tzw. prawdziwe fakty zyja ze soba w symbiozie, nie przeczac zasadom tego miejsca. tutaj bawie sie moja tozsamoscia, ktora byc moze czasem nabywa charakteru falszerza. ale ta druga czesc rzeczywistosci jest na razie zbyt trudna i malo mi przyjazna.

obecnie trudno mi uwierzyc w to, ze bedzie mnie stac na ukonczenie studiow. tym bardziej, ze nikt nie zna mej sytuacji na tyle, iz moglabym mu uwierzyc, gdyby skierowal on w ma strone slowa pocieszenia: nie martw sie, dasz sobie rade. czasami brak mi tego bardzo.

tak, oczywiscie, zdaje sobie doskonale sprawe z faktu, iz powinnam zrobic wszystko, aby studia zakonczyc. bo jesli tego nie zrobie, to czeka mnie rodzinna inkwizycja na bozenarodzenie, wazaca lekka dlonia me czyny. i nie, nie przejmuje sie tym na tyle, aby moglo mnie to naprawde zmartwic. gorzej, gdy uswiadomie sobie, ze i ja kiedys zechce zasiasc w takiej instytucji i zaczne oceniac zycie mych dzieci na podstawie wlasnych nieskonczonych projektow zyciowych. ze byc moze probowala bede za pomoca moich dzieci zrekompensowac swoja przeszlosc. a wszystko to tylko dlatego, poniewaz nie bede w stanie wybaczyc sobie, ze bylam kiedys zbyt slaba, aby utrzymac sie i nie spasc o kilka klas w dol, pieprzac w ten sposob dokumentnie caly mozolnie konstruowany habitus i skazujac sie na egzystencje bedaca zdecydowanie ponizej mych mozliwosci.

tkwie zatem zawieszona pomiedzy biurkiem a szukaniem srodkow finansowych do zycia, pomiedzy tworzeniem textu a jego odbiorem. i nie stac mnie na nic wiecej jak tylko na podawanie tutaj surowych, ciezkostrawnych kawalkow lub rzeczy powtarzanych, zaslyszanych i przezutych juz tysiackrotnie.

2009-02-19T19:08:00.000+01:00

avalon fallen in shrubbery, david lachapelle, 1995.

- ty sie tak za bardzo nie ciesz. niebawem czeka cie konferencja prasowa, na ktorej bedziesz musial cos o tych smiesznych slimaczkach opowiedziec.

- ech, kupie sobie okulary sloneczne i spokojnie, poradze sobie. ;) ty natomiast bedziesz miala o wiele trudniej, bo bedziesz musiala produkowac sie przed ludzmi, oprowadzajac ich po wystawie.

- ah, tym sie nie martwie, zdradzisz mi przeciez tajemnice twoich ogrodowych, barokowych dziwactw ;)

-no way :))

-boponiewaz? :)

- bo wierze w to, ze poradzisz sobie doskonale bez mojej pomocy ;) w koncu piszesz juz magistra prawda? bedziesz wiec w stanie dorobic kilka roznych ideologii do mego Dziela Sztuki ;)

- phi, od mojego magistra z daleka prosze, to dla mnie tak samo drazliwe jak twoje slimaczki dla ciebie :P

- nie przejmuj sie, zapewne, gdy skonczysz go pisac wejdzie w zycie nowa ustawa, stwierdzajaca, ze jestes nadkwalifikowana. i spedzisz kolejne piec lat na odkrecaniu calej swej wiedzy, zabijaniu skrzetnie wyhodowanych schillerowych komorek i uczeniu sie spojrzenia na rzeczy ponownie w sposob powierzchowny i upraszczajacy ;)

- coz, mam wrazenie, ze te umiejetnosc nabede i bez wprowadzenia takowej ustawy.

- ha ha, podwinac tobie spodnie? zmokly ci madralo :)

- chcialbys :)

- pewnie, ze bym chcial ;)

tworzac barokowe meandry ogrodowej architektury spedzilismy z amerykanskim profkiemartysta kilka wysmienitych godzin, wypelnionych interesujaca wymiana mysli, dowcipem, ale przede wszystkim erotyzmem. erotyzmem wywodzacym sie byc moze z faktu, ze bylismy dla siebie zakazanym owocem. lub wynikajcym raczej tylko z powodu tego, ze chaos, bloto, deszcz i naturalnosc zaistnialej sytuacji uczynily ja malo sterylna i dosc wyjatkowa.

i nagle, w obliczu powyzszego przezycia moja przedwczorajsza kolacja z przystojnym, mlodym chlopcem, pozniejsza przjazdzka jego ekskluzywym autem i maslane spojrzenie staly sie tylko bezbarwnym dodatkiem i pustym przezyciem. pozbawionym chocby grama iskry. bedacym podla imitacja, inscenizacja, byc moze obustronna, obelga wymierzona przeciw spontanicznosci. czyms malo intensywnym i nieprzekonujacym, uwiezionym w konwencjach, wyrachowanym zamierzeniem, zbyt oczywistym niestety, aby moglo ono zostac uwienczone sukcesem.

2009-02-19T19:07:00.001+01:00

. . . the best writing is certainly when you are in love.

e. hemingway

2009-02-19T19:04:00.000+01:00

cameriere, il conto , per favore ;))

2009-02-19T19:02:00.000+01:00

- ty dziwko!!! jak smialas mnie zdradzic! - wrzasnal k., teatralnym gestem odrzucajac serwetke.

tlumiac smiech, wstalam od stolu i rownie donosnym glosem stwierdzilam:

- o nie! ja sobie nie pozwole! tez mi cos, co za tupet! swinia!

szarpnelam torebke z krzesla i udalam sie ku wyjsciu. k. pobiegl za mna, nie zwracajac uwagi na oburzonych gosci w restauracji i spanikowanych kelnerow.

bedac juz u drzwi zaczelismy rozgladac sie za ch. ale ch. nie bylo. zrozumielismy, ze nie mamy wyjscia. blyskawicznym ruchem zdjelam szpilki, zadarlam sukienke i podajac k. ma dlon, rzucilismy sie do ucieczki. bieglismy ile sil w nogach, wzdluz wybrzeza, roztracajac przechodniow. nie bylo to jednak latwe, zwazywszy, ze mielismy za soba kilka lampek wina i 5-daniowe menü. okrzyki wloskich kelnerow stawaly sie coraz to donosniejsze, a my placzac ze smiechu tracilismy juz nadzieje na to, ze zdolamy uciec. wtem, ni stad ni zowad pojawil sie ch. rozbawiony sytuacja, podjechal i otworzyl nam drzwi, wsiedlismy wiec predko do auta i szczesliwie odjechalismy.

tak bylo okolo 10 lat temu, czyli w czasach kiedy zaczyna sie experymentowanie i testowanie swiata na wlasna reke, a wszystko to polaczone z cudowna beztroska. bylismy wowczas przekonani, ze zycie bez sprawdzenia jakie to uczucie, gdy nie zaplaci sie rachunku w jednej z najdrozszych restauracji w miescie, nie ma sensu. ulozylismy zatem misterny plan, ze wybierzemy sie do wlocha, zamowimy 5-daniowy posilek a po uplywie 3 godzin teatralnie opuscimy lokal i uciekniemy wsiadajac do samochodu ch., ktory podjedzie autem pod wejscie lokalu, aby nas wybawic. w celu uwiarygodnienia niezaplacenia postanowilismy wszystko przedramatyzowac i rozegrac scene klocacej sie pary. wszystko poszloby jak z platka, gdyby nie ch., ktory jak kazdy szanujacy sie flegmatyk, spoznil sie o pare minut. jednak nie mielismy mu tego za zle, bo przeciez wszystko zakonczylo sie boskim happy endem.

wczoraj spedzilam tam wieczor z jednym z piatkowych amantow. wieczor byl na tyle nudny, ze myslalam caly czas tylko o tym, czy ktorys z kelnerow mnie w koncu rozpozna. ale zaden z nich nie byl skory do wymuszania na mnie owczesnej sumy. a szkoda ;)

