apoteoza proznosci

tycjan

otrzymalam dzis po raz tysieczny legitymacje studencka, co sklonilo mnie do refleksji nad tym, czego tak naprawde nauczyly mnie studia i kreta drozka dedukcyji udalo mi sie dojsc do nastepujacych wnioskow, otoz:

• - marudzenia na wysokim poziomie, czyli blogowania
• - nie mowienia mezczyznom o tym, ze studiuje (jesli dodam, ze filozofie i to po niemiecku uciekaja w poplochu)
• -wdzieczenia sie do przeroznej masci urzednikow i ludzi od ktorych poniekad w jakims tam stopniu zalezy moja egzystencja.
• - jazdy rowerem, czynnosc bedaca wynikiem gwaltu na wlasnych przekonaniach, gdyz tego nie cierpie. jednakze kobieta poruszajaca sie o wlasnych nogach w tak samochodokratycznym kraju jakim sa niemcy zdaje sie byc podejrzanym indywiduum (i co gorsza pewnie ma to jakies swe uzasadnienie;)
• - unikania zbednych porownan
• - swiadomosci, ze jesli nie wymieniam sie osiedlowymi plotkami, nie zawoze rozkapryszonych tlustych dzieciatek na lekcje gry na pianinie, nie dyskutuje o najnowszych rachunkach za prad jaki pobiera moja tysiecznokilomerokwadratowa posiadlosc, to
  

grozi mi to

• rozplynieciem sie w depresji, tesknotach tudziez przybraniem pozycji outsiderki
• przywdzianiem egzystencjalnego looku i stylu bycia, czyli przesiadywaniem w kawiarniach w czarnym tajemniczym golfie i oparach lufkowocygaretkowego dymu (chociaz od czasu zakazu palenia w lokalach misja ta stala sie dosc impossible) oraz udawaniem, ze tworze jakies niemozebnie madre akrobacje intelektualne, ktore oczywiscie znajduja odzwierciedlenie w mym uwodzicielskim, pelnym glebii spojrzeniu. naturalnie spojrzeniu, na ktorego musniecie zasluguja jedynie ci mezczyzni, ktorzy potrafia odpowiedziec wlasnym w taki sposob, ze jego przenikniecie duszy i ciala nie odziera kobiety z poczucia godnosci. coz, zwazywszy jednak fakt, ze po skonczeniu 40-stki egzystencjalny look staje sie malo atrakcyjny (no chyba, ze ma sie u boku jakiegos sartre, to jest to niezbyt pociagajaca opcja).
  
• rozplywaniem sie we wspomnieniach o rozlicznych romansach i romansikach, na ktore teraz juz nie bardzo mnie stac, iz poniewaz niepraktycznym sposobem zaczelam szanowac sama siebie. jednakze nadal nie wiem na ile uda mi sie wtloczyc w spoleczne schematy damsko-meskie, czyli ulec cudownej przemianie w z trudem zdobywalna twierdze, ktora to nadaje sie na moralna i godna matke czyichs dzieci, na praktyczna inwestycje na kolejne 50 lat, oraz na utworzenie & zachowanie poczucia pragmatycznosci i stabilizacji (litosci!).
  

i o nie!

nie mam najmniejszego zamiaru wymieniac czego mnie te akademickie lata nie byly w stanie nauczyc.

moze wiec nadszedl na czas na zmiany, tylko cholera jakie?

sometimes we see a cloud that's dragonish;
a vapour sometime like a bear or lion,
a tower'd citadel, a pendent rock,
a forked mountain, or blue promontory
with trees upon't, that nod unto the world,
and mock our eyes with air: thou hast seen
these signs;
they are black vesper's pageants.

anthony and cleopatra, shakespeare, act 4, scene XIV.

banalnie zabrzmi stwierdzenie, ze jeszcze nigdy w dziejach ludzkosci
nie mielismy takiej mozliwosci samoinscenizacji, jaka obdarzeni
zostalismy we wspolczesnym swiecie, w dobie internetu. a jednak,
niczym artysci kreujemy swoj wizerunek, tworzac konstrukcje zlozona z
wielorakich kodow i znakow, skierowanych podswiadomie tylko do
okreslonej publicznosci. jestesmy zarowno tworcami jak i
publicznoscia. kodujemy i dekodujemy zarazem, czesto blednie zapisujac
i odczytujac poszczegolne przekazy. czasem kreujemy cos
niezamierzenie, podswiadomie, w ten sposob takze odczytujac wizerunek
innych.

utworzony obraz nierzadko jest rowniez dzielem przypadku,
nadinterpretacji. niczym chmury, w ktorych przekonani jestesmy ujrzec
figure smoka z bajki. jednoczesnie konstrukcja, jaka mamy okazje
poznawac lub jaka sami prezentujemy innym, opiera sie przede wszystkim
na literach, narracji, co powoduje, ze fantazja i kreatywnosc zostaja
pobudzane jeszcze intensywniej, anizeli ma to miejsce w swiecie
rzeczywistym.

majac zatem do dyspozycji ascetyczna bardzo palete mozliwosci malujemy
obraz, przenoszac wlasne wyobrazenia, uzyczajac podmiotom formy i
tresci zawartych w naszym umysle, aby w pewnym momencie stwierdzic, ze
utworzona figura, jest idealna na tyle, ze chcemy ja pobudzic do
zycia, niczym pigmalion. zakochujemy sie we wlasnym wyobrazeniu i
blagamy nieistniejacego, aby ow zechcial tchnac zycie w wykreowany
przez nas ideal. przy odrobinie pecha istnieje ryzyko, ze
nieistniejacy wyslucha nasze prosby i spelni zyczenie. wowczas
konfrontacja z idealem moze zakonczyc sie bardzo bolesnie, ale nie
musi. w obawie przed zbyt duza dawka realizmu wiele zwiazkow
internetowych realizuje sie pisemnie, unikajac kontaktu na innych
plaszczyznach. nieliczni jednakze przenosza zwiazki zbudowane w
wirtualnym swiecie na plaszczyzne swiata realnego i odnosza sukces,
zyjac ze soba dlugo i szczesliwie... az do momentu, gdy napotkaja w
internecie nowa, jeszcze ciekawsza projekcje wlasnych uczuc i mysli
;))