2009-02-19T19:00:00.000+01:00

goldfish glass, herbert list, 1937.

swiete oburzenie zapanowalo w instytucie, poniewaz everybodysdarling vel j., bez pytania o zgode zaszla w ciaze. fakt ten wywolal lawine plotek i niedomowien wsrod wszystkich przedstawicieli tejze chwalebnej instytucji, poczynajac od profesorskiego grona na bibliotekarce konczac. j. natrafila na niezrozumienie i zlosc. bo przeciez jak to? tak sobie ot? w trakcie pisania magistra? a co z kariera naukowa? i kto jest ojcem, bo chyba nie ten 10 lat mlodszy od niej wloch, ktory jest jeszcze niedojrzalym dzieckiem, pozbawionym zawodu?

j. stala jak zwykle skromnie i asertywnie. tak, onze to i tak ona czuje sie wysmienicie i jest szczesliwa, po czym napiecie odwrocila sie i poszla pozostawiajac za soba niewygodna konsternacje.

j. zawsze profesjonalnie podchodzila do studiow i nigdy nie definiowala sie przez swoja kobiecosc. ubrana alternatywnie lub sportowo. czasem przez pomylke zdarzalo jej sie wlozyc odmienna pare butow. z pogarda wyrazala sie o studentkach noszacych mini i majacych silny makeup: one chca sie przypodobac - mowila, wydymajac wzgradliwie usta.

ucieszylam sie bardzo na te "ciazowa" nowine. wreszcie j. bedzie miala doskonaly, mocny argument przeciw wykorzystujacemu ja do krwi profkowi. z pewnoscia zyska tez nowa szanse na wyjscie z depresji. i nawet jesli stanie sie samotnie wychowujaca matka - z ktorego to faktu ona rowniez zdaje sobie doskonale sprawe - to zyje w kraju, w ktorym zostanie otoczona dobra opieka, zarowno przez panstwo jak i przez wlasna rodzine. tak naprawde j. nie miala nigdy zamiaru zyc wg wypolsterowanych mieszczanskich schematow. jej osobowosc nie przystawala tez do tradycyjnych wyobrazen o roli kobiety, jakie posiadaja oburzeni czlonkowie instytutu.

cieszac sie jej szczesciem dostrzeglam nagle, ze moje skrzetnie zaplanowane i wypelnione po brzegi zycie jest niczym wiecej jak tylko logistycznym mechanizmem. funkcjonujacym raz lepiej, raz gorzej. i mimo faktu, ze dzieje sie w nim tak wiele, to naprawde nie wydarza sie nic. postanowilam zatem to zmienic i powrocic do zycia. umowilam sie w piatek w pijanym amoku z kilkoma facetami, rozdajac moj numer telefonu na prawo i lewo. ;) oczywiscie nie pokladam w te spotkania, czyli pojscia na tzw. kawe zadnych wielkich nadziei. niemniej jednak sa one dla mnie dumnym dowodem na to, ze przestalam wreszcie uciekac od tego wielkiego, zlego swiata, istniejacego sobie gdzies tam, w oddali, na zewnatrz. :)

2009-02-19T18:58:00.000+01:00

ares i afrodyta, dom m. lukrecjusza fronto, pompeje, 1 w.n.e.

zdobywanie kolejnych stopni wiedzy, mozolne ksztaltowanie poczucia piekna i formowanie slynnego habitusu, na ktorego temat tak wiele napisal bourdieu, prowadzi koniec koncow do tego, ze przekraczajac prog kolejnego baru, zmuszonym jest sie stwierdzic: nie, dziekuje, nie mam wiecej pytan. do podobnego wniosku doszla wczoraj a., ktora po przeskanowaniu meskiej obsady orzekla: i znow zmarnowalysmy nasza pomadke ;)

zaiste, meska czesc publicznosci prezentowala sie tego wieczoru malo pociagajaco, ale bylo jeszcze wczesnie, wiec nie porzucajac nadziei zatopilysmy sie w rozmowie. zastanawialysmy sie nad tym, dlaczego niektorzy mezczyzni sa dla nas interesujacy, inni mniej? co sprawia, ze jednych odbieramy jako kochanych i milych, ale niezbyt godnych naszej uwagi, drugich z kolei nie tknelybysmy nawet kijem. probowalysmy przeanalizowac dla ktorych mezczyzn traci sie zmysly i gotowym jest sie oddac zycie.

jednak gdy juz powoli zblizalysmy sie do uroczystego aktu rozebrania teorii samca-alfy na czesci pierwsze, a. przerwala mi nagle we wpol zdania i poslala promieniajcy usmiech w kierunku drzwi. zaciekawiona obejrzalam sie i ujrzalam grupke jej znajomych, podazajaca w naszym kierunku z zamiarem przylaczenia sie do nas. coz - pomyslalam - zmuszone bedziemy zatem spakowac biologiczne teorie i oddac sie nuzacemu smalltalkowi. oh, jak bardzo sie mylilam...

j. okazal sie dobrym, dawnym przyjacielem a., muzykiem, zamieszkalym w kolonii. wysoki, ciemny, atrakcyjny & jak przystalo na nieprzecietnego mezczyzne: zonaty. nie minelo kilka chwil, a zdazylam zapomniec o wszelkich teoriach, w niepamiec odeslac jakiekolwiek rozwazania. slowa wypowiadane przez niego, spojrzenie, cieply, gleboki tembr glosu spowodowaly, ze poczulam sie kobieta i zatracilam poczucie rzeczywistosci. za wszelka cene chcialam sie mu przypodobac, napawac sie jego bliskoscia i zainteresowaniem moja osoba. imponowala mi jego dominacja, nie, niekoniecznie w sensie przewagi intelektualnej, byl to raczej rodzaj prawdziwej meskiej dominacji, oszalamiajacej aury wladzy, polaczonej jednak z pewna doza podatnosci na zranienie. winne niewiniatko, definiujace mnie w sposob bardzo zmyslowy i wytwarzajace automatycznie lozkowa atmosfere.

obecnosc j. sprawila, ze nabralam nieslychanej pewnosci siebie, graniczacej wrecz z bezczelnoscia. chcac przypodobac sie mu jeszcze bardziej wypakowalam niczym kolorowe galganki cala swa wiedze, nabyta w czasie studiow, /cholera, na cos w koncu przydac sie musialy ;) / poczynajac od arbitralnych znakow i de saussureowych teorii a konczac na minimal art, strannie przy tym wszystko dowcipem i dwuznacznoscia okraszajac. j. sluchal skwapliwie i z uwaga, aby po pewnym czasie stwierdzic, ze tak w zasadzie, malo go to wszystko interesuje i nie sprawia na nim zbyt wielkiego wrazenia. zamarlam. no jasna cholera! - pomyslalam - niech sobie zatem podziwia glebie swego australijskiego shiraz i gracje stopki od kieliszka.

- jestes po prostu okropny, wiesz? - powiedzialam wyniosle i z chlodnym usmiechem odsunelam krzeslo z zamiarem powstania. j. rozbawila ma emocjonalna reakcja. idac w kierunku parkietu slyszalam jego coraz donosniejszy smiech. podirytowana zaczelam tanczyc i flirtowac z tanczacymi obok mezczyznami. j. przygladal mi sie, nie spuszczajac mnie ani na moment z oka. nie ruszyl sie jednak z miejsca. siedzial i saczyl sobie najspokojniej w swiecie kolejny kieliszek wina. po kilkunastu minutach postanowilam zrobic pauze i podejsc do stolika, by ugasic pragnienie /czyli napic sie plynu, oczywiscie ;) /. j. ozywil sie i poprosil abym zostala przy nim i nie tanczyla juz wiecej. ha! wiec jednak... usluchalam i nie pozalowalam tej decyzji...

dzis rano moglabym przysiac, ze wreszcie dane mi bylo wczoraj zglebic tajemnice meskiego magnetyzmu :)

2009-02-19T18:56:00.000+01:00

trompe l'oeil-stilleven, samuel van hoogstraten, 1664.

fragment prozy moze popsuc sie nagle, niby kawalek poledwicy. od lat spostrzegam oznaki gnicia w moim pisaniu. jak ja przechodzi ono swoje anginy, swoje zoltaczki, swoje zapalenia wyrostka, wyprzedza mnie jednak na drodze do ogolnego rozkladu. w gruncie rzeczy gnicie oznacza koniec skladnikow nieczystych i powrot do praw chemicznie czystego sodu, magnezu, wegla. moja proza gnije od strony skladni, zmierzajac - z wielkim wysilkiem - ku prostocie. przypuszczam, ze dlatego nie umiem juz pisac koherentnie. slowa wierzgaja, zrzucaja mnie natychmiast na ziemie. fixer les vertiges - jak to milo! ale ja czuje, ze powinienem ustalac elementy. wiersze na to czekaja i pewne rodzaje powiesci, nawet teatru. reszta jest faszerowaniem i nie wychodzi mi na dobre. chociaz, czy rzeczywiscie najwazniejsze sa elementy? przeciez opis wegla jest mniej interesujacy niz opis historii rodziny guermantes.

mam niejasne uczucie, ze te elementy, w ktore celuje, sa jakby na granicy kompozycji. nastepuje odwrocenie punktu widzenia szkolnej chemii. tam, gdzie kompozycja dochodzi do swojej ostatecznej granicy, otwiera sie teren elementow podstawowych. ustalic je i jezeli to mozliwe, stac sie nimi.

cortazar /gra w klasy: morelliana/

2009-02-19T18:54:00.000+01:00

philip-lorca di corcia

exhibicjonizm na blogu jako danie glowne. podane w przerozny sposob. czasem lykane w pospiechu, parzac w usta. czasem stezale, zimne, ciezkostrawne. popijane czyms silniejszym dla lzejszego przelkniecia. nieraz podane na srebrnym talerzu, krolewsko, innym razem zle, niedbale, slabo doprawione, u zakochanych czesto przeslodzone lub przesolone do granic mozliwosci.

ale zawsze przyciagajace uwage zglodnialych spojrzen, spragnionych liter dusz. niekoniecznie dlatego, ze konsumowalismy to juz wiele razy, przezuwajac jak osiolek siano lub delektujac sie kazda mysla, lecz raczej dlatego, ze ma ono posmak nowalijek. nowe wizje, wyzwalajace poczucie nadejscia czegos lepszego, nie przesiaknietego jeszcze gorzka polewa rozczarowania. lapiemy wiec przynete, wchlaniamy, aby po chwili moc oddac sie grze zmyslow, mysli. polykamy, pozbawiajac sie czasem luxusu przetrawienia, zatrzymania sie, odpoczynku, wchlaniamy kolejny kes, skwapliwie korzystajac z nadmiaru i roznorodnosci. w pelni swiadomym, ze kolejne napelnienie ust to tylko preludium do nastepnego. uznajac za malo istotne, ile w tym wszystkim prawdy lub tez fikcji, wazne, aby wygralo batalie o laske naszego podniebienia.

w zasadzie to uwodzicielsko prosty sposob na spedzenie chwili, rozbudzajacy plonne nadzieje i pozadanie pelniejszego zycia, w ktorym emocje, uczucia i mysli nareszcie znajda swe wlasciwe, starannie przypisane im przez nas miejsce.

2009-02-19T18:52:00.000+01:00

I wanna be loved by you, just you,
And nobody else but you,
I wanna be loved by you, alone!
Boop-boop-a-doop!

I wanna kissed by you, just you,
Nobody else but you,
I wanna be kissed by you, alone!

Boop-boop, I couldn't aspire,
To anything higher,
Than, filled with desire,
To make you my own!
Boop-boop-a-doop, boop-boop-a-doop!

I wanna be loved by you, just you,
And nobody else but you,
I wanna be loved by you, alone!

Aa-ah-um! Boop-boop-a-doop!

Daddle-at-dat-dat-dum, I couldn't aspire,
To anything higher,
Than, filled with desire,
To make you my own,
Bup-bum, butle-doodle-dum-bum!

I wanna be loved by you, just you,
Nobody else but you,
I wanna be loved by you, a-lup-a-dup-a-dup-a-dup!
Boop-boop-a-doop

2009-02-19T18:50:00.000+01:00

musical fete, giovanni paolo pannini, 1747.

pompatycznie, gwarno, dostojnie, choc zywiolowo. atmosfera pelna emocji, wywolana podniosloscia zdarzenia. wszechobecnosc purpury i barokowej obfitosci. nieslychana harmonia, zbieznosc perspektywy, rytmika. wysmienita znajomosc architektury oraz nienaganne opanowanie warsztatu malarskiego. wszystko to powoduje, ze obraz w naturalny sposob tworzy jednolita calosc.

powyzsze dzielo pannini namalowal na zlecenie kardynala la rochefoucald, pelniacego wowczas funkcje kierownika d.s. finansowych w ambasadzie francuskiej w rzymie. przedstawienie ukazane na obrazie, mialo miejsce w teatro argentina - najnowoczesniejszym wowczas teatrze rzymskim - a okazja do jego wystawienia byly prawdopodobnie zaslubiny francuskiego nastepcy tronu - ludwika, syna ludwika XIV z maria jozefina saksonska.

u progu sceny umieszczono 2 alegorie rzek: tybru oraz sekwany, majacych symbolizowac zgode pomiedzy wlochami a francja. nad scena, pod sufitem widnialy personifikacje fam (bogini wiesci slawy, rozglosu i plotki), ktore jedna dlonia podtrzymywaly herb francuskiego monarchy a druga traby, w ktore dely. po lewej stronie fam znajdowaly sie amorki okalajace herb francuskiego nastepcy tronu, wypelniony liliami i delfinami, z prawej strony zas umieszczono aniolki, okalajace herb zony ludwika, bedacy mozaika herbu saksonii, litwy (rycerz na koniu) oraz polski (orzel).

sceneria ukazywala palac boskiego jowisza. muzycy, solisci oraz chor umiejscowieni byli - jak na barok przystalo - na oblokach. nad nimi rozposcierala sie pergola, uwienczona kopula, ktorej podpory zlozone byly z girlandow, kariatyd, i sfinksow. w tle dojrzec mozna bylo kwadryge, z siedzacym w niej bogiem slonca: apollo. bylo to dyskretnym uklonem skierowanym pod adresem francuskiego monarchy.

pannini byl pierwszym malarzem w historii, ktory odwazyl sie zobrazowac orkiestre wraz z basso continuo. zanim jednak do tego przystapil spedzil wiele godzin na przygotowaniach i rysowaniu szkicow, aby odpowiednio oddac kolejnosc i zlozonosc skladu orkiestry oraz instrumentow. pannini zobrazowal tylko czesc orkiestry, pozostala czesc muzykow natomiast znajdowala sie - ku uldze mistrza zapewne - w 6 rzedzie, u gory i zakryta kotarami, niedostepna dla spojrzen publicznosci miala za zadanie tworzyc echo do wygrywanego na scenie utworu.

przedstawienie ukazane na obrazie trudno okreslic mianem koncertu, poniewaz takowe wowczas jeszcze nie istnialy. byl to raczej rodzaj kantaty wykonywanej po wlosku, una solenne cantata. w tamtejszym okresie kantata zawierala rowniez kompozycje dramatyczne, byc moze dlatego tytul opisywanego przedstawienia brzmial: componimento dramatico.

publicznosc skladala sie tylko z zaproszonych gosci, wybranych wg scisle ustalonych zasad. zwykli smiertelnicy, (tzw. popolo romano, czyli lud rzymski) mogli jedynie ograniczyc sie do obejrzenia dekoracji, oczywiscie dopiero w kilka dni po przedstawieniu.

rozporzadzenie miejsc na sali okreslone bylo rowniez skrzetnie ustalonymi regulami. na przeciwko stojacych na scenie aktorow i spiewakow siedzieli kardynalowie. w ten sposob granica pomiedzy swiatem rzeczywistym a fikcja byla bardzo plynna. widz prawie ze niepostrzezenie wprowadzany byl w alegoryczny swiat epiki. przy scenie po prawej i lewej stronie rozpostartego dywanu usadowiono amabasadorow oraz gospodarzy wieczoru. w dalszej kolejnosci umiejscowiono ksiezniczki oraz wytworne damy, a nastepnie wazne rzymskie osobistosci. pannini pilnie baczyl na to, aby kazda z poszczegolnych przedstawionych tu osob byla dobrze rozpoznawalna, poniewaz glownie na tym opierala sie jego owczesna slawa. sam umiescil siebie w prawym dolnym rogu, popijajacego wino i zywiolowo dyskutujacego, co wsrod slabo - jak widac na obrazie - skoncentrowanej publicznosci nie bylo ewenementem. :)

spogladajac na tworczosc panniniego odnosi sie wrazenie, ze jest ona monotonna i malo nowatorska. ze kazdy poszczegolny element architektury malowany byl od linijki, z pedantyczna wrecz precyzja i wyciagnietym jezykiem.

zastanawia mnie, czy zarzut stawiany fotografii przez arogancka sztuke malarska, mowiacy, ze jest ona tylko prostym odtworzeniem rzeczywistosci rownie dobrze moglby odnosic sie do panniniego. intryguje mnie w jaki sposob zareagowalby on na widok wynalazku fotografii? czy bedac wsrod fotografow poczulby sie jednym z nich? i czy mialby dzis rownie wielka szanse stac sie slawnym i dobrym artysta?

2009-02-19T18:48:00.000+01:00

rodney smith

popatrzyl na mnie badawczym spojrzeniem.

- mhm, nie ma zadnego problemu, przedluze pani ten termin o tydzien. jesli to tylko ma sluzyc jakosci pani pracy, dlaczego nie? :)

- dziekuje bardzo.- dodalam z usmiechem i zabralam sie do wyjscia.

profek wyciagnal dlon na pozegnanie, i przygladajac sie uwaznie mej twarzy stwierdzil:

- nie nie nie, pani ...! w ten sposob bawic sie nie bedziemy, prosze usiasc.

shit, pomyslalam, powinnam jednak byla zalatwic te sprawe mailowo.

- co sie dzieje?

- ehm?- zaczerpnelam powietrza, ale profek nie pozwolil mi udzielic odpowiedzi i wtracil pospiesznie:

- prosze pani, musze stwierdzic, ze prezentacja byla ok, ale to nie ten poziom, jaki zwykla pani pokazywac nam wczesniej. prezentacja nie moze byc li i wylacznie powtarzaniem danych zaczerpnietych z literatury i pani o tym doskonale wie, a jednak nie dostosowala sie pani do tego tym razem. jedyna rzecza, ktora mí sie w referacie podobala to pani indywidualna interpretacja i perspektywa, ktora jednak nalezalo znacznie bardziej rozwinac.- tu westchnal teatralnie, po czym dodal pelen rozczarowania - bo wie pani, tak malo jest studentow, ktorzy podchodza do tego co robia z zapalem i jesli taki sie juz znajdzie, to nie chcialbym go tak predko stracic. co wiec sie stalo?

zamyslilam sie, czy podac mu prawdziwy powod. jednak nie zrobilam tego, nie chcialam wypasc jeszcze mniej profesjonalnie. stwierdzilam jedynie, ze malarstwo panniniego jest malo ciekawe i nie ma w sobie nic, co by mnie zainteresowalo, wiec trudno zaglebiac mi sie w te materie. profek popatrzyl swymi madrymi oczyma i po chwili dodal:

- wobec tego ciesze sie juz bardzo na pani pisemna prace, w ktorej to, jak mniemam, zrehabilituje sie pani az nadto.

- tak, postaram sie jak najbardziej.

well. on nawet nie zdaje sobie sprawy z faktu, ze jest jedynym pracownikiem uniwerku, ktory jest w stanie mnie zmotywowac. bo mam dla niego ogromny szacunek. za jego cieplo, poczucie humoru, pedagogiczne podejscie, a przede wszystkim wiedze. niezwykla, ogromna znajomosc materii, z ktorej nie korzysta w sposob kurczowy i katalogowy. zadne jego seminarium, zaden wyklad nie mial nawet znamienia nudnego monologu, byl raczej elokwentna rozmowa ze studentami.

tak naprawde to dosc mam szpagatu pomiedzy rozlicznymi pracami, praktykami, studiami. mimo najszczerszych checi nie jestem obecnie w stanie dorownac poziomowi, na ktorym znajdowalam sie wczesniej. zbyt wiele musze brac pod uwage. but who cares? ;))

dzis zrezygnowalam z dwoch prac na rzecz trzeciej. uznalam, ze musze zbyt wiele nadrobic, chociaz wiem, ze obojetnie ile czasu na nia poswiece, wroce wieczorem do domu z nieczystym sumieniem i przekonaniem, ze tak naprawde zrobilam niewiele.

najchetniej jednak schowalabym sie gdzies daleko lub usiadla w kafejce z wielka szklanka mrozonej kawy i pysznym tortem, majac w glebokim powazaniu wszystko inne...

2009-02-19T18:46:00.000+01:00

gregory colbert

2009-02-19T18:43:00.000+01:00

2009-02-19T18:41:00.000+01:00

swiat istniejacy w filmie bertolucciego stwarza idealna plaszczyzne do projekcji dla wszelkiego rodzaju ascojacji oraz niejednoznacznych tresci. rezyser zezwala odbiorcy na dotarcie do sedna kolejnej warstwy, odnalezienie nastepnego niuansu, odchylenie najmroczniejszego rabka tajemnicy. czyni to jednak w sposob niezwykle spokojny, opanowany, bez zbednego pospiechu konstruujac wraz z kazda pojawiajaca sie meandra ogromne napiecie, ktore stopniowo przechodzi w fascynacje i coraz to wieksza ciekawosc.

obraz bertolucciego jest kompozycja idealna, graniczaca wrecz z metafizyczna iluzja. rzeczywistosc zdaje sie miec tutaj surrealistyczny wymiar, podkreslony wyrafinowana gra wzajemnie przenikajacych sie ksztaltow, form oraz barw. subtelne zastosowanie swiatlocieni, oraz dyskretne rozmieszczenie detali przydaja filmowi specyficznej atmosfery. estetyczna obecnosc kazdego, najdrobniejszego nawet szczegolu opiera sie na jego pozornej swawolnosci, zmieszaniu, naturalnosci. przeinscenizowanie przedmiotow uzytku codziennego uzytku znajduje wyraz jedynie w ich nadmiernej symbolicznosci. jest to dramaturgia traumatycznego wrecz piekna, bolesnej zmyslowosci, przepelnionej metaforyczna glebia, poruszajacej najskrytsze struny ludzkiej wyobrazni.

na tle tej wizualnie pysznej uczty, rozgrywaja sie miedzyludzkie dramaty, zagmatwane, zagubione, czesto trudne do zdefiniowania relacje. gdyz pod estetyczna, wystylizowana powloka pulsuja niewyartykulowane uczucia, skrzetnie skrywane pragnienia, bolesne wspomnienia i uspione namietnosci, ktorych istnienie uswiadomione zostaje dopiero dzieki przybyciu 19-letniej dziewicy, lucy harmon. jej obecnosc spelnia role katalizatora, jest czynnikiem sprawiajacym, ze pasywne zycie mieszkancow toskanskiej villi ponownie zaczyna nabierac barwy i tresci. niepokoj mlodej, niewinnej dziewczyny udziela sie rowniez jej wspolmieszkancom, budzac ich z letargu, sprawiajac jednoczesnie, ze ich dotychczasowa nienagannie utrzymana rownowaga ulega zachwianiu. pozorny raj toskanskiej bohemy okazuje sie nagle cmentarzem zmurszalych oczekiwan i niespelnionych marzen.

przez kilka dni nie potrafilam sie otrzasnac z tego przezycia, znow popadajac w melancholie i niezmierzona tesknote. a przeciez nie bylo to po raz pierwszy, mialam moznosc obejrzec ten film juz wczesniej, kilkakrotnie. podobnie jednak teraz jak i za pierwszym razem, przylapalam sie na tym, ze trudno przyjac mi zmyslowosc sama w sobie, wyizolowana, ze na sile szukam interpretacji, mozliwosci powiazania percepcji zmyslowej z refleksyjnoscia. tak, jak gdyby jedynie ona byla w stanie nadac zmyslom sensu istnienia, ustanawiala prawo do ich egzystencji.

ihre gezeiten & monde

2009-02-19T18:39:00.000+01:00

es ist ein labirynth und wir werden auch keinen weg herausfinden, obgleich wir jenen weg weg schon seit langem kennen. vieles sausen der spindel verdünnt den faden der verzweiflung, und vieles springen des schiffchens verwebt den gram zur absicht, doch wir wollen davon nichts wissen und treten das pedal ohne ziel und werfen das schiffchen ohne nahrung und weben die luft in einen umhang von krankheit.

wir schütteln den baum, bis keine blätter mehr dran sind, und schreien zu den stecken; wir verstören unterdessen die erde mit unserer wut; unser kummer ist ein stumpfes fleisch, und wir werden nicht aufhören, davon zu essen, bis wir an den knochen der erleichterung angelangt sind. unser friede sitzt nicht schon unter der haut, sondern erst im mark, wir sind nicht wiese diesseits des rigor mortis; wir sinken nicht hinab in einen fluß der weisheit, sondern schwimmen allein im jordan. wir haben wenige philosophen unter uns, denn unser blut wurde zu dick gebraut, um die weisheit zu befördern, die eine schwächliche nußschale ist und nur flott macht, wenn der weg bereitet ist und die winde ruhig sind.

a-politycznie

2009-02-19T18:38:00.000+01:00

wykastrowalam drzewo, pozbawiajac go paru galazek lipy i teraz caly pokoj przepelniony jest ich aromatem. galzki lipy nie dorownuja estetyce galzek na wpol kwitnacego kasztanowca, ktorego paczki tryskaja niesamoitym erotyzmem. kiedy zaczynaja sie otwierac-wtedy jest to wowczas najciekwaszy moment-czynia to bardzo harmonijnie, w sposob nieskomplikowany, prosty, ukazujac przy tym nieskazitelna biel i delikatny roz. jednak czesto jest tak, ze purystyczne, eleganckie formy emanuja zimnem.

uroda lipy jest jej zapach, cieplo, ale w rzeczywistosci kazde z tych drzew posiada swoj wlasny urok. oczywiscie cool designerzy wybraliby do dekoracji rozkwitajace galazki kasztanowca.

boje sie otwierac jakiekolwiek strony glowne w internecie, boje sie wlaczac tv, zreszta czynie to niezmiernie rzadko, obawiam sie spojrzec na pierwsze strony gazet. to permanentne bombardowanie informacja jest czasami nie do zniesienia. tym bardziej, ze informacje te sa w sumie homogenizowana papka, ktora jest nam zgrzebnie podawana i nie mamy w sumie na nia duzego wplywu. oczywiscie, istnieje mozliwosc polaryzacji, mozna spacerowac pooczynajac od stron newyorktimesa i konczac np. na faz. oczywiscie mozna porownywac stanowiska stwierdzajac np., ze nastwaienie do wojny w iraku w tych obu krajach od poczatku wojny bylo diametralnie inne. w niemczech przeciwnicy wojny dominowali wszystkie srodki masowego przekazu etc., pozostawiajac zwolennikom niewiele miejsca. w usa odwrotnie. ale tak naprawde, ilu z nas ma czas przegladac prase i porownywac te wszystkie info? ilu ma w ogole swiadomosc tego, ze to co jest nam podawane, w ogromnym stopniu uleglo juz modyfikacji i zostalo grzecznie przyciete do potrzeb odbiorcy? jesli wiec nawet zdecydujemy sie na ten luxus i dekadencko poddamy sie godzinnemu sleczeniu nad relacjami, informacjami itd., porownamy w koncu, aby znalezc konkluzje, to? stwierdzimy, ze moze doszlismy do jakiegos ergo, a moze i jest ono w rzeczywistosci takze papka? a moze zaszlismy o przecznice za daleko i zagubilismy sie kompletnie? ;))

dzis stchorzylam kompletnie, nienawidze takich sztucznych party. ktos w instytucie wymyslil, ze kazdy przyniesie potrawe ze swego kraju i bedziemy mieli swietne przyjecie. byc moze, ale nie jestem tego zwolennikiem. na codzien intrygi, problemy i nagle wszyscy zasiadaja do buleczek z lososiem i posylaja sobie slodko-pierdzace usmiechy. brrrrrr. takie boze narodzenie dla biednych. no i miedzy jedna kanapka a druga oczwiscie pan olek pstryknie nam zdjecie, ach ;)))

list w butelce

2009-02-19T18:37:00.000+01:00

spojrzec na swiat z ukosa, zawadiacko, ujac go w ciekawym swietle. wybrac interesujace ujecie, metafore sposrod wielu innych, mniej wymownych, skostnialych w konwencji. znalezc miejsce niezapomniane, godne utrwalenia, magnetyzujace spojrzenie, odzwierciedlajace dusze. pozwalajace zatracic sie w nim, bez spostrzezenia tego faktu. zablakac wsrod uliczek, przemierzyc most, aby wrocic bezwiednie w to samo miejsce, miejsce punktu wyjscia. sprobowac przesunac naznaczone sobie granice, balansujac na niewidocznej dla oka krawedzi. dotrzec tam, gdzie nie ma rzeczy absolutnych, gdzie wszystko jest wzgledne i ze soba powiazane. gdzie wszystko moze ulec zmianie, a moze nawet stac sie przeciwienstwem tego, czym bylo poprzednio.

absolutyzm milosci

2009-02-19T18:36:00.000+01:00

ona w roli jedynego istniejacego w swiecie, godnego uwagi obiektu. idealnego wytworu jego wyobrazni, ucielesnienia jego zyczen. bedaca zarazem estetyczna konstrukcja w sztucznym swiecie, konstrukcja, w ktorej kazdy element jest tylko kolejnym klockiem w jego grze. grze imaginacji i idealow, majacej zwrocic mu wszystko to, co utracil, z czego zrezygnowal.

on opetany obawa, iz moglaby nagle stac sie nieprzystepna, obca, ze moglaby niepotrzezenie wymknac sie jego wladzy, jego monarchii absolutnej. znajdujacy upragniony spokoj dopiero wowczas, gdyby udaloby mu sie nadac jej wytworzony na miare wlasnych wyobrazen ksztalt. w tym celu zmuszony bylby jednak pozbawic ja jej indywidualnych cech, zanegowac kazdy najmniejszy przejaw obcosci, innosci.

lecz proces tworzenia nosi znamie zbyt wielu schematow, jest zbiorem formulek i powielanych wzorcow. jej lzy i opor sa dla niego jedynie przeciwienstwem apoteozy szczescia, tajemnica, ktora nalezy zglebic, aby odnalezc ostateczne spelnienie milosnej idei.

idei wrecz boskiej, milosci, w ktorej ona zredukowana jest do roli medium i adresatki rownoczesnie. jego afekty, jego mowa wznosza ja na wyzyny estetycznego obiektu, ktoremu ona tak naprawde nigdy nie zdola sprostac, gdyz zmuszona bylaby wowczas porzucic sama siebie. obiektu, bez ktorego jego wyidealizowane pojecie milosci pozbawione podstaw, nie mialoby prawa istnienia. perfekcyjnego uczucia definiujacego jego osobe, legitymujacego jego wladze, bedacego instrumentem narcystycznego potwierdzenia sie.

jej milosc nie jest abstrakcja, czyms odleglym i wyidealizowanym, wobec czego wszystko inne utraciloby swoj sens i znaczenie. jest raczej czescia otaczajacego ja zycia, czyms niezwykle rzeczywistym. ona nie odczuwa potrzeby obalania granic istniejacego swiata, lecz przyjmujac go takim, jaki jest, godzi sie na przypisana jej egzystencje, nawet za cene niezrealizowanych tesknot.

zatem szansa na utworzenie wspolnego swiata jest nikla. miejsce, w ktorym ich uczucia moglyby sie spotkac, dostrzec druga osobe, pojac ja w calym jej jestestwie, nie istnieje. mimo ogromnego potencjalu emocji, bogatego spektrum uczuc, nieslychanej intensywnosci, z gory skazani sa na brak mozliwosci komunikacji, na pozostanie wobec siebie obcym.

2009-02-19T18:22:00.001+01:00

a philosopher went to a closet for ten years to contemplate the question:

what is life?

when he came out, he went in to the street & meet the old colleague, who asked him where in heaven's name he has been all these years.

- in a closet - he replied - i wanted to know what life really is.

- &? have you find an answer?

- yes - he replied - i think it can beest be expressed by saying that life is like a bridge.

- that's all well & good - replied a colleague - but can you be a little more explicit? can you tell me how life is like a bridge?

- oh - replied a philosopher after some thought - maybe you're right, perhaps life is not like a bridge?

2009-02-19T18:19:00.000+01:00

tel od k.

- tak i w piatek n. urzadza wieczor grilowy u swoich rodzicow, bedziesz?

-nie, nic mi o tym nie wiadomo.

-?!?!? n. ciebie nie zaprosila?

-nie. i dlatego nie przyjde, nie chce sie narzucac.

-cos mi nie gra, przeciez nie widzialyscie sie tak dlugo?! co sie stalo?

-nie wiem. postanowilam odczekac.

dzis telefon od n., z zapowiedzia naglej wizyty, wiec jednak. mimo wszystko czulam, ze ten wieczor bedzie trudnym. i nie mylilam sie. poczatki takie jak zawsze. wspaniale. smalltalkowe, dobre wino i duzo smiechu. tak jak gdyby nic sie nie stalo. tak jak zwykle.

ale w pewnym momencie rozmowa spowazniala a n. wybuchnela placzem i obrzucila mnie gradem zarzutow.

- nie, bo to juz nie jestes ty, inna niz bylas kiedys. widzisz tylko twe studia, nie potrafisz juz rozmawiac normalnie o d.pie maryni.

- ?

- nie rozumiesz? ja nie jestem juz taka intelektualna, mam dwojke dzieci, to one razem z r. sa teraz calym moim swiatem i nie potrafie dyskutowac juz z toba na temat literatury tak jak mialo to miejsce kiedys. dlaczego nie chcesz mnie odwiedzic? przeciez wiesz, ze zaplacilabym za twa wize i bilet. doksonale rozumiesz, ze z pozycja r. zalatwilibysmy tobie wszystko bez problemu, nie znajdziesz nawet tygodnia na przyjazd? nie rozumiem.

- n. spojrz, rozejrzyj sie dookola. ty mieszkasz w palacu za poltoramiliona dolarow, jesli nie wiecej. nie zaopatrujesz sie w wallmartach czy innych supermarketach. nie, twoje jablko kosztuje trzy dolary i jest all organic. sadzisz, ze gdybym przyleciala, to moglabym zdac sie na to, ze zafundujesz mi bilet? przeciez musialabym miec rowniez sume na pobyt tam. a na razie jest to dla mnie rzecza niewykonalna.

- no tak, bo tez studiujesz wieki. ja skonczylam studia w 6 lat, nie jestem w stanie pojac dlaczego ty pozwalasz sobie na takie dlugie studiowanie? kto cie potem jeszcze przyjmie do pracy?

- wybacz n. ale zanim zejdziesz ponizej pasa, to musze tobie wyznac, ze jestem dumna z tego, ze za pomoca pieciu miniprac jestem sama w stanie utrzymac sie na wodzie. & yes, masz racje, nie zyje juz tak jak kiedys z d., prowadze raczej alternatywno-marihuanijny zywot. wiele uleglo zmainie, mam swoje skromne krolestwo i jest mi tu na razie dobrze. i chyba nie masz prawa wyrzcuac mi, ze z powodu tamtejszych przezyc nie mialam wowczas sily na studiowanie, prawda?

- tak, oczywiscie masz racje, ale sadze rowniez, ze robisz powazny blad chcac wszystko przeliczyc na pieniadze i czas. te argumenty do mnie nie docieraja, poza tym tamtejsze relacje cenowe nie maja sie nijak do tutejszych.

- tym bardziej wiec.

- mhm, a nie sadzisz, ze przesadzasz w swoim zapracowaniu sie?

- n. twoim studiom towarzyszyl odwieczny komfort, nie musialas martwic sie o nic, oprocz tego, czy dostaniesz zaliczenie. sama chyba dostrzegasz kontrast miedzy nami?

- ale nie mozna byc tak egoistyczna, tydzien ciebie nie zbawi, no przyznaj. przeciez...

- byc moze. ale wliczajac w to jet-lag beda to tak naprawde dwa tygodnie. ale ok, obiecuje zastanowic sie :)

- wiec sie zastanow, bo istnieje powazne ryzyko, ze w przyszlym roku znow zajde w ciaze i nie bedziemy mogly sie upic tak jak zawsze. :)

- no wiesz, mam programowac swoje zycie wg twojego kalendarzyka? ;)

n. odjechala, a mnie zrobilo sie strasznie smutno. jakze trudno utrzymac przyjazn, gdy warunki sa tak extremalnie rozne. n. ma cudowna rodzine, kochajacego meza, wspaniale dzieci. zyje w pieknej willi, nad brzegiem atlantyku, w miejscowosci, w ktorej mel gibson ma jedna ze swych posiadlosci. zaopatruje sie w snobistycznych butikach i jest na ty z kanclerzem niemiec. jej nieslychana uroda, symetryczna i niekonwencjonalna, zniewala nadal, nawet po urodzeniu dwojki dzieci. n. powinna byc najszczesliwsza osoba na swiecie, a tak naprawde umiera z samotnosci. bo trudno o przyjazn w tak hermetycznym i bogatym srodowisku, gdzie byle afera jest newsem dnia. gdzie kazda relacja definiowana jest przez pryzmat oceniania i konkurencji.

paradoksalnie chcac porownac nasze zycie, zmuszona jestem stwierdzic, ze nie potrafie ocenic, ktora z nas jest tak naprawde szczesliwa. bez wzgledu na wszelakie okolicznosci.

jednakze koniec koncow malo to istotne. powinnam raczej zatroszczyc sie o rozpadajaca sie przyjazn, ale nie jestem pewna, czy zbyt wiele rzeczy nie wymknelo sie nam juz spod kontroli.

2009-02-19T18:17:00.000+01:00

am i sitting still?-she asked him.

is my face enough in profile?

shall i hold the bouquet higher?

will it come into the picture?

lewis carroll, hiawatha's photographing

2009-02-19T18:16:00.000+01:00

eduardo jest hiszpanem, studiuje architekture, ma bardzo zabawny styl bycia, ciekawy sposob prowadzenia rozmowy i wyglad greckiego boga. nieslychanie harmonijne rysy twarzy, mocno zarysowany podbrodek, niebiesko-zielonkawe oczy, smagla cere i czarne wlosy. spedzilismy wczoraj wieczor u meksykanina na kolacji przy dzwiekach santany. wieczor swietny, dawno juz sie tyle nie nasmialam i moze, moze nawet rozwineloby sie cos dalej, ale eduardo jest nizszy ode mnie o 2 glowki, a przeciez nie bede z nim zawsze razem przebywac siedzac tylko przy stoliku ;(

Nieistniejacy ma naprawde wyborne poczucie humoru, nie sadzicie? ;))

kiedy euardo zostawil mnie na moment sama przy stoliku, obudzila sie w mnie ponownie vouyerystyczna zylka. czesto przechadzajac sie ulica, zagladam dyskretnie w okna cudzych domow, a jesli zdarzy sie, ze moge dostrzec, ze KTOS tam sie krzata i ze COS robi, to juz pelnia szczescia ;)) w restauracji mam mozliwosc robic to bardziej ofensywnie, bez ryzyka, ze zostane zmobardowana balkonowa doniczka ;) wiec przygladam sie ludziom i schlebiam sobie, ze na podstawie tego, co zobacze moge pozwolic sobie w pewnym stopniu na ich ocene. niektorzy z nich magnetyzuja moje spojrzenie juz przy wejsciu, lecz wszelkie proby uzasadniania, dlaczego tak sie dzieje spelzly by na niczym. niektorych dostrzega sie dopiero, po uplywie dluzszego momentu. niektorzy na tyle wtapiaja sie w tlo, ze raczej nigdy. spogladam na ich wyglad zewnetrzny, ubior, fryzure, to, czy przywiazuja do tego duza wage i karmia swoja proznosc, czy moze ich proznosc zadomowila sie w innym zakamarku? lubie tez patrzec gdy kobiety specyficznym ruchem dloni odgarniaja wlosy za ucho, jak smieja sie odchylajac glowe w tyl, jak gestykuluja, jak starannie rezyseruja teatr gestow. mezczyzni sa czesto bardziej skapi w kokieterii, oni zaznaczaja raczej teren i oznajmiaja swiatu swoje ja. zaczyna sie to juz przy wyborze stolika. wchodzac do lokalu, skanuja spojrzeniem pomieszczenie, tak jak by chcieli wybadac, czy polowanie bedzie tu zakonczone sukcesem. kobiety rowniez rozgladaja sie, ale ma to inny wyraz. smieszy mnie zawsze, gdy kelner prosi o eventualna zmiane stolika. nie jest to oczywiscie sytuacja przyjemna, ale wiekszosc burzy sie, przeciez to ICH miejsce, oni tu zasiadaja i maja prawo pachtowac je do konca swego zywota, bo przeciez PLACA.

najbardziej ciekawia mnie zawsze relacje miedzyludzkie. w jakiej powiesci zyje dana para. czy jest para, czy raczej laczy ich luzna znajomosc, o czym rozmawiaja? na ile wazna jest dla nich druga osoba. przysluchuja sie jej naprawde, czy przyszli tu tylko po to, aby sie najesc lub aby od siebie uciec, udajac zainteresowanie.

w oddali ujrzalam usmiech eduarda...

2009-02-19T18:15:00.000+01:00

moja babka - powiedzial - wyznala mi kiedys, ze zanim pozwolila sobie na bliski zwiazek z mezczyzna, wczesniej go upijala. twierdzi, ze nigdy sie nie wie, kim naprawde jest drugi czlowiek, dopoki sie nie ujrzy jego zachowania pod wplywem zaklecia bachusa. od tej zasady nie ma wyjatkow: kiepski pijak bedzie kiepskim mezem. albo zona, skoro juz o tym mowa. dla niektorych ludzi trzezwosc to liche i chwilowe przebranie.

kalekie dzikusy z goracych krajow /tom robbins/

2009-02-19T18:12:00.000+01:00

- a ty wode zamowiles? dobrze sie czujesz?

- bezalkoholwo dzis, nie chce skonczyc jak william faulkner, ktory

- no i moja koncepcja polegala na tym, ze chcialem porownac american psycho ze zbojcami schillera, czyli

- odbierajac nagrode nobla byl wkruwiony maksymalnie, choc udalo mu sie to skrzetnie ukryc, no wiec jednak

- dlatego tez postanowilem, ze juz nie bede w ten sposob zagadywal kobiety, bo przeciez jesli emancypacja to emancypacja i niech do cholery to

- bogaty szaleniec, serwujacy sobie dawke horroru i porno, przyswajajacy i laczacy w sobie to wszystko, aby pozniej nieswiadomie,

- doszedlem do stwierdzenia, ze alkohol nie inspiruje i nie moge pozwolic sobie na hemingwayowskie zycie, u ktorego na koncu na nocnym stoliku lezaly

- pila i czymkolwiek tam jeszcze mordowac i zabijac, no karl moor jako zywy z fritzem do spolki, cudowna jednosc, genialna koncepcja!

- kobiety probuja zagadnac mezczyzn tez. niech wiedza jak to jest wyjsc na idiote, otrzymujac czarna polewke, shit. ale no tak, bo przeciez

- ksiazki typu: jak pozbyc sie nalogu w piec dni.

- ale pamietasz nasz absynthowy wieczor? mielismy swietna faze, wiec wierze, ze alkohol moze zaisnpirowac

- zgadza sie, ale to byla krotka faza, trwajaca tylko z godzine moze i jak sobie wyobraze pozniej, ze

- no dobrze, ale ze co, czemu faulkner byl wkruwiony? bo co?

-bo przestal pic na kilka dni przed uroczystoscia, wiec mial susze kompletna i przetrzymal te uroczystosci jakos, aby po ich skonczeniu znow sie przyssac do kolejnej whisky, wiec chyba logiczne, gdy sobie wyobraze, ze mielismy swietna faze po absyncie, ale przyplacilem ja po tym

- ja z tym moim uwielbieniem dla kobiet i na co to komu. oczywiscie moglbym pojsc do pierwszej lepszej knajpy zalozmy i tam

-twardym uziemieniem, bo chca przejechac na rowerze miedzy dwoma palikami nie spostrzeglem ze to jeden jedyny, tak naprawde i wjechalem prosto na niego, tak wiec

- ale przyznasz, ze podczas picia alkoholu powstaja asocjacje, ktore w normalnych warunkach przyrodniczych by nie powstaly, a przynajmniej zostaja zlamane bariery lub

- no fakt, ale to zwodnicze bardzo w sumie, bo czesto po upojnej, pracowitej nocy czytajac ten text rano stwierdzam, ze wymyslilem tylko szajs i

- niestety jednak profek nie byl tak bardzo zachwycony pomyslem tej pracy jak i ja, stwierdzil, ze zbojcy sa polityczni, koniec koncow oczywiscie odebral mi kompletnie motywacje i nie napisalem zadnej pracy. taaak, tez was kruwa lubie, ide po kolejne piwo, chce ktos cos jeszcze?

- czytajac ow metlik nie rozumiem juz nic z tego co napisalem :) bo wlasnie, byc moze mialem jakies cudowne przezycie i niesamowita jazde, ale to co zostalo z tego na papierze okazalo sie tylko trywialnym banalem, nietzschym :) i nici z wielkiej misji mesjasza niosacego ku zaciemnionym masom kaganiec oswiaty, nic procz metnych glupot...

- ale moze to wcale nie glupoty jeno na trzezwo juz nie jestes w stanie tego rozszyfrowac? :)

-sadzisz? tak w tym cos jest. aaale wlasnie a.! apropos schillera, to przeciez on zgnile jablka wachal i w zimnej wodzie stopy maczal, aby blyskotliwie geniusza przy zyciu utrzymac.

-mhm i padl na zapalenie pluc po 40, dziekuje bardzo :)

-no ale to przez te malarie w mlodosci w sumie, a nie przez te zimne miski!

-kto wie, kto wie... ja osobiscie absyntowac sie wole, przyjemniejsze od misek ;)

-taaa, szczegolnie, gdy my cie nieprzytomna do lozka zanosimy, fakt :)

-nie narzekaj, znam bardziej traumatyczne przezycia ;P

- czy wy mnie w ogole sluchacie? ja wam tu moja dusze wylewam, w nadziei sie plawiac, ze esencja ludzkiego, no dobra, meskiego glownie zycia jest erotyka. czyli ten aspekt, w ktorym czlowiek najbardziej jest soba, w ktorym jest najbardziej autentyczny, w ktorym bez zakladania maski moze wzniesc sie na wyzyny idealu. wobec tego problem wagi ogolnej wynika przede wszystkim z mego pochodzenia, bo w klasie spolecznej, z ktorej ja sie wywodze nie ma zwyczaju podrywania kobiet w ten sposob i zmuszony jestem do uzycia roznych forteli, takich jak np.

-czy chce ktos cos jeszcze pytalem?

- o co?

-przed godzina? albo i dwiema...

jak widac zatem z zalaczonego obrazka grupa ze tak powiem terapuetyczna ma sezon ogorkowy i wpadla w letnia dziure ;) cwiczymy sie jedynie w wymadrzaniu i opowiastkach trzypotrzy, tylko po to aby dosjc do wniosku, ze koniec koncow nastepnym razem powinnismy skoncentrowac sie raczej na historyjkach plazowo-wybrzezowych. chociaz kto to wie, czy cos z tego w ogole wyjdzie, skoro tyle piasku i zadnych foremek w zasiegu reki. a tak wlasciwie, to nie mam pojecia dlaczego ja sie obracam wsrod samych mezczyzn, przeciez i tak z nich zadnego pozytku ;)

icart

2009-02-19T18:11:00.001+01:00

t.

2009-02-19T18:07:00.000+01:00

z ledwoscia utrzymalam sie na nogach. jeszcze opanowuje drzenie. a przeciez nie stalo sie nic. wszedl do gabinetu i ... ale moze od poczatku.

t. konczyl studia, podczas gdy ja dopiero zaczynalam. byl w trakcie pisania pracy magisterskiej z filozofii, imponowal mi strasznie, swym zasobem wiedzy, sposobem myslenia, niczym wiecej. zagladal od czasu do czasu do biblioteki instytutu, w ktorej pracowalam. pozniej zaczal robic to coraz czesciej. oboje bylismy wowczas w zwiazkach, wiec swoj podziw dla mnie wyrazal w sposob niezwykle dyskretny. jak zwykle witalismy sie objeciem i pocalunkiem w policzek. relacje byly okreslone niejasno. i stan ten trwal przez jakis czas.

po skonczeniu studiow t. wyjechal na rok do sycylii. wkrotce po tym zaczal zarzucac mnie fotografiami sycylijskiego nieba, tamtejszych zabytkow, opisami etny rozciagajacymi sie na kilka stronic. wiedzial, ze kocham italie, wiec odebralam to jako wyraz sympatii lub zwykla chec uczynienia mi przyjemnosci. swoja korespondencja sprawial mi ogromna radosc. odpisywalam, rzadko, krotko, hermetycznie. ale t. postanowil pojsc krok dalej i przysylal mi coraz czesciej listy pelne pozadnia. nie, nie zawieraly one wyznan milosnych, zadnych wielkich uniesien, tudziez westchnien rodem z shakespeara. jego slowa byly bardzo konkretne, ale nigdy wulgarne. ograniczaly sie do opisow fascynacji cielesnej i marzen o ich realizacji. t. zaznaczal, ze nie oczekuje odpowiedzi, ze nie zmusza mnie do niczego, ze bedzie czekal, zawsze.

listy t. pelne byly apetycznych gier slownych, logiki zmyslowo-myslowych meandrow. z ich tresci wynikalo jasno, iz rozmawiajac ze mna zawsze z uwaga wsluchiwal sie w moje wypowiedzi, ze pamieta niemal kazde moje slowo. napawalam sie tym, choc z drugiej strony z kazdym kolejnym dniem coraz bardziej walczylam sama z soba. nie wiedzialam jak to sie skonczy i obawialam sie jego powrotu, a przede wszystkim kontroli nad moim owczas skrzetnie uporzadkowanym, mieszczanskim zyciem. z czasem korespondencja t. stawala sie coraz to odwazniejsza, slowa coraz bardziej niecierpliwe, kaprysne, migotliwe, nieobliczalne, pelne zachwytu i namietnosci niczym u nastolatka. swoim entuzjazmem t. bylby w stanie rzucic wyzwawnie bogom olimpu i wzbudzic w nich zazdrosc wynikajaca z niemoznosci przezywania podobnych odczuc.

po powrocie unikalam go jak ognia. balam sie zbednego trzesienia ziemi, utraty kontroli nad sytuacja. t. rozumial to, choc nie byl z tego powodu szczesliwy. informowal mnie tylko od czasu do czasu o swoim zyciu, ale czul, ze wyraz spotkanie przeszedl do zasobu terminologii slowa tabu. byc moze stalam sie wowczas ofiara mego grzecznie utemperowanego wychowania, kobiety, ktora zapomniala czego tak naprawde sama pragnie, ktora zepchnela wszelkie oczekiwania na margines i nie ma odwagi przyznac sie do swej zmyslowosci? nie wiem. w momencie jednak, w ktorym ochota na granie roli tej zdobywanej lub zdobytej przeszla mi bezpowrotnie, t. ponownie sie oddalil, tym razem wyjechal do francji. otrzymal tam posade docenta na uniwerku i tylko od czasu do czasu kreslil pare slow opisujacych francuska prowincje i jej wspaniala idylle. wkrotce jednak znudzony nazbyt jednostronna wymiana listow i opisywaniem smakow wina przestal przysylac mi listy, a miedzy nami zapadlo dystyngowane milczenie.

gdy dzisiaj rozleglo sie pukanie do drzwi, automatycznie odpowiedzialam: tak, prosze. nadal pochylona nad dokumentem nie odwracalam sie, chcac predko przebiec jeszcze wzrokiem korygowany akapit. ale nie potrafilam, wyczulam, ze cos jest inaczej niz zwykle, ze czyjs wzrok intensywnie spogalda w moim kierunku.

-nie przeszkadzaj sobie, poczekam.

zamarlam. wiedzialam, ze to on. nie potrafilam wstac. nie bylam w stanie sie poruszyc. powoli odwrocilam sie w jego kierunku i resztkami sil zmusilam sie do powstania z fotela. t. podszedl, pewnym, aczkolwiek rownie spietym krokiem. przywitalismy sie.

- pieknie ci w tej sukience.- powiedzial, ale w jego ustach slowa te rownowazne byly z wypowiedzia, ze bez sukienki byloby mi bardziej do twarzy.

usmiechnelam sie i podziekowalam za komplement, po czym oddalismy sie niezobowiazujacemu smalltalkowi. t. wyluszczyl powod swej wizyty zlozonej w zasadzie nieobecnemu akurat w tym momencie profkowi, zapytal w jakie dni pracuje i obejmujac mnie delikatnie pozegnal, zostawiajac z obietnica ponownej wizyty.

po jego odejsciu dlugo nie moglam dojsc do siebie. i kompletnie nie rozumiem dlaczego? jak to sie dzieje, ze pryzmat spojrzen siega od znudzonego, obojetnego, az po pelen fascynacji i maslanego zachwytu? i dlaczego t. nie miesci sie w tym pryzmacie? dlaczego smie pozerac wzrokiem, nie baczac na zadne konwenanse, majac gdzies moje pensjonarskie zawstydzenie, o ktorego istnieniu zapomnialam juz wieki temu? jak to sie dzieje, ze czyjas obecnosc automatycznie ewokuje atmosfere buduaru, a jego spojrzenie ignoruje wszelkie wczesniej podjete proby upiekszenia sie? dlaczego mam wrazenie, ze dla t. malo istotne jest czy moje rzesy wygiete sa w lewo czy w prawo, dla niego wystarczy po prostu to, ze jestem, kompletna akceptacja, mimo, ze odnoszaca sie wylacznie do cielesnosci.

opadlam na fotel, chlodzac me emocje lodowatym plynem i zywiac w skrytosci ducha nadzieje, ze jego wizyta nie powtorzy sie tak predko.